De vijf is veranderd in de zes en verder veranderd er eigenlijk niets. We staan weer aan het begin van een nieuw kanojaar. De activiteitenkalender laat weer een vol programma zien. Toch nog even terugblikken op het vorig jaar.
De Biesbosch ligt weer een tijdje achter ons. Weet je nog, oktober was een mooie maand. Alleen twee van vier weekenden waren niet mooi. Laten dat net de weekenden zijn, waarin er gekanood werd. Het eerste weekend van de maand op de Beurzerbeek (Bovenslinge). We hielden het net droog, maar de zon was in geen velden of wegen te bekennen. De dagen ervoor en erna veel zon. Het derde weekend van de maand naar de Biesbosch. Prachtig weer de week ervoor, het weekend zelf werd aangekondigd met veel regen. Maar zoals het meestal het geval is, viel dit erg mee.

Nagenoeg geen regen, maar op het moment dat we zondagmiddag uit de kano’s stappen en de spullen beginnen in te laden, krijgen we nog een enorme bui op ons hoofd. En ik had net mijn regenpak uitgetrokken. Niettemin, toch een beetje pech, vooral als je bedenkt, dat het de dagen erna ook weer prachtig weer was!

Varen en kamperen in de Biesbosch is altijd weer een belevenis. Je moet het niet in de zomermaanden doen, je mag raden waarom niet. Met de slechte weersvooruitzichten verwachtte ik een heel stille Biesbosch. Dat viel me tegen. Er waren natuurlijk wel wat vissers, maar je zag geregeld nog plezierjachtjes. Zelfs huurkano’s kwamen we tegen. En op de kampeerweide was het helemaal niet zo stil. Er was een kanogroep uit Belgi? en nog wat losse kano?rs die kampeerden, waaronder een drietal stelletjes met huurkano’s. En niet te vergeten, mijn eigen zus en zwager lagen er met hun boot aangemeerd. Die waren uiteraard op de hoogte en hadden onze komst speciaal afgewacht. Zij leven het grootste deel van het jaar op hun bootje en liggen meestal in de Biesbosch. Onze kinderen, die de hengels mee hadden genomen, vonden het geweldig, dat oom Wout er was, want die vist veel en graag. Er werd dus veel gevist de rest van die dag. Alleen was het formaat van de vissen niet van die mate, dat we een delicatesse hadden voor onze avondmaaltijd.
De andere ochtend werden nog snel nog wat voorntjes gevangen en twee ervan gingen mee naar huis. De ene is in de Berkel vrijgelaten en de andere heeft nog weken in een metselkuip bij ons thuis moeten doorbrengen, voordat hij op bevel van ons in de Vierakkerse Laak werd vrijgelaten. Een wonder dat het visje nog niet was verhongerd.

Bij het kamperen hielden we het droog en konden heerlijk rond het kampvuur zitten.
Heerlijk is het als je met zo’n kampvuur kunt klooien. Daarbij een beetje staren, een beetje zitten en wat kletsen. Drankje en wat te knabbelen erbij. Ideaal om wat te mijmeren. Bijvoorbeeld over de geschiedenis van de Biesbosch. Want de historie van de Biesbosch spreekt wel tot de verbeelding. Het meest fascinerend en tevens ook het meest afschuwelijk is misschien wel het ontstaan van de Biesbosch.

Hoe en wanneer ontstond de Biesbosch dan? In november 1421 waren er veel slagregens in Middeneuropa. Al dat water moest via de rivieren naar de zee. Wat dat betreft is er niets veranderd. Wat nu de Biesbosch is, heette toen de Grote- of Zuidhollandse Waard. Een grote polder met dijken er omheen, die in die tijd waren verzwakt door zout- en turfwinning. In de nacht van 18 op 19 november ontstond er hevig noodweer met onweer en zware stormen, die het zeewater in de al hoge riviermonden opstuwde.
De dijken braken door bij Broec en Wieldrecht en er ontstond een grote overstroming, die de geschiedenis in zou gaan als de St. Elisabethsvloed. Genoemd naar de heilige Elisabeth, die die dag haar verjaardag vierde. Ene Vossius uit die tijd beschrijft: ’72 dorpen met zoveel kerken versiert, zijn door de wateren ingeslokt en welker torens nauwelijks de andere dag te zien waren’.
Het was een afschuwelijke ramp, waarbij duizenden mensen in hun slaap werden verrast en om het leven kwamen.

Een legende verhaalt hierover, dat een kindje in een wieg met daarin een heen en weer springende kat bij Kinderdijk zou zijn aangespoeld.
Na de ramp bleef een binnenzee achter van ruim 30.000 ha. In de twee jaren daarop, braken ook nog eens de dijken bij Werkendam en nam het Merwedewater de kortste weg naar de zee en ontstond er een zoetwatergetijdendelta. Dit werd een visrijk gebied waar veel steur in voorkwam. Een vissoort, die in Nederland niet meer voorkomt. Er is ook nog een water in de Biesbosch, dat hieraan herinnert. Namelijk Het Steurgat. Dat is het water, dat vanaf de Biesbosch naar Werkendam loopt en via de sluis daar uitmondt in de Merwede.

Doordat de rivieren en de zee, zand- en kleideeltjes aanvoerden, ontstond er een verlandingsproces. Hierdoor nam de stroomsnelheid af en kregen het aangevoerde zand en slib nog meer gelegenheid te bezinken. Hierdoor begon de bodem van het gebied zich te verhogen en kwamen bij eb steeds meer stukken bodem boven water. Dit noemde men slikken en platen. Deze platen bleken zeer geschikt om bies op te telen. Deze teelt versnelde weer het verlandingsproces.
Versleten biezengorzen werden omgezet in rietland. Het neerzetten van slib en klei ging ook op deze rietlanden door, waardoor zij ook bij vloed boven water kwamen en ongeschikt werden voor de rietteelt. Deze stukken land werden toen ontwikkeld tot griendland. Hierop werd wilgenhout geteeld.
Al dit werk was zwaar in die tijd. Het land werd op het water bevochten door kades rond de griendlanden op te werpen. Die bij stormvloeden wel eens werden verwoest.
Niettemin was het een aantrekkelijk gebied voor de jagers op waterwild, vissers en bewerkers van het nieuw gewonnen land. Maar het werken in de Biesbosch maakte het bestaan wel zwaar. Aanhoudende hoge waterstanden betekenden, dat het niet mogelijk was de gebieden te bewerken, wat gemis van inkomsten betekende.

De vorming van een landschap in de Biesbosch deed een labyrint van kreken en killen ontstaan. Een kil is een waterdiepte tussen twee hoge oevers. In dit labyrint wisten op een uitzondering na alleen de werkers in de Biesbosch de weg.
Door het wegvallen van het grote getijde en de aanleg van drie waterbekkens, is daar niet zoveel van over, hoewel je er zonder kaart en kennis van het gebied nog gemakkelijk kunt verdwalen en tot ’s avonds laat rond kunt dolen. Ik heb wel eens gehoord van iemand, die pas de andere ochtend met zijn kano terug wist te keren.
De griendwerkers gingen ?s maandags de Biesbosch in en kwamen er ?s zaterdags weer uit. Dit betekende vaak zo’n drie uur roeien. Daarbij keek men naar het getijde, dat toen tussen de ??n en twee meter lag. In het staartje van de vloed werd van wal gegaan, waardoor men kon profiteren van het afgaand tij, om gemakkelijk diep de Biesbosch in de roeien. Ging men weer terug op zaterdag, dan profiteerde men van het opgaand tij om terug te varen. Er was een gezegde, dat in die tijd luidde: ‘Het is tobben tot de dood en dan zeilen’. De polder ‘De Dood’ lag ongeveer in het midden van de Biesbosch. Hiermee werd bedoeld, dat men tot vlak voor deze polder nog tegen de stroom in roeide, waarop het tij keerde en men het laatste deel op het getijde mee kon drijven. Kijk dus even op je kaart waar de polder ‘De Dood’ ligt.

Als je nu door de Biesbosch vaart, is het allemaal een stuk vrediger en als ik daar vaar of kampeer, bedenk ik me wel eens wat voor historie daar in de bodem zit en denk dan nog eens aan de verdronken dorpen met de mensen en dieren die er leefden. Ook nu leven er weer mensen en dieren, hoewel het aantal mensen, dat er werkelijk woont in aantal terugloopt, doordat landbouwgronden steeds meer aan de natuur worden teruggegeven. De verscheidenheid aan dieren neemt toe. De bekendste is de bever, die na 162 jaar afwezigheid in Nederland weer in 1988 in de Biesbosch werd uitgezet. Momenteel komt de bever weer in vier gebieden in Nederland voor en is de totale populatie uitgegroeid tot 200-250 bevers.

Laatst las ik in de krant, dat de eland ook weer richting Nederland oprukt. Men hoopte, dat de eland ooit tot in de Biesbosch zou doordringen. Nou wie weet, kunnen we vanuit onze kano’s ooit nog eens elanden spotten. De herten zijn de eland al lang voorgegaan. Toch tref je het niet gemakkelijk, dat je deze dieren ziet. E?nmaal hebben Lidy en ik twee ree?n zien weg springen.
Om dieren te kunnen zien, kun je nog het beste in de Biesbosch gaan kano?n als er sneeuw ligt. Het is mijn voornemen om ooit nog eens de Biesbosch in winterse staat te bevaren. Dat lijkt me heel bijzonder.

Tot slot de Sluitingstocht, die ik dit jaar gelukkig weer kon varen. Ik geloof niet dat ik hem ooit met zulk mooi weer heb gevaren. Het werd een ontspannen tocht waarbij we bij iedere stuw een koffiestop hielden, om even van het mooie weer en het landschap te genieten. Ondanks het grote aantal kinderen en de vele stops waren we nog redelijk vroeg terug bij het clubgebouw, waar we konden genieten van een heerlijke maaltijd van rijst met ragout, bereidt door onze kok Tom.
Een waardige afsluiting van een mooi kanojaar.

Het waren me de maanden wel. Njord bestond 25 jaar en dit werd uitgebreid gevierd. Een klein wonder, dat er nog tijd over was om te varen, want dat is toch ook nog behoorlijk gedaan. En?. ik heb niets gemist. Inmiddels verwonder ik me er niet meer over, maar het gebeurt me nog steeds, dat ik rivieren en beken bevaar, die ik nog nooit heb bevaren. Vlak voor onze jubileumweekenden nog heerlijk gevaren op de Vecht (Overijssel). Van Dalfsen naar Zwolle. Dit stuk was nog nooit eerder bevaren, maar echt de moeite waard. Op 8 oktober op de Beurzebeek, wat was aangekondigd als de Slinge. Een korte tocht met maar liefst zeven stuwen. Normaal hangen er gootjes bij de stuwen, waar je met de kano af kunt, maar die halen ze op 1 oktober altijd weg, bleek nu. Dus waren we net te laat.
De belangstelling voor deze tocht was groot, maar liefst 22 deelnemers. Maar wat een verval in water heeft dat stukje beek. Stel je voor, dat die stuwen er niet waren geweest. Hadden we daar een mooie wildwaterbaan kunnen hebben. Tip voor het Waterschap.
Wat ik niet wilde missen, waren de jubileumweekenden. Eerst de re?nie met het weerzien van oude bekenden. Ren? en Marieke bijvoorbeeld, al weer een tijdje bij ons weg, maar zij hebben Gijs-Jan net nog als baby meegemaakt. In die tijd vertrokken ze, omdat ze gingen studeren en nu wonend in Utrecht. Veel onbekende gezichten, die van voor mijn tijd bij Njord. Een enkele naam, waar ik nooit een gezicht bij had gezien. Dit had wel eens verrassende uitkomsten, blijkt er een heel ander gezicht achter een naam te zitten, dan ik me altijd had voorgesteld. Later nog de reacties in het gastenboek op de site gelezen. Het zijn er niet erg veel, maar wel leuk om te lezen.
Dankzij een jubileumactiviteit voor het eerst het Staring-koepeltje bezocht. Tom Roelofsen wist me te vertellen, dat het in zijn kinderjaren al niet meer gebruikt werd. Toen was het een leuke speelplaats voor kinderen. Maar nu staat het koepeltje er weer in volle glorie.
Een mooi uitzicht over het landschap en ook een uitzicht op het tentenkampement van de
kampeerboerderij ernaast. Daar wordt een nieuwe vorm van kamperen in praktijk gebracht. De tenten zijn groot en hebben een legerachtige uitstraling. Ze schijnen best wel comfortabel te zijn ingericht en zelfs voorzien te zijn van een kachel. De doelgroep bestaat uit mensen, die landelijk rustig en comfortabel willen kamperen. Ik houd daar ook van, maar aantrekkelijk vond ik het er niet uitzien.
Het tweede jubileumweekend was voor de jeugd. Die hebben het goed naar hun zin gehad, wat ook gold voor de ouders die hen begeleidden.
Ik was daar ook bij en spreek dus uit eigen ervaring. Ik moest wel thuis gaan slapen. De moeders konden het wel alleen. E?n man, Leo Lucas, vonden ze wel genoeg. Ach, het sliep thuis wel zo rustig. ’s Ochtends kon ik zo aanschuiven bij het broodjes bakken boven de vuurkorven.
Ook dit jaar de Veluwe Rally weer gevaren. Helaas heb ik niet de tel bijgehouden en de medailles niet ordelijk bewaard. Maar zolang ik lid ben van Njord heb ik er hooguit twee gemist. Dit jaar in mijn eigen kayak, wat toch wel leuker is dan in de Njordees.
Er deden dit jaar 501 deelnemers mee. De Dolfijnen hadden een groep van 50 jeugdigen op de 35 km laten varen. Hierbij hadden ze ook vriendjes en zo meegenomen. Hoe zouden ze daar tegen veiligheid aankijken? Bij Njord laten we niet zo gemakkelijk jonge jeugdleden meedoen en zeker geen onervaren kano?rs. Maar het was me al vaker opgevallen, dat er door verschillende groepen gemakkelijk werd omgegaan met veiligheid.
Aan de 100 km hadden 101 mensen meegedaan. Daar heb ik ook al eens aan gedacht en wie weet komt het er ook nog eens van. Dat wordt wel een zomertje oefenen dan. Zijn er nog meer vrijwilligers?
We zitten nu volop in de herfst en het is nu ik dit stukje schrijf 17 oktober en nog steeds prachtig weer. Er werd deze zomer veel geklaagd over het weer, maar inmiddels hebben we al twee maanden achtereen nagenoeg ononderbroken mooi weer. Als dat maar goed gaat bij het aanstaande Biesboschweekend. Zul je net zien dat het mooie weer dan op is.
Het is ook mooi visweer. Ja vissen, geen geliefd onderwerp bij kano?rs, maar mijn zoontjes zijn er veel mee in de weer dit jaar. Noodgedwongen ik dus ook. Tuigen uit de war halen, dobbers uit de bomen halen, haakjes uit vissenbekjes verwijderen. Uren ben ik er mee bezig geweest dit jaar. En nu moeten de hengels mee naar de Biesbosch. Dus dat wordt misschien wel ouderwets vis bakken op het kampvuur
De grote droom van Gijs-Jan is een snoek te vangen en deze ook nog op te eten. Maar snoeken schijnen beschermd te zijn. Tja, en ik vind het eigenlijk ook wel zonde, zo’n mooie grote vis uit het water te halen en op te eten. Gelukkig laten ze zich niet zo gemakkelijk vangen en is dat dilemma er even nog niet. We kunnen ze wel zien, bij ons achter in de beek. Het water is zo helder dat je wel eens een snoek in het water ziet liggen. Meestal liggen ze stil.
De volgende mijmering is al weer in 2006 en dan is het volop winter. De laatste tocht is op 6 november en daarna wacht ons de winterstop, totdat we weer in Beemd beginnen.

De deadline is weer akelig dichtbij en buiten schijnt een heerlijk zonnetje. Ik realiseer me dat het kano?n en vooral Njord mij steeds meer bezig houdt. Daarbij zit ik vaker dan mij lief is achter de computer in plaats van in de kano of op de fiets. ?s Winters geen punt, maar in de lente en zomer toch wel eens vervelend. De laatste tijd wordt minimaal eenmaal per dag in de ?mailbus? gekeken en haast iedere dag gaan er meerderen mailtjes de deur uit. Internet is een zegen voor een aantal zaken, maar het maakt dat je toch meer tijd besteed aan zaken die je vroeger niet deed.
Netto kost de computer ons toch meer tijd, vermoed ik.
Toch heb ik ook weer gekanood. De Reggetocht met de canadees gevaren, Diederik nog als passagier bij Lidy en mij in de canadees en Gijs-Jan in zijn eigen kayak. De opkomst was groot en het weer buitengewoon prachtig. De startplaats beloofde al veel goeds. Mooie bomen, enkele leuke boerderijtjes en een molen. Een niet te lange tocht waarbij vooral van het mooie weer, maar ook van het leuke beekje werd genoten. Op de kanosite is dat met foto?s ook mooi weergegeven. De vistrapjes zorgden in eerste instantie voor enige spanning. Als je ervoor ligt zie je niet goed hoe het verloop is en of de drempeltjes niet te ondiep zijn, wat voor een canadees heel vervelend kan zijn. Als hij namelijk op een drempel vast komt te zitten en de boot wordt een soort wip waarbij hij een kwartslag kan draaien, kun je zo zijwaarts over de drempel kantelen. Maar er stond gelukkig voldoende water op en soepel gleden we met onze canadees van trapjes. Ook Tobias en Gijs-Jan gingen de uitdaging aan en als ouder vind je dat waarschijnlijker nog spannender dan zijzelf.
Half mei was het beroemde Pinksterkamp. Voorafgaand hebben wij al op de camping Veerhof aldaar gekampeerd. Ook de familie Roelofsen, met gezelschap van Sven Sterne, waren al een aantal dagen eerder present.
Camping Veerhof bestaat nog maar vijf jaar en is nog klein, maar is aan het groeien. Het is een leuke camping waarbij je wel moet proberen een standplaats te vinden die je wat uit de wind houdt, want het kan er lekker waaien.
De camping is een voormalige boerderij waar nog schapen en paarden worden gehouden. De lammertijd is er opzettelijk verlaat naar mei. Dit om de toeristen en met name kinderen te plezieren. Er werden dan ook haast dagelijks lammetjes geboren.
Enkhuizen en Medemblik zijn natuurlijk leuke plaatsjes om te bezoeken. Medemblik ligt op een half uur fietsen.
Zelf heb ik nog in mijn eentje een kanotocht gemaakt, met name om te bekijken of de route geschikt was voor een tocht. Vanaf de camping door een heel landelijk stukje richting Hauwert. Na de camping van Hauwert overdragen waar ik kon kiezen tussen de kortste vaart of een omweg via Zwaagdijk Oost.
Daar even gepauzeerd en een kort contact gehad met (waarschijnlijk) Poolse gastarbeiders. Dat verklaarde waarom het laatste deel van de camping er wat rommelig uitzag met een groepje aftandse caravans. Ik koos voor het ommetje Zwaagdijk Oost en dat had ik niet moeten doen. Het werd een zwaar stukkie. Het begon met een overdracht waarbij ik moest uitstappen uit een stukje water waar een flinke laag smerige smurrie opdreef. In het kleine stukje van het dorp zelf volgde een vijftal overdragingen, waarna ik uiteindelijk weer ongestoord richting Wervershoof kon varen. Na nog een keer overdragen kwam ik daar weer op een offici?le kanoroute terecht.
Deze kon ik volgen naar de camping, waarbij ik heel verrassend over een naviduct kwam te varen. Bijzonder dat er in dat gebied waterlopen op verschillende niveaus zijn. Het was een alleraardigste tocht waarbij ik vooral in het eerste deel veel eenden met kuikens tegenkwam. Het was duidelijk dat zij niet gewend waren aan bootjes, want de meeste moedereenden voerden vlak voor mijn kano een aardig stukje toneel op door zogenaamd vleugellam een heel eind voor mij uit door het water te fladderen. Op water waar regelmatig wordt gevaren zie je dit soort toneelstukjes niet, die eenden hebben meer vertrouwen in de mensheid. De tocht leidde door een schaaprijk gebied. Ik kwam dan ook ??n verdronken lam en ??n verdronken schaap tegen.
De campingbaas was heel benieuwd naar mijn ervaringen, want hij vond dat er in het gebied te weinig mogelijkheden waren voor een kanotocht. Ik kon hem zeggen dat de tocht zeer geschikt was en dat er alleen op de twee overdraagplaatsen kanostoepen moesten worden geplaatst. En Zwaagdijk Oost uiteraard rechts laten liggen.
En dan de natuur, want daar gaat het bij het kano?n natuurlijk ook om. We hebben de tijd van veel kuikens onder de watervogels wel weer zo?n beetje achter de rug hoewel er bij ons achter in de beek (half juni) nog steeds allerlei soorten waterkuikens opduiken.
In Medemblik zagen wij een unicum, een eend met 16 kuikens! Bij het varen moeten we dus rekening houden met al die gezinnetjes op het water. Dus van de oever vandaan blijven. Ik had het de anderen op het hart gedrukt, maar het is met zo?n grote groep op het water ondoenlijk. Ook ikzelf zat als stuurman van de Njordees dus geregeld te dicht bij de oevers. Gelukkig zijn veel watervogels wel wat gewend, ook hier passen de dieren zich weer aan de mens aan.
Mensen houden meestal van dieren, dus genieten we wel van die kuikentjes op het water. Sommigen houden van schildpadden, maar die liefde houdt nogal eens op dan en worden deze dieren uitgezet. Er gaan verschillende verhalen rond over het feit of deze dieren het redden. Er wordt gezegd dat ze in leven blijven maar zich hier niet voort kunnen planten. Wie weet het antwoord? Op de camping van Oostwoud zat in het riet ook een, naar het leek, volgroeide schildpad. Deze verplaatste zich niet, wat misschien te maken had met het feit dat het toen voornamelijk nogal koud was. Hij had wel een plekje uit de wind en in de zon opgezocht.
Wij houden ook van dieren en hebben twee konijnen, Hollandertjes. E?n ervan heeft jongen. Ze begon met vijf en na drie weken waren het er nog twee. De eerste twee zijn niet ouder geworden dan twee dagen. Omdat wij van dieren houden hebben de konijnen een aardige ren. Deze was alleen begrensd met gaas dat geen kleine konijntjes tegenhoudt. Dus moest daar weer fijn gaas tegenaan, maar er bleven nog enkele gaatjes over en ik was natuurlijk te laat om die te dichten. Want ach, die kleine konijntjes kwamen het hok nog niet uit en als ze dat zouden doen, dan zouden ze die paar gaatjes heus niet direct vinden. Dus missen we op een dag plots een konijntje. Dat heeft een kat gedaan, denken we. Er zwierf al die tijd een zwarte kat rond de konijnenren. Verdorie, hadden we er toch maar een net over heen gegooid. Later op die middag kom ik tijdens het wieden een klein zwart met wit konijntje tegen. Wel kleine belhamel, was je toch al ontsnapt. Wij, en vooral de kinderen, weer opgelucht maar dat hield geen stand. De volgende ochtend lag de avonturier dood in het hok en werd het zoveelste konijnengraf in onze tuin gedolven. Waarschijnlijk heeft hij dingen uit de tuin gegeten die niet goed voor hem waren.
De moeder en de oma van de kleintjes zijn nogal close met elkaar, wat tot vreemde gedragingen kan leiden, tenminste in mensenogen. Konijnen hebben er waarschijnlijk geen probleem mee. De eerste drie weken moest oma ?s nachts buiten in de ren blijven. Als ?s ochtends het hok weer open ging, werd er door de beide dames eerst flink geknuffeld, waarbij moeder zich tegoed deed aan de melk van de dochter. Misschien daardoor vond ik de kleintjes er wat magertjes uitzien en heb die toen maar met koemelk bijgevoerd.
Wat brengt ons de komende maanden weer aan vaargenot? De IJsseltocht op 3 juli, echt heel mooi varen en lekker met de stroom mee. Op 28 augustus de Vecht bij Zwolle, daar ben ik heel benieuwd naar, want dit ken ik nog niet.
Natuurlijk is er ook nog het wildwater varen in Hohen Limburg. Ik ben benieuwd, want ik ben er nog nooit geweest. Misschien ook nog op de Waddenzee, hoewel dat nog onzeker is. Rest me nog iedereen een prettige vakantie toe te wensen.

MIJMERINGEN VANUIT DE KANO.
Onze vereniging kent, wat betreft het toervaren, ook een soort zomervakantie, Zo begin juli tot eind augustus, is er gewoonlijk niets te beleven. Dit jaar was de zomerstop wat korter, doordat er in juli en augustus nog kano-activiteiten waren in het zwembad te Vorden. Maar het toervaren lag bijna twee maanden stil.
Op 3 juli was er nog een tocht op de IJssel en op 29 augustus de eerstvolgende tocht, bij Zwolle. Zo?n lange periode zonder varen met Njord, inspireert soms iemand tot eigen initiatief.
Zo ronselde Eric van Capelleveen begin juli nog wat mensen bij elkaar, om op een mooie zomeravond een tochtje op de IJssel te varen. Ik was graag meegegaan, maar smoesjes zoals drukte en oppas regelen, hielden mij daarvan af. Lidy, daarentegen, was wel van de partij en zij was niet de enige. Het aantal deelnemers ( acht personen) zou een Njord-activiteit niet misstaan. Het was mooi weer (zie de foto?s op de site) en naar ik van Lidy heb vernomen, was het een leuk uitje op het water met een lange nadronk bij Ren? Meulenbeek.
Bijna ieder??n heeft de vakantie weer achter de rug. Wij hebben dit jaar de vakantie doorgebracht in het dorpje De Vegt. Voor de onwetenden, het ligt tussen Apeldoorn en Teuge. We hebben daar twee weken op het huis gepast van Lidy?s zus. Nou ja huis, het is eigenlijk een klein boerderijtje met twee paarden, schapen, geiten en kippen. Met natuurlijk ook nog een hond en een kat.
Het was dus ook een vakantie van losse dagjes uit. Zo zijn we enkele malen naar Bussloo geweest.
Eindelijk, want dat was in al die jaren dat we in Zutphen wonen nog maar ??nmaal voorgekomen.
Ik moet zeggen, het was er mooi en het water was zeer helder. Eigenlijk net wat te ver weg, maar je zou er ook prima kunnen oefenen met kanotechnieken.

We zijn ook een dagje naar de Veluwezoom geweest. We hebben getracht de poema te spotten, maar ook wij hebben geen uitsluitsel kunnen geven over wat er daar rondsluipt op de Veluwe. Jammer dat ze het dier willen vangen. Wat wilde dieren op de Veluwe is best wel lekker spannend. Zolang het maar geen Grizzly?s zijn, dat is misschien wel wat te spannend. Deze zomer zijn op Alaska twee rugzaktrekkers door een Grizzly gedood en in de VS ook zelfs een trimmer.
Maar van poema?s schijnen ze daar zelfs in woonwijken niet op te kijken. Dus zijn we hier in Nederland eigenlijk maar watjes.
Als kano?rs hebben we eigenlijk niet met gevaarlijke dieren te maken. Of het zouden zwanen moeten zijn, daar gaan sterke verhalen van in het rond. Sommige van onze leden schijnen er zelfs voor om te lopen, met de kano. Haaien komen we niet tegen, of het zou met het brandingvaren moeten zijn.
Maar ja, de voor de mens gevaarlijke haai komt niet naar de Noordzee. Nog niet tenminste, maar we weten niet wat er met al die klimaatverandering in het verschiet ligt. Maar hou je het bij toervaren, dan kun je theoretisch ??n haaiensoort ontmoeten, en dat is de ?stierhaai?. De enige soort, die zowel in zoet als zout water kan leven. Je hebt dan ook wel meteen de gevaarlijkste onder je bootje zitten. Samen met de ?tijgerhaai? is deze haai het beruchtst om het aanvallen van mensen. Wel gesignaleerd in Nederland is de ?bijtschildpad?. Kan wel meer dan een halve meter groot worden en er gaan verhalen rond dat het beest lelijk kan bijten. Twee jaar terug heeft een boswachter in de Alblasserwaard er eentje gezien en laatst vond men er nog ??n in de IJssel bij Deventer.
Maar goed, voorlopig nog geen gevaarlijke roofdieren in Nederland, laat staan in onze achtertuin. Wat we wel veel in onze achtertuin tegenkomen zijn kikkers en vooral padden. Zo begin juli was de dril van de padden weer massaal uitgekomen en wemelde het van de kleine padjes in onze tuin. Eigenlijk kon je niet door de tuin lopen zonder een slagveld aan te richten. Padjes van amper een centimeter lang. De kinderen waren er druk mee in de weer. Ze werden opgepakt en sprongen dan weer van hun handen af. Ze maakten een val, die voor ons vergelijkbaar is met de Eiffel- toren en sprongen vervolgens gewoon weer in het rond. Dat zijn dingen, die ik niet snap, hadden we maar wat meer van de dieren weg. Zou heel wat traplopen schelen.
Maar goed, na deze ?Jan Wolkers en zijn achtertuin? (hebben jullie zijn boekenweekgeschenk trouwens al gelezen? Leuk boek hoor, dat lekker weg leest) nog even een vooruitblik op de rest van dit jaar. Want we hebben nog wat moois in het vat, wat betreft het varen. Het weekendje Biesbosch eind oktober. Dat was al weer enkele jaren geleden. Een prachtig natuurgebied, waar we ?s avonds gezellig rond het kampvuur kunnen zitten. En ?s morgens in plaats van douchen gewoon een duik in het water, ja dat kan ook in oktober.
Toch maar een weekendje sport overslaan?