De winter is een tijd waarin de kano haast niet uit de schuur komt. Dan zit ik dan ook vaker binnen te mijmeren en lees de kanobabbels nog eens een keertje extra door, die de laatste keer overigens lekker vol was geschreven. Ik las in het stukje van Loes Prins dat Anne en Remco echte carnivoren zijn. Een weekendje vlees kunnen zij niet missen, dus gaat dit ingeblikt mee, begrijp ik van Loes. Wij kennen dat niet, vlees behoort niet tot onze foerage. Wij doen het zo?n weekendje gewoon zonder vlees. Nu is dat ook helemaal niet moeilijk, vooral omdat ik een tijd vegetari?r ben geweest, en Lidy dus ook een beetje. Daar ben ik inmiddels van af, want kinderen voeden zonder vlees bleek toch geen gemakkelijke opgave te zijn.
Wel vier keer het slot gelezen van het stukje van Loes, de vrouw van Anne dus. Effen Vlot Van Keerl. Waar dat volleybal team vandaan kwam weet ik niet, maar ik ben de dialecten uit het oosten niet goed machtig. Wat zou het betekenen? Even zonder de kerels, of even genoeg van de kerels? Uit het haar artikel zou je beide kunnen halen.
Maar de strekking van het artikel was aardig duidelijk, en geestig weergegeven. Lasten en lusten zijn niet altijd eerlijk verdeeld. En een weekend kano?n en kam-peren (kramperen noemen sommigen het ook) geeft een hoop gedoe er omheen. En dat wist ik al, ik heb er al eens vaker aan gememoreerd. Toch, beste kanoliefhebbers, laat je er niet door ontmoedigen. De lusten wegen ruimschoots op tegen de lasten, vooral als je thuis een alleraardigste vrouw (of moeder) hebt.
Dus noteer het weekendje Biesbosch (22 oktober) alvast in je agenda.
Diegene die zich aan al deze lusten en lasten heeft onttrokken, en altijd de laatste blaadjes van ons clubblad volschrijft met analyses van onze maatschappij, cultuur en politiek, was de laatste keer weer goed op dreef. In ??n A-viertje het hele Nederlandse ?Canon?, toe maar. Als ik het in mijn achterste kanoluik zou kieperen, zou mijn kano met de voorpunt minstens 15 cm omhoog komen.
Daarbij was hij ook nog eens in de war, wat heel duidelijk bleek uit het feit dat hij het raadseltje uit mijn laatste mijmering van 2004 van zijn tafel trachtte te vegen. Hij oreerde niet alleen vagelijk over ouderlijke verantwoording over mijn zoon Gijs-Jan, hij bleek ook twee verschillende voorvallen door elkaar te hebben gehaald. Het voorval van Gijs-jan die op de Bommel bijna kapseisde onder een te lage brug, verwisselde hij met de opgave in een ander artikel waarbij Eric van C. zijn kano in standje 90? had staan. Dus beste Peter, het stond duidelijk in het bijschrift naast de foto. Goed lezen is van levensbelang, voor een speurder en analist.
Wanneer dit nummer bij een ieder in de bus glijdt, is er waarschijnlijk nog ??n zondag te gaan voor het waterspektakel. Het werd heel goed en trouw bezocht deze winter. Met name het kanopolo lijkt weer een aantal enthousiaste jeugdige en niet jeugdige leden warm gemaakt te hebben. Zelf zat ik helaas weinig in de boot, een nadeel als je in de leiding en de organisatie zit. Er zijn haast geen leden meer die nog kunnen eskimoteren, dus heb ik enkele leden daar wat in geoefend. ik was dus ook verbaast en opgetogen dat er zelfs nog lid onder onze jeugd is dat de eskimorol beheerst. Sangita is de naam, onthoud het en vraag haar een demonstratie.
Nog even over de natuur die naar de mensen komt, dan wel of niet noodgedwongen.
Op 18 april fietste ik achter het Intell-hotel langs, in Zutphen dus, en zag een vrouwtjes fazant. Dit was op hetzelfde fietspad, waar vorig jaar ?s ochtends vroeg al eens een buizerd voor me uit had gevlogen. Er bivakkeert bij ons in de buurt ook een gigantische zwerm roeken. Wat produceren die dieren een geluid. Het schijnt dat deze vogel ook nog beschermt is, klopt dat Michiel?
Wanneer dit nummer uit is, is er al weer gevaren op De Wieden. Helaas kon ik er niet bij zijn. Wel hoop ik er op de Duitse Berkel weer bij te zijn. Een must voor natuurliefhebbers en voor diegenen die van een beetje ruiger varen houden. De laatste keer dat we hem hebben gevaren, en ook de enige keer dat ik er bij was, moesten we een boomstam verwijderen die dwars over het riviertje was gevallen. Als ik me goed herinner heeft Marlies Dekkers hem toen in de Eska bevaren. Daar zitten risico?s aan vanwege de grote lengte van de boot. Marlies kwam dan ook een keer volledig dwars te liggen waarbij de beide punten van de boot op de beide oevers vast kwamen te zitten en zij een mooie stuwdam cre?erde. Een korte kano valt dan ook aan te bevelen.
Half mei hebben we weer het Pinksterkamp en wel in Oostwoud. Weer een locatie waar we voor het eerst komen. Het is de toercommissie dus weer gelukt een nieuwe locatie te vinden. Lidy de kinderen en ik hebben dan ook vakantie en kamperen al ruim een weet van tevoren op de betreffende camping. Lidy heeft de camping gezien en haar eerste indruk was goed. Dus nu nog een beetje mooi weer en het wordt vast weer een succes. Nog nooit geweest? Probeer het eens! Ik zou het niet graag missen.
Month: januari 2006
Peter s. de Vries – Maa/Apr 2005
PETER S. DE HORMONEN EN DE LENTE.
Het zonnetje gaat weer schijnen, lammetjes in de wei en onder de mensen stijgt het hormoonniveau ook weer naar zonnige hoogten. Met de komst van de lente constateer ik steeds weer voordelen van het vrouwelijk geslacht t.o.v. de man. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil me echt niet laten ombouwen tot Petra S. de Vries. Daarom de verhouding van de eigentijdse man en vrouw nader beschouwd. De eigentijdse man. Slachtoffer van zichzelf. Zeker in de lente. Een man wordt met al dat chemisch/ hormonaal geweld in zijn bloedsomloop, meteen als ongeremd beschouwd. Een aantal heren maken dat imago naar vrouwen ook meteen waar. Over het algemeen is het echter een vooroordeel, waar je als man moeilijk vanaf komt. Vrouwen hebben van binnen dezelfde chemieperikelen, maar kunnen daar net een wat betere draai aan geven. Bij hen heet dat vrouwelijke charme, zomers gekleed, ontdeugend/ gedurfd. En dat kun je dus als man niet in de strijd gooien. Doe je daar- entegen het tegenovergestelde, dan ben je het type dat als ?broer? gezien wordt. Niets mis mee, maar een relatie met je zus zit er niet zo in. Moeten wij mannen het dan van de fysieke kant in de vorm van spiermassa hebben? Mijn gebruinde en gespierde kanolichaam? Nee, zo hard gaat dat ook weer niet met een beetje peddelen. Misschien is een krachthonk in het botenhuis een goed idee? Over goddelijk gesproken, een ieder heeft uiteraard de dood van de Paus mee- gekregen. Ik heb de begrafenis op tv gezien. Of ik in iets goddelijks geloof? Niet zoals de paus in ieder geval. Ik geloof bijvoorbeeld wel in condooms. Hoewel het niet zo goed is voor de jeugdige aanwas van onze kanovereniging. Dat terzijde ik geloof ook in mijn goddelijke kanolichaam, mijn engelengeduld en mijn hemelse gevoel voor maatschappelijke rechtvaardigheid. Als we allemaal nu eens dat goddelijke stukje in onszelf, wat voor ieder??n anders is, eens zouden gebruiken. Dan hadden we allemaal hetzelfde geloof en kwam er iets van de grond. Best handig. Of ik nu het geloof in de mannelijke toekomst ben verloren? Nee, het lijkt meer op een soort van Paasakkoord van D?66. Laten we toch maar doorregeren. Nu verkiezingen wordt helemaal niets. Maar niet alleen de man zit in een crisis. De vrouw des te meer. Sinds de jaren ?70 is de emancipatie en maatschappelijke verandering pas echt van start gegaan. De vrouw is er uiteindelijk ook een beetje het slachtoffer van. Ze heeft nu zoveel vrijheid, dat ze niet meer weet wat te kiezen. Die stoere man trekt haar wel aan, maar in de toekomst is haar enige recht dan het aanrecht. Het alternatief is die softe man. Die is wel ge?mancipeerd, maar laat over zich heen lopen. Ook vrouwen hebben een Paasakkoord gevoel. Mocht je dus net geboren zijn en behoren tot de volgende generatie, LUCKY YOU. Tegen de tijd dat je groot bent is dit probleem opgelost. Dit hele fenomeen zie je erg goed terug bij het televisie programma ?boer zoekt vrouw?. Een flink aantal vrouwen (vaak van middelbare leeftijd met een eerder huwelijk achter de rug) worden gekoppeld aan een aantal boeren. In het begin zagen een aantal vrouwen het landleven op de boerderij wel zitten. Al die dieren, gezellig en sfeervol. Maar wanneer Sieta een varken zijn rug moet boenen of er een schuur met kippen op transport gaat, lijkt het ineens allemaal (terecht) veel minder romantisch. De beste aanpak heeft boer Joris. De vrouw waarmee hij een kort reisje mocht maken had twee gebroken enkels. Daardoor moest hij haar in zijn armen dicht bij zich over drempels en op stoelen dragen. Vervelend hoor. Zo wil ik wel met de presentatrice van het programma (Yvonne Jaspers) op stap Concluderend denk ik, dat wij als Njordmannen daarom in een groot voordeel zijn. Sport, een beetje Achterhoeker, maar niet teveel. Ik denk, dat dit mede een verklaring geeft voor de scheve verhouding mannen en vrouwen binnen Njord. Mannen zien Njord als een soort leerschool. Wanneer je nu het kledingadvies van mijn vorige column ook aanhoudt, voorkom je dat je een ?standaard-suffe-merkkleding-kerel? wordt. Want je moet ook origineel en ?one of a kind? blijven. Zo leer je dus ook nog wat van deze column. Misschien moet ik hem ook maar eens naar een blad/ magazine voor jonge vrouwen als Viva of Yes mailen.
Mijmering – Jan/Feb 2005
MIJMERINGEN VANUIT DE KANO. Januari & Februari
Het gemiddelde Njordlid zal het wel niet geloven, Njord is geschaduwd door de AIVD. Begin november op het journaal, PKK groep opgepakt op een camping bij Liempde, zouden er een trainingskamp op na houden. Bij Liempde? Het zal toch niet? Beelden van een afgezette weg, enkele ME busjes en een landschap met veel bomen. Dat weggetje zou het kunnen zijn en bedenk ik me, er is waarschijnlijk geen andere camping in de buurt van Liempde. De volgende dag heb ik zekerheid, in het dagblad Trouw, misschien wel de beste krant van Nederland, zie ik een foto van enkele blokhutten, die onmiskenbaar van De Musdonck zijn.
Ja, Peter S. de Vries, steek dat maar in je zak. In plaats van met onze veiligheid, was je bezig met het sociaal beleid van het kabinet, demonstreren in Amsterdam en zo. Je maakte je druk om softe aangelegenheden en verzuimde wat je moest doen, namelijk speuren en waken over onze veiligheid. Dachten wij in onze na?viteit, dat wij relaxed een weekendje op de Dommel konden varen, blijken we bespied te zijn door onze binnenlandse veiligheidsdienst. Daar had je ons toch wel even voor kunnen waarschuwen, Peter.
Nu zit ik met een posttraumatische verwerking van wat eens zo?n heerlijk weekend in Brabant leek. Met bibbers denk ik terug aan de momenten, dat wij voor ons tentje zaten te ontbijten, dat ik met mijn kinderen op het speelveld van camping de Musdonck aan het spelen was. Brrr, mannetjes achter de struiken, of met verrekijkers in de bomen. Big Brother is watching you, in wat voor tijden leven we en hoe vertel ik het mijn kinderen.
Tja in wat voor tijden leven wij. Een tijd waarin mijn Trouw minder dan honderdduizend abonnees blijkt te hebben en meer dan honderdduizend mensen Pim Fortuyn tot de grootste Nederlander aller tijden kozen. Waar gaat dit heen?
Inmiddels ben ik dus aardig afgedwaald, eigenlijk wil ik over het genoegen van het kano?n en alles er om heen schrijven. Maar wat betreft het kano?n, is het nu komkommertijd. Alleen de Sluitingstocht heb ik nog in de armen en pas 26 febr. is de volgende tocht. De tijden veranderen, vroeger was het anders. Toen werd er in december nog een weekend in de Biesbosch gevaren en in januari fungeerden onze kano?s als ijsbrekers, bikkels zoals we toen waren.
Ja, de Sluitingstocht. De ijzersterke traditie, die de laatste jaren een karig aantal deelnemers trekt. Dit jaar niet in Zutphen, maar bij Warnsveld gestart. Hebben we de vermaarde tunnel en de oude stadspoort in Zutphen gemist. Wel jammer, maar het voordeel was, dat we vroeger in Lochem waren. En zo als meestal, was er een zonnetje bij, wat de gezelligheid ten goede kwam. Jaren zijn we voorbij het vervallen, eigenlijk bijna een ru?ne, torentje van de dichter Staring gevaren. En ieder jaar dacht ik weer, wat zonde van het mooie en historisch unieke torentje. Dat dachten dus meer mensen, want afgelopen zomer is met vereende krachten het torentje geheel gerenoveerd en konden wij vanuit onze kano het prachtige resultaat aanschouwen.
Er is zelfs een pontje over de Berkel , om het torentje in een wandelroute te kunnen opnemen. De bedoeling is, dat foto?s van het torentje op onze site te zien zijn. De site, die door inspanningen van Guido van Capelleveen er voor zorgt, dat onze vereniging over de hele wereld gevolgd kan worden. Een prima verzorgde site, die ik een ieder die hem nog niet heeft gezien kan aanraden.
Tot slot, wens ik een ieder nog een goed kanojaar toe en tot 26 februari in De Wieden.
Peter s. de Vries – Nov/Dec 2004
PETER S. HET NJORD-PERSPECTIEF.
E?n pizza ‘Tonino’ graag. Ik sta bij de Pizza- hut op Amsterdam CS te wachten op mijn trein. Ik kom net terug van de demonstratie tegen de huidige kabinetsplannen. Bezuinigen is ok?, maar niet op deze wijze. Ik krijg een pizzapunt, slap en klef, veel kaas en tomaat en verder eigenlijk niets. Oh ja, 3 euro armer. Hier ga ik volgens mij, zelf maar eens op bezuinigen. Daarnaast ben ik blij, dat ik niet van een uitkering hoef rond te komen. Voor hen heeft het kabinet toch wel het minste oog. Enige verdeling van welvaart en wat collectivisme, dreigt een beetje zoek te raken. Dat geldt ook voor mijn pizza ‘Tonino’ Ik heb veel minder beleg, dan mijn buurman, welke mooi voorzien is van een herrieklepper, FNV hoofdband en ?Ja dag? hand/ demonstratie bord.
Zwijgzaam eten we onze punt pizza op en ik neem een volgepakte trein richting huis. Hoezo geen collectief gevoel. Een spandoek in je nek en de geur van andere mensen, die ook een ‘Tonino?tje’ gegeten hebben op 30 cm van je vandaan, doen anders denken.
De volgende dag maak ik een wandelingetje. Voor een kanotochtje is het te koud en het weer te wisselvallig. Ik bedenk me, dat we als maatschappij het best wel goed hebben en dat veel mensen ook maar eens moeten leren omgaan met geld. Vandaag wordt het vuilnis opgehaald. Wat daar allemaal bij ligt! Ik zie er zelfs een bloedmooie computer bij staan. Zonde om zomaar weg te gooien. Thuis sluit ik het ding aan. Na wat antivirussoftware er overheen gehaald te hebben, draait ie weer als een zonnetje. Ik heb het ding voor 50 euro aan een Amsterdamse taxichauffeur verkocht???
In het kader van een beetje bewust consumeren, wil ik deze winter daarom een cursus ‘houten kano bouwen’ organiseren op de kanovereniging. Met resthout en minimale middelen, gaan we met vele enthousiaste leden van Njord onze eigen vaartuigen bouwen. Het leuke van zelfbouw is, dat het eindproduct iets van jezelf is. Je ziel en zaligheid is er in vastgelegd. Je kent je eigen bootje, weet precies wat wel en niet kan, want je hebt het zelf gemaakt. Bedenk je een jaar later, dat dat puntje of dekluik toch net iets anders moet, dan maak je dat zelf anders. Mensen zijn zo consumptief ingesteld, dat ze in dat geval liever een andere boot kopen. En dan al die bezuinigingen en contributieverhoging ook nog. Ja het is me wat.
Dit alles wil niet zeggen, dat we terug moeten naar vroeger tijden. Het wil wel zeggen, dat je met een beetje bewuste (kano)instelling, het in een eigentijds jasje kunt steken. Niet alles is vanzelfsprekend en niet alles moet maar gewoon kunnen. Je moet er even over nadenken. Dat laatste schijnt best moeilijk te zijn. Of niet meneer Zalm. Al die demonstranten snapten het gewoon allemaal niet. Misschien moet u ook maar eens vanuit een ander perspectief naar zaken kijken i.p.v. vanuit uw eigen (ivoren)torentje. Oh nee, het is eigenlijk het torentje van Balkenende, maar dat was iedereen al bijna vergeten. Die zit onderhand wel in de WAO met zijn voet.
Conclusie; het Njord-perspectief opent wellicht de ogen van mensen. Geeft een andere blik. Ik blijf het maar zeggen: ?kano?n is niet het enige, dat je samen doet?. Hierbij tevens een botenbouw-uitnodiging voor het kabinet.
Nieuws van de PWBZ
Inmiddels zijn de PWBZ-activiteiten weer goed op gang gekomen. Er is weer gevaren bij Neuss en ??nmaal hebben we weer bij Scheveningen brandinggevaren. Het brandingvaren kent weer enkele nieuwe deelnemers. De laatste keer waren er weer 3 kinderen onder de 11 jaar bij. Je vraagt je af wat jonge kinderen in de branding hebben te zoeken. Dat kun je zien op de foto?s op de site. Kano?n doen ze uiteindelijk maar weinig, maar toch kunnen ze in het laatste stukje branding aardig oefenen. Maar veel leuker vinden ze het, om gewoon in de golven te spelen. Met een surfpak en een zwemvest aan, is dat een veilige en aangename bezigheid. Door dat pak hebben ze geen last van het koude water en in combinatie met het zwemvest kunnen ze zich heerlijk laten drijven op het water. Hebben ze genoeg van het spelen in de branding, dan gaan ze gewoon kuilen graven in het zand. Het brandingvaren is dus voor sommigen gewoon een dagje strand geworden. Dat het niet altijd warm is, maakt door die surfpakken dus niets uit.
Dit seizoen zijn we aangenaam verrast door een aantal activiteiten, die we niet in de planning hadden opgenomen. Zo bood het Pinksterkamp ons de gelegenheid om een keertje extra te gaan brandingvaren. Met zes volwassenen en vier kinderen trokken we er tweede Pinksterdag op uit naar het strand van Schoorl. Haast voor ieder??n was het de eerste keer. Helaas moesten we wel een stukje met de kano?s sjouwen. Dat is in Scheveningen veel gemakkelijker.
Tot onze vreugde hebben we een glijgoot achter het clubhuis gekregen en daarop is ook al op geoefend. E?nmaal is dat in de plaats gekomen van de vistrapjes van de Boven Slinge. Varen op de vistrapjes kan alleen bij een goede waterstand en is dus lastig te plannen. De Schipbeek is afgevallen voor licht wildwater. De hindernissen en de rol, die ze er hadden gemaakt, blijken niet goed te functioneren.
Mijmering – Nov/Dec 2004
Prachtig, schitterend, bijzonder fraai. Eigenlijk kwam ik superlatieven tekort om mijn bewondering uit te drukken voor het gebied waar we doorheen voeren op 9 oktober. Plaats van genieten was de Dinkel. Een mooi meanderend riviertje met leuke obstakels en lichte stroming. Zie daarvoor ook de foto?s op de Njord-site.
Met een groep van 18 deelnemers, waaronder maar drie kinderen, konden we naast het prachtige riviertje en het fraaie landschap ook nog eens genieten van een heerlijk zonnetje. De tweede stop die we maakten, duurde met een uur dan ook ongewoon lang. Relaxed in het zonnetje genoten we van de prachtig hoog gelegen zandheuvel waarlangs in de diepte de Dinkel voorbij stroomde. De kinderen gunden zich geen tijd om te eten en drinken. Zo druk waren ze in en bij het water bezig met dammen bouwen en scharrelen en klimmen langs de oevers.
Tja, en waar denk je dan aan, als je je kano door de bochtjes heen werkt. In de eerste plaats is het opletten geblazen, anders vlieg je uit de bocht of je raakt verstrikt in overhangende takken. Verder moest ik letten op Gijs-Jan. Eerst had ik enige zorg over de kans dat hij door sommige obstakels in de problemen zou komen. Dus bij hem zien te blijven. Maar hij kende geen problemen.
Met speels gemak nam hij de bochten en slaagde er voortdurend in om zowat vooraan te blijven
varen. Dat ging dus prima. Een fototoestel had ik niet bij me, dus geen zorgen
over het missen van mooie plaatjes. Michiel, onze natuurfotograaf, wilde de Dinkel
natuurlijk niet missen. Wellicht zijn enkele plaatjes van de Dinkel nu ook op zijn
site te bewonderen. Maar of hij een ijsvogeltje heeft weten te kieken, betwijfel ik. Die
waren natuurlijk allang op de vlucht. Hij zal er niet om hebben getreurd, want hij
heeft een stelletje vlakbij zijn huis wonen. Overigens heeft Lidy bij ons achter aan
de Vierakkerse Laak ook een ijsvogel waargenomen, waarmee ik weer een soort
kan toevoegen aan de lijst met vogels die zich de afgelopen jaren in de wijk ge-
vestigd hebben. Hoezo bijzonder als je hem ziet? Die tijd ligt dus weer achter ons.
Kano?n brengt altijd weer verrassingen met zich mee. Vaar je op de Dommel in een bosrijk gebied, geen huis te bekennen, hoor je opeens geluiden uit een kinderkamer. De melodie ?altijd is kortjakje ziek? en een kinderstem die mamma roept.
Bleek dit uit de portofoon te komen die Lidy bij zich droeg. Peter, die de andere portofoon had, hoorde hetzelfde. Wel grappig en het kwam luid en duidelijk over.
Als je je bedenkt wat er allemaal voor draadloze communicatie door de lucht plaats vindt, moet het wel een kakofonie van geluiden zijn in onze atmosfeer. Stel je voor dat je de gave, of afwijking, zou hebben om allerlei zendfrequenties waar te nemen,
dan zou je waarschijnlijk compleet gek worden. Ja, de Dommel, twee dagen bevaren in een septemberweekend. Het eerste deel kende ik nog van vorig jaar. Lekker veel meanderen en door de behoorlijke stroming een aardige snelheid. Lidy en ik bevoeren onze Canadees en konden zodoende weer heerlijk onze bochten- vaardigheid weer bijschaven. Daarnaast waren er kleine ongemakken zoals takken in het water en overhangende bomen. Dit zorgde ervoor dat ook ditmaal het natte pak een aangelegenheid bleef van de familie Prins. Remco wilde de watertemperatuur wel eens controleren. Lekker water, was zijn commentaar.
De andere dag deed Gijs-Jan bijna hetzelfde. De waterstand was nogal hoog, ongekend hoog volgens enkele wandelaars, met gevolg dat wij niet onder een brug door konden. Alleen Gijs-Jan, de kleinste onder ons met de kleinste boot, kon er net onderdoor als hij tenminste niet met zijn zwemvest achter de rand was blijven haken. Hier had hij duidelijk niet op gerekend en kapseisde, maar wist zich nog net aan de brug vast te houden. Nu was het zo dat hij die dag pers? zijn spatzeil dicht wilde hebben, waar ik niet zo happig op was. Nu had hij er profijt van, want anders was zijn boot vol gelopen en had hij het niet gered terug te draaien. De volgende dag nam hij het spatzeil mee naar zijn klas om te demonstreren hoe hij dankzij het spatzeil uiteindelijk niet was omgeslagen. Hij wilde het verhaal extra spannend maken door te stellen dat het spatzeil zijn leven had gered, wat mij mijn wenkbrauwen deed fronsen. Boos kwam hij die middag thuis, hij had zijn verhaal niet mogen doen.
Het laatste deel van de Bommel heeft wat weg van de Berkel, maar dan wat breder. Er liggen mooie landerijen langs, wat ons uitnodigde om er even te pauzeren. Alleen waren de bewoners niet zo uitnodigend. Ik geloof dat het me nog nooit is overkomen tijdens een verenigingstocht, maar werkelijk waar, we werden weggestuurd. Gelukkig hadden we onze koffie al op. Overigens had ik niet opgevangen wat die mevrouw tegen de anderen had gezegd. Dus veronderstelde ik dat zij onze hobby kwam prijzen. In mijn na?viteit prees ik het mooie landschap en bood haar een snoepje aan, wat ze nog niet eens weigerde. Later hoorde ik pas dat ze ons kwam verordenen te vertrekken. Dat plaatste dat snoepje onbedoeld wel in een ander daglicht.
Wat voor water is er zoal nog meer onder mijn kano doorgegaan de laatste twee maanden. Het water van de Noordzee heb ik tot in alle gaatjes van mijn lichaam gevoeld. Juist brandingvaren, met Ren? en zijn zoon Pim, met Eric en zijn kinderen (die overigens meer mee waren gegaan om kuilen te graven) en Lidy en ik met onze kinderen (hetzelfde verhaal als bij Eric). Wel om te varen waren Merel en Jessica meegegaan. Voor hen was brandingvaren de eerste keer. Daar had de zee geen rekening mee gehouden en zij hielden het voor gezien toen bleek dat zij niet door de branding heen konden breken. Zij hielden zich toen maar bezig met zwemmen en ook kuilen graven. Ook Lidy vond het te zwaar, dus bleven uiteindelijk Ren?, Eric en ik over om de zee te bedwingen, of om ons door de zee te laten bedwingen, wat de zee overigens bij Ren? niet lukte. En dat allemaal bij Scheveningen, onder het oog van de massa.
Ook het water van Neuss heb ik leren kennen, mijn eerste keer op dat riviertje. Wild was het niet, wel wat leuke waterstroompjes met walsjes. Op die walsjes ben ik wel enkele keren omgeslagen. Jan Westerink had er ook zijn vuurdoop. Ons kersvers nieuw lid, was zo moedig om ook het woeste water op te zoeken, wat hem geheid een continue nat pak opleverde. Maar niettemin deed hij het toch maar en het resultaat was dat hij wel leerde zijn kano meer onder controle te houden. Eric, Guus en Jessica kende Neuss al wat beter en wilde ook het laatste stukje afvaren.
Aangezien ik in een glasscherf was gestapt, kon ik mooi de auto naar het eindpunt brengen. Tevens kon ik daardoor enkele mooie plaatjes schieten, zie onze Njord-site. Ik was met de auto veel eerder op het eindpunt, een jachthaven aan de Rijn (of moet ik zeggen Rhein). Hierdoor was ik in de gelegenheid aan de oever van de Rijn van de zon en het uitzicht te genieten. Ook kon ik lekker wat filosoferen, zoals over het feit dat ik door aardige Duitsers de goede weg kreeg gewezen, wat mij deed denken aan verhalen van Nederlanders die opgaven van het feit dat ze een, de weg vragende, Duitser de verkeerde kant op hadden gestuurd, wat geloof ik iets met een oorlog uit ver in de vorige eeuw had te maken. Ik prees me gelukkig dat de Duitsers blijkbaar aardiger zijn dan de Nederlanders.
Een ander klapstuk, de zoveelste dit seizoen, wil ik jullie niet onthouden. Namelijk de Veluwerally. Onze vereniging was hier maar liefst met 14 deelnemers vertegenwoordigd. Twee in een kayak en de rest in de Njordees. Hoe dat kan laat ik jullie zelf raden of laat het Peter S. de Vries maar uitzoeken. Een feit is dat wij hiermee, op de 50 km. afstand, de trofee voor de meeste deelnemers wisten te winnen.
De sfeer was goed, het tempo lekker hoog, en er was een aangenaam zonnetje. Wat dat zonnetje betreft, dit jaar heb ik maar ??n tocht meegemaakt waarop dat zonnetje het af liet weten, namelijk De Wieden. Wie zegt dat we het slecht hebben getroffen met het weer dit jaar, kan ik toch echt niet geloven.
Dankzij de goede organisatie van Ricco, waren we dit jaar heerlijk vroeg thuis. Om halfzes zaten we, de haartjes nat en gekamd, aan tafel met enkele heerlijke pizza?s. Het levens genieten kan tenslotte niet altijd spiritueel zijn. Ik hoop velen weer te zien bij de sluitingstocht, tot dan.