150 KM /UUR

Het wordt door velen niet voor waar aangenomen en schuif het maar in de hoek van de sterke verhalen, maar zonder erg veel te liegen, was de gemiddelde snelheid tijdens de Veluwe Rally 150 km/uur. Voor mij voelde het wel zo.

Dit jaar was het eindelijk weer eens gelukt om de C10 te vullen met enthousiaste leden en niet-leden, die de strijd aandurfden met de woeste wateren van de IJssel. Het enthousiasme werd enigszins getemperd door het vroege vertrekuur, maar het lukte mij zelfs om twee lieftallige dames te strikken, om ons ?s morgens om 6 uur al naar Giesbeek te brengen en zelfs ?s middags weer te halen in Deventer. Dames nogmaals dank en vergeet niet de bloembollen te poten, anders heb je geen herinnering aan dit heldhaftige optreden. Wij hebben onze medaille verdiend met varen, jullie je bollen met rijden.

Niet alleen hadden we allemaal een ?zilveren? medaille voor 50 km, maar ook de trofee voor de vereniging met de meeste inschrijvingen. Hoera, hoera we staan weer op de kaart.

De dag begon kil en koud, maar al snel werd het beter en genoten we van een prachtig rustige dag met weinig wind. Het was wel even zoeken naar de start, omdat deze dit jaar niet meer op de gebruikelijke plek lag, maar we op een andere camping vertrokken. Parkeerplaatsen naast de instapplaats zijn ideaal en al snel werd er gewerkt om de Njordees in elkaar te sleutelen tot onze magnifieke C10.

8:15 u. De bemanning van 13 personen had slechts een kleine kilometer nodig om er flink de sokken in te zetten en al snel was de topsnelheid bereikt van 10 km/uur.

We trokken meteen door tot voorbij Dieren, om daar onze eerste stop te hebben. Zutphen deden we dit jaar weer aan en de Bult van Ketje was (natuurlijk) de plek, waar even moest worden gerust. Het was nog maar net half ??n. Een uitgebreide lunch met af en aan varende kano?rs en 3 vissers, die hun stekje absoluut niet wilden verlaten en het in- en uitstappen wat zouden veraangenamen.

Gelukkig voor mij was de vaart er een beetje uit na Zutphen en zakte de snelheid iets af, maar toch waren we al om 15:30 u in Deventer. Volgens mij een nieuw record.

Laten we nu even gaan rekenen:

Afstand: 50 km
Reistijd: 15:15 u? 8:15 u = 7 uur
Rusttijd: 1,5 uur
Vaartijd: 5,5 uur
Snelheid: afstand / vaartijd = 50 / 5,5 = 9 km/uur

Conclusie: Met wat fantasie en gestoei met rusttijden,
het inzakken van de snelheid na Zutphen, is het dus
gewoon echt helemaal en ongelogen 10 km/uur
we waren met 15 mensen dus wordt dat samen 150 km/uur.
Wie biedt er meer??

Vijf waaghalzen varen de Erft af naar de Rhein

Zondagochtend 08:00 uur. De ochtendmist is net geklaard, het zonnetje klimt voorzichtig om hoog na een avond vol regen. Jessica Kuiper, Henk Groeneveld (op de fiets gekomen), Jan Westerink, Guus van den Berg en Eric van Capelleveen laden vier wildwaterboten op om naar de Erft (Neuss) af te rijden. Onderweg bespreken we het feit dat noch Rene Meulenbeek noch Markus ten Zijtveld als instructeurs mee konden. Jan Westerink en Henk Groeneveld, die voor het eerst meegaan, informeren naar de omstandigheden en waar we precies gaan varen. We besluiten eerst bij de Gnader Muhle te gaan kijken en afhankelijk van de drukte en vaaromstandigheden bij de Eppenhofer Muhle te starten. Na een eerste blik rond 10:15 uur (het is wel anderhalf uur rijden) bij de Gnader Muhle, waar een mooie wals/stroomversnelling is, besluiten we de Eppenhofer Muhle op te zoeken. Daar gaan we met vier boten te water, spel wat in de waterval bij de watermolen en dan zakken de ?manificent four? de rivier af, op naar het onbekende en we spreken af bij de waterval bij de brug nabij de Gnader Muhle. Enfin na een uurtje, waarin ik lekker op een bankje in de zon naar voorbijkomende joggers en fietser te heb gekeken, komen de helden voorbij. ?En nog spannende dingen beleefd?? Nou dat viel tegen, maar het was wel een mooi stuk om te kano?n. Bij de brug wisselen we regelmatig, (we hebben immers vier kano?s bij ons en zijn met zijn vijven) en menige waaghals gaat wel eens om in de forse stroming die achter de brug staat. Daar valt het water circa 40 centimeters in een mooie vlakke golf en geeft fraaie beschaafde kolkjes die het mogelijk maken als het ware stil te liggen op het water. De golven drukken je immers van achteren naar voren en aan de voorzijde maak je een mooie boeg golf. Al snel krijgen we gezelschap van een andere Nederlandse kanoclub met instructeur. Daar kunnen we de kunst mooi van afkijken en die geeft ons ook aardige tips. Na een halfuur spelevaren zakken we af naar de wals bij de Gnadermuhle. Daar gaan we eerste in het zonnetje eten, want de maag knort. Henk, (het zit denk ik in de familie) trapt ongelukkigerwijze in een stuk glas en verwondt zijn hiel. Hij had goede kanoschoenen aan, maar hiertegen is geen kruit gewassen. Gelukkig is het geen erg diepe wond, maar hij besluit wel dat hij stopt met varen. Enfin dan wordt je ala minuut fotograaf en chauffeur. We besluiten door te varen en eens te kijken of we de Erft af kunnen varen naar de Sporthafen aan de Rhein. Door de relatief lage waterstand op de Erft (spelevaren in de wals blijkt lastig), is wel een mooi verval en we ontmoeten nog zeven fraaie watervallen/-stroomversnellingen die ook in mooie bochten liggen. We komen daar vrijwel ongeschonden doorheen, hoewel Jan zijn moed bij de dwarse versnelling wel beloond ziet met kopje onder. Niets aan de hand, je stapt uit en je collega?s vangen de boot wel op, als je je peddel maar vasthoudt. Uiteindelijk komen we na al dit plezier (we vinden ons redelijke helden) uit op de Rhein. Dat is een grote rivier als je van de 5 meter brede Erft afkomt. Grote rijnaken doemen op en trekken mooie boeg- en hek golven waar we nog even (wel op gepaste afstand) op dobberen. Henk zit al klaar op de pier en wenkt ons de sporthafen in. We brengen de boten de scheepshelling op (8 meter hoger) en binden het spul weer op de auto. Het is wat later geworden dan we aanvankelijk van plan waren, maar een fantastische ervaring rijker kachelen we weer terug naar Lochem. We proberen de route via Alpen/Wesel tussen A57 en A3 maar die heeft zoveel 70km gebied en stoplichten dat we die voortaan vergeten. Op de terugweg worden al afspraken gemaakt voor de volgende keer op 24 oktober 2004.