Traditiegetrouw heeft Njord op de eerste zondag van november de laatst kanotocht van het jaar. Traditiegetrouw wordt hij ook altijd gevaren van Zutphen naar Lochem.

Wij startten bij de stuw van Warnsveld. Tot Lochem zijn er dan nog vier stuwen te gaan. Start je in Zutphen, dan heb je dus vijf stuwen te gaan. Voorheen startten we ook in Zutphen, maar de laatste twee jaren zijn we ter hoogte van Warnsveld gestart. Dat stukje korter is een voordeel als er jonge kinderen bijzijn. Helaas missen we dan wel het varen onder de overwelving in Zutphen en het mooie stukje bij de oude stadspoort. Dat is wel spijtig.

We waren maar met liefst 18 deelnemers, waaronder 7 kinderen. Het weer was bijzonder mooi en het werd dan ook een hele ontspannen tocht waarbij we maar liefst 4 maal hebben gepauzeerd en nog waren we ruim op tijd bij onze eindbestemming, het clubgebouw in Lochem. Zoals altijd werd er afgesloten met een maaltijd. Dit jaar rijst met heerlijke champignon saus met kip. Vakkundig bereid door onze kok Tom Roelofsen.

Auteur: Henk Groeneveld

DE SLUITINGSTOCHT

Het is de laatste tocht van het jaar, maar aan het weer is het niet te merken. Voor de zekerheid nemen we toch de sjaals en de handschoenen mee voor de kinderen, maar ze zijn niet nodig. Als de boten zijn opgeladen, gaat iedereen op weg naar het sluisje bij Eefde/ Warnsveld. Wij kunnen daar gelijk naar toe omdat we er zo dichtbij wonen, wat een luxe. Maar toch is het voor ons nog doorwerken om alles voor het hele gezin mee te nemen. De routine hiervoor ontbreekt nog. Als alle boten zijn afgeladen ontbreekt er nog ??n boot. Lidy heeft zo goed voor alle boten, peddels en zwemvesten gezorgd o.a. voor ons, dat ze haar eigen boot heeft vergeten. Gelukkig is Lochem dichtbij en is de boot zo opgehaald.

We zijn met 10 volwassenen en 7 kinderen. Het is heerlijk zonnig weer, wind in de rug en een leuk kronkelende Berkel. Er zijn nog aardig wat wandelaars die even stoppen om te kijken onderweg.

We hebben 4 sluisjes over te dragen en elke keer is er ruim tijd om te pauzeren, anders komen we te vroeg voor het eten. De kinderen spelen op en onder de sluisjes. Wij leren de J-slag in de Joep om een wat rechtere koers te varen. Halverwege bij camping Groot-Besselink hebben we een kleine wisseling: Jan komt er bij en Thomas gaat liever met de hond mee op het droge. Freya en Myrthe gaan afwisselend voorin bij Tom of varen zelf. De andere kinderen, (Bart, Gijs-Jan, en Diederik) varen het hele stuk zelf. Lidy neemt Myrthe nog even het laatste stuk op sleep. Dat is weer handig om te zien voor ons.

Over vieren komen we bij Njord aan. Daar is al begonnen met de voorbereidingen voor de maaltijd, iets met rijst? Rond vijf uur kunnen we aanschuiven, lekker hoor! Het wordt rijst met kippenragout en gemengde groenten (tok tok of zoiets..?) met appelmoes en perziken. De kinderen zijn al snel klaar om weer buiten te gaan spelen. Zonder jas nog en dat half november! Wij kletsen nog na en ruimen weer op. Het was een hele geslaagde tocht en geeft weer idee?n om vaker een activiteit met een kantine- opening te combineren.

Auteur: Familie Tilleman

Varen op de Erft oktober 2005

Zondagochtend 30 oktober 08:00 uur verzamelen in Lochem. We gaan uiteindelijk met zijn vieren zo is het plan. Leo de Jong, Jan Westerink en Eric en Tobias van Capelleveen. Het weer oogt goed en we hebben vannacht een uurtje extra gehad (omschakelen van zomer naar wintertijd). Boten geladen en het wachten is op Jan Westerink. Toch maar even bellen, je weet maar nooit. Enfin wat blijkt , Jan was zaterdag wezen jagen in Duitsland en omdat hij niet meer was teruggebeld had hij gedacht dat we niet zouden gaan. Jammer voor Jan. Wij rijden via de gebruikelijke route via ?s Heerenberg en Goch naar Neuss toe. Twee uur laten blijken we niet de enige die van het mooie en voor de tijd ongewone warme weer (17 graden) willen genieten. Op de parkeerplaats staan al een zestal auto?s van kanovaarders. Die blijken vooral in de wals te willen gaan spelevaren. Wij lopen iets verder stroomopwaarts en gaan nabij de brug van de Gnadermuhle te water. Omdat de waterstand niet bijzonder hoog is stroomt het water voornamelijk rechts onder de twee brugbogen door. De linker boog is kunstmatig geblokkeerd met stenen. Daardoor is er een forse stroming en over het verval van 1,5 meter ontstaan mooie golven en leuk keerwater. Even verder is ook een rots in het midden geplaatst waardoor je leuk kunt opvaren. We varen regelmatig terug via het keerwater en graaien dan fors in op de hoofdstroom die ons meepakt. Dat gaat niet altijd goed zo ontdekken Leo en Tobias, die beiden onderwater inspecties verrichten. Niet getreurd want je bent zo weer in de boot en gewoon opnieuw proberen. Zo spelen we een half uur op deze plek (we hebben de locatie geheel voor ons zelf) eer we doorvaren naar de wals. Daar is het nog druk en we varen door naar de versnellingen onder de brug. Hier is het wat rustiger en het is daar goed oefenen. We beproeven meerdere technieken en moe gespeeld besluiten we de Erft verder af te varen. Onderweg komen we nog een viertal stroomversnellingen tegen waar we soms nog wat kunnen spelen. De laatste twee zijn wel uitdagend en daar komen we niet meer tegen op omdat er nauwelijks keerwater is. Enfin we varen door en plots ligt de Rhein voor ons. Langs de linkeroever peddelen we stroomafwaarts naar de Sporthafen van Neuss, waar we aan land gaan. Tobias en Eric lopen daarna terug (2 km) naar de auto terwijl Leo de kuip van een WW boot als ligstoel uittest. Hij ligt bijna te slapen als we aan komen rijden. We twijfelen of we nog een toer zullen gaan doen. Uiteindelijk besluiten we via de bovenloop van de rivier de Roer (nabij Vlodrop/Roermond) te rijden om te bezien of je daar ook leuk kan kanovaren. De bovenloop in Duitsland blijkt veelal gekanaliseerd, maar wel al redelijk snel te stromen. Bij de grens wordt het een leuk meanderend riviertje dat vlot stroomt. Leuk voor de toercommissie om in een weekend te combineren met varen op de maasplassen en Maas. We geven de tip door. We aanvaarden de thuisreis en dan gaat het niet meer van een leien dakje. Veel wegomleggingen, zelfs een wegopbreking en veel weekendverkeer geven ons een fors lange thuisreis. De A73 die aangelegd wordt, een opgebroken N271 dwingen ons uiteindelijk naar Duitsland toe. We rijden vanaf Venlo via Geldern, Kevelaer en Goch, Kleef terug naar huis. Moe van de lange terugreis maar met een voldaan gevoel over de wel bestede zondag en het leuke varen vallen de ogen ?s avonds snel toe.

Nadat we in mei lid zijn geworden van de vereniging leek ons dit al gelijk ??n van de hoogtepunten van het jaar te worden. De prachtige natuur, de rust, de gezelligheid van de groep en het avontuur van het primitief kamperen sprak ons erg aan.
Al ruim voor oktober hebben we verschillende leden bestookt met vragen, want we wilden natuurlijk wel goed voorbereid voor de dag komen. De avond before toch Lidy nog maar even weer gebeld om laatste wijze raad en om de laatste stand zaken door te nemen. Op de valreep ook nog maar even een hoedje gekocht om eventuele regenbuien te trotseren. Ons kan dus niets meer gebeuren?

S ?ochtends vroeg hebben we de boten geladen. Na bijna 1 1/2 een uur rijden hielden we een korte koffiestop. Het voelde best wel fris aan langs de benen en ik begon zowaar toch enige twijfel te krijgen over mijn weloverwogen kledingkeuze.
Vol verwachting kwamen we een half uur later aan in de Biesbosch.
We zijn met z?n 10-en ; Lidy, Henk, Diederik en Gijs-Jan, Jaap en Ellis, Anne en Remco, en Bart en ik .

Alvorens te water te gaan denk ik nog snel even een sanitaire stop te maken, oeps, de vele brandnetels maken dat ik mijn billen het eerste uur niet meer koud heb. Lidy was helemaal verbaasd dat ik niet even van het toilet boven aan de dijk gebruik heb gemaakt.????. tja?..

Vol goede moed gaan we te water; 7 bemande 1-persoonskayaks, 1 halfbemande duokayak en een Canadees met een flinke hoeveelheid hout om s?avonds een flink vuur van te stoken.
We zijn nog maar nauwelijks op het water of het begint te regenen; wat een timing??.met ons hoedje op en een regenpak aan voelen we hier echter niets van??.. Piet (Paulisma) heeft echter verteld dat het in de loop van de dag droog zou worden en Piet kan het weten???..
Wat volgde was een prachtige tocht over brede en smallere delen van de Biesbosch. Af en toe zagen we wat beversporen en Bart heeft wel 3 ijsvogeltjes gezien. Het gebied ademt rust uit.
De stops plannen we heel tactvol steeds tussen de regenbuien door.
Tegen 17.30 uur worden we op het strandje van de campingplaats onthaald door de zus van Henk, Truus en haar man Wout. Zij liggen met een comfortabel jacht dicht bij de plek waar wij de nacht door willen brengen.

In no-time had de familie Sterne het tentje staan inclusief het grafkaarsje voor het nachtelijke ongemak. Ook Remco en Anne hadden duidelijk vaker gekampeerd; behalve dat de tent er razendsnel stond, weet ik nu ook dat als ik iets opblaasbaars bij me heb bij hun terecht kan voor een fatsoenlijke pomp. Ondertussen kwamen Truus en Wout met een kan verse koffie. Dat ging er natuurlijk wel in.
Ook wij hebben vaker gekampeerd en ook ons lukte het om de tent strak op te zetten.
Lidy en Henk hebben voor een afdakje gezorgd voor als het zou gaan regenen.
Hoezo regenen? We hebben hier helemaal geen spat regen gezien!! Piet had dus toch gelijk.
In de tussentijd dat wij de tentjes opzetten, zijn Diederik en Gijs-jan aan het vissen gegaan; er moest tenslotte toch wat te eten op de plank komen na ca 1 uur kwamen ze terug met wel 9 vissen!!

Na een overheerlijke maaltijd met erwtensoep hebben we met een aantal personen een korte avondwandeling gemaakt. Nog even snel op de tv in de boot van Truus gekeken naar de jurk van prinses Aimee (vandaag getrouwd). Met een log regenpak en een slobbertrui aan, plasticzakjes om de sokken en waterdoorlatende schoenen, voelde ik wel een schril contrast met de elegante bruid, maar dat mag de pret niet drukken.
Bij terugkomst hebben we het vuur aangestoken en met z?n allen koffie en thee gedronken. Het was heerlijk weer en erg gezellig om met z?n allen rond het kampvuur te zitten. Een beetje mijmeren??.. Truien, sokken en allerlei andere kledingstukken werden in de buurt van het vuur gehouden om te drogen.

Henk zat vol bewondering naar een bepaald punt in het vuur te staren; ?gek h?, dat er zo ver van het vuur zomaar een vonkje blijft branden?..? nog niet eens uitgesproken kwamen we beiden gelijk tot de conclusie dat het de surfschoenen waren die in de brand dreigden te vliegen??.. Er volgde een snelle reactie die de schoenen spaarden voor de ondergang. Pfff???

Toen de sterkere drank boven tafel kwam lag het merendeel van de groep al op ??n oor. Het smaakte echter voortreffelijk en het was maar goed dat er niet meer mee kon in de kano?s anders was ik de volgende dag beslist niet in zo?n rechte lijn naar huis gekomen??..
Ruim voor middennacht lag iedereen in de tent. Van slapen kwam bij mij echter niet zo veel; toch teveel verwend met een zacht matras en een dito kussen, maar ook dit kon mijn humeur niet bederven.

De volgende dag werden we wakker met stralend weer!!
Na het ontbijt hebben we de boel weer opgepakt en zijn met alles weer te water gegaan. Het was een prachtige dag. Gewoon warm. We hebben ook nu weer een prachtige tocht gevaren. Af en toe door hele smalle stukjes, waar je de peddels nauwelijks nog kan gebruiken. Terwijl je ze wel nodig hebt om in het water liggende boomstronken en boven je hangende takken te ontwijken. Bijna op het eind van zo?n stuk van wel een paar honderd meter, was het nog even spannend of het wel ging lukken, of dat we met allen in de achteruit zouden moeten??.een nogal fors uitgevallen boomstronk lag vlak onder het wateroppervlak??de kunst is er met de juiste snelheid en een aantal ?hupjes? overheen te varen?????..Jaap heeft hier een belangrijke taak vervuld als loods??Vooral Henk en Lidy werden op de proef gesteld met de canadees??..maar uiteindelijk overwonnen ook zij deze krachtmeting met de natuur !

Tegen 15.00 uur kwamen we met z?n allen weer bij het beginpunt aan. Tevreden over de tocht en alles lekker droog gehouden. Allereerst ging de bloedhete regenkleding uit. Dat hadden we beter niet kunnen doen??.we hadden de boten nog net niet allemaal opgeladen toen er een hoosbui losbrak, die ook nog eens van geen ophouden wist????en helaas kwamen we niet allemaal op tijd bij de auto om de regenkleding weer aan te doen???.en bomen bieden in dit jaargetijde niet zo veel beschutting meer. Na, ik denk wel een half uur, hield het geleidelijk aan op en konden we het laatste deel van de spullen op- en inladen. Voor een enkeling van ons was het uiteindelijk toch wel prettig om reservekleding mee te hebben.

Om 16.00 uur vertrokken we weer richting Lochem. Toen we daar rond 18.00 uur aankwamen was de poort al open en volgde een warm onthaal door de rest van onze familie.

Na het nodige schoonmaak- en opruimwerk zijn wij vermoeid, maar zeer voldaan en tevreden huiswaarts gegaan.

KANOVAREN IN POLEN, NEPAL EN ZWEDEN.

Vrijdagavond 14 oktober kwam oud-lid Jan de Greeff en zijn vriendin Ineke Pikkerij naar Lochem, om dia?s te laten zien en te vertellen over hun kanotrektochten in Polen, Nepal en Zweden. Deze activiteit werd georganiseerd in het kader van ons 25-jarig jubileum.

Jan kon de weg naar ons clubgebouw nog goed vinden, ondanks dat er in de loop der jaren nogal wat veranderd is. Jan was in de beginjaren ?80 lid van Njord. Omdat Jan verder wilde met kanopolo en wildwatervaren, heeft hij de overstap naar DKV gemaakt. Hij vond het leuk om nog eens bij Njord te mogen komen en had er erg veel zin in.

In de kantine was het gezellig druk. Na een kopje koffie met cake, ging Jan van start met dia?s uit Polen. Jan en Ineke zijn met hun eigen Canadees en auto naar het oosten van Polen, tegen de Russische grens, gereisd. Via,via waren zij in contact gekomen met iemand van de VVV in Nowogrod, die hun naar het beginpunt van de Biebrza heeft gebracht.

De Biebrza voert door het schitterende watermoeras van het Nationaal Park Biebrzanski-Krajobrazowy. De Biebrza: een laaglandrivier, meanderend door onbedorven landschap, zoals dat lang geleden ook in ons eigen land bestond. (We praten over de beginjaren ?90.)

De Biebrza is een lustoord voor watervogels, o.a. gewone ooievaars en zwarte ooievaars, ijsvogels, wouwen, vis- en schreeuwarenden. Jan had zelfs een dia van de nesten van de oeverzwaluw. Om te mogen kamperen (wild), heb je een vergunning nodig. In het gedeelte van de Biebrza, dat dwars door het Park loopt, vind je geen dorpjes en dus geen winkels, je moet dus voldoende voedsel en drinken meenemen. In het gedeelte dat net buiten het Park ligt, tref je wel dorpjes aan.

Soms hebben deze dorpjes wel een winkel, die echter alleen bier en koekjes verkoopt. Water kun je hier halen uit de put bij een boerderij. De mensen zijn erg gastvrij. De huizen zijn er van hout en zien er ouderwets uit.

Het land wordt er met paard en wagen bewerkt. Een echt stukje puur natuur, voor ons heel romantisch om te zien, maar we kunnen ons voorstellen, dat de mensen uit Polen hier anders tegenaan kijken. Er zal in de tussentijd wel veel gemoderniseerd zijn. Daarna liet Jan ons dia?s zien uit Nepal. Een heel andere cultuur. Hindoe?stische tempels, beelden van goden. Zelfs een raam met gordijn, waar achter een meisje (een gere?ncarneerde godin) woont, die maar 1 keer per jaar buiten komt voor een processie; echt zielig vonden Diederik en Gijs-Jan dit. Jan en twee vrienden hebben in Nepal een trektocht over de Sun-Kosi gemaakt. Deze tocht hadden ze zelf geregeld. Er ging een gids met raft mee. De raft werd gebruikt voor de bagage en de zieken, want ze zijn allemaal wel een dag ziek geweest. Het water (ww 3) voer door een kloof. Ze kampeerden aan de waterkant.

Bij het aan land gaan zagen ze niemand, maar binnen een mum van tijd kwamen er overal kinderen vandaan. Zelfs een gekochte en zelf geslachte kip, konden ze niet alleen opeten. Het vervoer via land van de kano?s zag er wel apart uit, eerst boven op een bus, op de terugweg op een open auto en later zelfs boven op twee ossen.

De overstap naar Zweden is dan ook groot. De overeenkomst, het wildkamperen, mag overal aan de waterkant. Zelfs op eilandjes met (vakantie)woning, mits je niet in het uitzicht staat van de woning. Helaas weet Ricco dat dit wel eens anders is, hij werd met z?n kinderen, ?s avonds om 10.00 uur nog weggestuurd. Jan en Ineke hebben in Zweden twee trektochten gemaakt, 1 in het land zelf en 1 langs de oostkust. Het zag er erg mooi uit. Er borrelden weer kanovakantie-idee?n op bij deze en gene.

Het was een leuke en leerzame, maar bovenal gezellige avond. Jan en Ineke werden bedankt en kregen als dank een kano- boek. Jan en Ineke genoten er zelf ook erg van zag ik wel.

Dit was dan de laatste activiteit in het kader van ons 25 jaar bestaan.

Wij hopen dat jullie van de activiteiten net zo genoten hebben als wij.

Zes Njord-mannen varen 50 km tijdens de Veluwerally

Op zondag 25 september vond de 28e Veluwerally plaats. Dit jaar deden zes mannen van Njord mee. Geen vrouwen ditmaal, wat zelden voorkomt. Eric van Cappelleveen, Remco Prins, Ricco Veldkamp, Hans Maarse, Leo de Jong en Henk Groeneveld lieten deze editie niet aan zich voorbij gaan. De meesten hadden hem al meerdere malen gevaren. Remco voer hem voor de tweede maal, maar voor de eerste maal individueel in zijn eigen kajak. Vorig jaar had hij hem voor het eerst gevaren in de Njordees, die dat jaar met elf mensen werd bevaren. Leo de Jong voer hem voor de allereerste keer. Waarom dat zo lang heeft geduurd weet ik niet, maar hij had er geen spijt van. Misschien was hij be?nvloed door Yvonne, die de Veluwerally niet ziet zitten vanwege de massaliteit. Vooral het laatste deel tussen Zutphen en Deventer beviel hem prima. Dat is ook een prachtig stukje, waar het stiller om je heen wordt. Geen verkeersgeluid, haast geen huizen te zien en ook zie je nog maar weinig kano?rs meer door de verdunning die optreedt in het veld. Ook met de scheepvaart was het erg rustig. De combinatie mooi weer, rust en een heerlijke stop ter hoogte van Gorssel, maakte de start in de ochtendregen helemaal goed. Dat het nog mooi weer zou worden was een meevaller. ’s Ochtends om 8 uur was het nog droog, maar de lucht was zwaar. En jawel, na 500 meter varen begon het toch echt te regenen. Een blik op het wolkendek leerde ons dat het verstandig was de regenkleding aan te trekken. Alleen Remco, de bikkel, hield het bij een T-shirt met zwemvest. De regen hield aan tot vlak na Dieren waar we onze eerste stop maakte. Net aan de koffie hield de regen het voor gezien en konden we al vrij snel daarna de eerste zonnestralen verwelkomen. De zon liet het de rest van de tocht niet meer afweten. Direct na de stop de 1e controle post waar Henk Boekschoten (onze oudvoorzitter van gewest oost) ons met een appel van enige vitamintjes voorzag. Aan Eric was dat eigenlijk niet zo besteed , want hij had zo’n modern drankje waar een enorme waslijst aan vitaminen, suikers, mineralen e.d was ingestopt. Ja, als je dan geen 50 km kan varen? Volgens Leo was het een gevaarlijk drankje, want als je er meer dan zeven drinkt heb je een Vitaminevergiftiging. Henk had een of ander drankje met een onbestemd groen kleurtje, wat volgens de anderen niets anders dan een heksendrankje kon zijn. Wat er in zat wilde Henk niet onthullen, wat eigenlijk alleen maar ermoedens bevestigde. Maar goed, het zestal wist ook deze veluwerally te volbrengen, hoewel dat bijna nog mis is gegaan.

Tijdens de stop bij bij de Bult van Ketje in Zutphen waren Remco en Henk bijna hun peddels kwijt geraakt. Dankzij oplettendheid van Eric konden de ‘dieven’ nog net op tijd worden achterhaald. Een groep met huurboten had in de Zutphen de 35 km. volbracht en bij het inladen van de boten had een van hen de peddels onder haar hoede genomen. Ze wist alleen niet dat ze met twee peddels meer vertrok dan ze waren begonnen. Maar goed, na een weldadig lange pauze en wat praatjes met de leiding van ‘De Clan’ uit Warnsveld, die de controle post bemande, kon de laatste 15 km worden afgelegd. Dat laatste stukje was nog even genieten, ook dankzij een weldadige stop ter hoogte van Gorssel.

Tevreden en weer een medaille rijker.

NAGENIETEN VAN HET JEUGDWEEKEND

Ik zag enthousiaste gezichten, tijdens de actie ?Houdt de Berkel schoon?.
Ik zag verbaasde gezichten, bij het kijken naar de berg afval, opgevist uit de Berkel.
Ik zag smulgezichten, tijdens het pannenkoeken eten.
Ik zag vrolijke gezichten, tijdens de disco.
Ik zag slaperige gezichten uit de tenten en kantine komen.
Ik zag verhitte gezichten boven de vuurkorf, tijdens het broodjes bakken.
Ik zag ?kick?-gezichten, bij het plonsen van de glijgoot.
Ik zag tevreden gezichten, na een fijn weekend weer naar huis gaan.
Ik zag, dat jullie er met elkaar een leuk en geslaagd weekend van gemaakt hebben.

Bart, Daphne, Diederik, Elles, Evelien, Freya, Gijs-Jan, Guido, Jesse, Kim, Koen, Liset, Marijn, Merel, Mirthe, Nicole, Pim, Renske, Rick, Sangita, Sanne, Sem, Silke, Sven, Tobias, Walter en Wessel.

Bedankt, dat ik hiervan kan nagenieten. Lidy.

Hoi, ik vond het leuk om met het jeugdweekend te varen. Omdat ik het wel leuk vont, dat je wat rommel uit de Berkel kon halen. En je kreeg eten, pannenkoek) en je kon blijven slapen in je eigen tentje. En ?s avonds hebben we nog de disco gehad en je kon daar ook salsa dansen. En je kreeg op het laatst nog een boek over het waterschap en er zat een pen bij en rugzak en een spons.

Nicole.

Het Jeugdweekend van Njord: Een tochtje ?Houdt de Berkel schoon?, lekker weer, pannenkoeken eten, een disco in het clubhuis, ?s nachts slapen in tentjes (al sliep ik in het clubhuis), ?s ochtends je eigen broodje bakken en voor de vrijwilligers nog een duik van de glijgoot. Ik heb een hoop vrolijke gezichten gezien en het is volgens mij een geslaagd weekend geweest.

Guido.

Ik heb rommel opgeruimd.
Ik heb met Marijn kastanjes gegooid.
Ik heb met een stok met vuur rondjes gedraaid.

Van Diederik.

We hebben de Berkel schoongemaakt dat was mijn idee. Het Jeugdjournaal kwam niet, maar ik stond wel in de krant. Ik heb een vis dobber gevonden. En in heb geslapen met Tobias in onze tent.

Van Gijs-Jan

TOCHT OP DE VECHT

Op 28 augustus gevaren op de Vecht (Overijssel). Met drie families, Kloosterboer, Prins, mijn gezin en met eenzame comboy Hans Maarse hadden we een heel aangenaam zonnetje en een heel relaxed water. We startte in Dalfsen en de plaats van vertrek was eigenlijk al te mooi. Mooie aanlegsteigers en een stukje gras dat ons verleidde om heerlijk in het zonnetje te blijven zitten c.q liggen.

Maar er moest ook nog gevaren worden. Met vier nog jonge kinderen, de jongste was zes, zwermden wij uit over de Vecht, waar we na enige tijd varen bij een sluis een lange stop konden maken. De kinderen benutte deze stop om te gaan zwemmen, de ouderen lagen relaxed in het zonnetje.

Wat wilden we eigenlijk nog meer. De afstand was goed te doen, hoever weet ik niet precies, maar ik schat ruim 10 kilometer. Geen wind van betekenis, wat niet onbelangrijk is gezien de breedte van de rivier. De tocht was goed afgestemd op de kinderen. Walter was nog maar zes en kon de tocht met het kleine groentje uitstekend aan. Uiteindelijk stopten we onder de brug van de A28. Daar was o.a. een botenhelling en een goede parkeerplaats. Het was er aardig een drukte van belang met vissers en bootjes die in en uit het water werden gehaald. Ook hier werd nog even gezwommen, terwijl de auto’s werden gehaald.

Heerlijk gekanood, en, ook niet onbelangrijk, we waren weer heerlijk op tijd thuis.

Vijf man sterk reden we met een afgeladen auto rond 9:30 uur weg naar Scheveningen. We lieten de zesde keer oefenen in het zwembad van Vorden aan ons voorbij gaan, om nu eens in echt wildwater te kijken, of we dat wat we geleerd hadden, ook konden toepassen. De auto zat vol met: Jessica Kuiper, Tobias van Capelleveen, Gabrielle Kers, Jan Westerink en ondergetekende Eric van Capelleveen. De reis naar Den Haag verliep zeer voorspoedig en anderhalf uur later reden we de boulevard van Scheveningen op en dat terwijl we ons netjes aan de snelheidsbeperkingen hadden gehouden.

Boten afgeladen, strandtentje opgezet en eerst maar eens een bakkie doen. Je mentaal voorbereiden op de golven en het vermeende koude zeewater. Eerst maar eens met reddingvest aan even golfvesten, om te wennen aan het water. H?, het is helemaal niet koud en de golven zijn prima. Gauw de kano?s gepakt en de golven beklommen. De branding door, omdraaien, luisteren wanneer de breker zich aankondigt, snelheid maken en je laten oppakken door de golf. Dan versnel je plots en als een volwaardig surfer schiet je vooruit, terwijl je met de peddel je evenwicht behoudt en zonodig wegdraait. Dat ziet er niet alleen spectaculair uit. Dat is kicken! Eric ging als eerste en pakte een fraaie golf en sneed door het water terug naar de kust. Dat wil ik ook, zag je de anderen denken en ze klommen in de kano om ook het plezier te proeven.

Zo ook onze nieuwkomer Gabri?lle Kers. En ja, als een volleerd kanovaarster doorkliefde ze de eerste, de tweede, de derde en uiteindelijk de zevende brandinggolf, dan draaien en weg was Gabri?lle. Het draaien nam te veel tijd, waardoor ze nog dwars op de golf lag en ze de koprol uitprobeerde. Hoewel er fors op het eskimoteren geoefend is in Vorden, valt het om de drommel niet mee, om als je onverwachts omgaat, die draai even te maken. Enfin, niet getreurd, want de aanhouder wint. Je zwemt gewoon terug naar de kust, maakt je boot leeg, zet je onverschrokken houding weer op aan en doet het nog een keer. Nu ben je gewaarschuwd en ook de draai gaat op tijd en je voelt voor het eerst de sensatie van opgepakt worden door de golf.

Na een uurtje komt Gabri?lle enthousiast terugvaren om, ?n te verhalen over de lange surf die ze gemaakt heeft ?n over het feit dat ze nog in de boot zit. Zo zie je maar, wilskracht biedt de springplank naar sensatie en voldoening. Berend, Bart en Nicole zullen haar benijden en vast de volgende keer ook meewillen, denk ik.

Wat trouwens ook wel goed doet is, als je ziet dat ook meer ervaren vaarders zo nu en dan zich gewonnen moeten geven aan de zee. Ook zij komen wel eens teruggewandeld. In de loop van de dag verandert het golfbeeld door het opkomen van het tij. Door de zandbanken verandert de plaats van het breken van de golf en dat biedt steeds nieuwe situaties. Tobias toont zich die dag niet alleen een behulpzaam redder van boten, peddels en helmen, maar toont zijn surfkwaliteiten ook regelmatig aan ons.

Op het terras na afloop hoor ik Jessica (die als matroos op de binnenvaart werkt) overwegen, om een kano achter het binnenvaartschip te hangen om te oefenen. Jan heeft het alweer over de volgende keer en ikzelf constateer dat ik ook aardig bruin ben geworden.

Met de Nederlandse selectie op Hohenlimburg

Op maandag in de herfstvakantie togen we met z?n vijven naar de Wildwaterbaan in Hohenlimburg nabij Hagen in het Ruhrgebied. Vijf want op het laatste moment moest Tobias van Capelleveen afzeggen omdat hij ziek werd. Jammer voor Pim Meulenbeek, die wel op een vaarmaatje gerekend had. Hans Maarse wilde nu wel eens weten wat al die WW vaarders nu zo leuk vinden aan wildwater varen en had zich ook in geschreven. Uit de vaste bezetting van de WW groep namen Rene Meulenbeek, Markus ten Zijthoff en Eric van Capelleveen mee. Leo de Jong, Yvonne Both en Sangita de Jong konden nog niet mee, ondanks het feit dat zij deze zomer een WW-cursus gedaan hadden. Zij hadden namelijk nog geen herfstvakantie in de Regio Noord. Jammer voor hen.

Enfin om half negen verzamelen in Lochem en dan maar vijf boten op het dak van de VW bus van Rene gemonteerd. Even overleggen hoe we naar Hohenlimburg zullen rijden. We kunnen namelijk via Winterswijk, Borken, Oberhausen, of via Groenlo, Aalten, Dorsten, Wesel, Oberhausen. We kiezen uiteindelijk om via Aalten Wesel te rijden en dat blijkt geen goede gok. Bij H?nxe staan we plotseling stil. Wat er aan de hand is geweest, is onduidelijk, Maar het kost ons wel een uur en daar zijn we niet zo blij mee. Hoewel, we hebben zowel eerder een lekkere kop koffie te pakken. We kachelen daarna door naar Hohenlimburg terwijl het stralend weer is . Een lekker oktoberzonnetje bestraalt onze kruinen. Net over de brug bij Hohenlimburg lacht de rivier de Lenne ons tegemoet. Daar is naast de rivier met stuw een kunstmatige WW goot aangelegd en het stroomt daar fors. We hebben er nu veel zin in. We parkeren de auto op de parkeerplaats voor het politiebureau en brengen onze kano?s reddingvesten, helmen, surfpakken en proviand naar de oever van de WW goot. We nemen nog een lekkere kop koffie in het zonnetje en kijken met bewondering naar de baan en de Nederlandse selectie die daar aan het oefenen is. Als zeeleeuwen schieten ze door de golven, draaien, keren en nemen de hangpoortjes behendig. Dat willen wij ook wel eens proberen. Hangpoortjes (eigenlijks slalompoortjes geheten) zijn van die houten stokken/ plastic pijpen die aan een lijn hangen en die precies boven de uitdagende keerplekken gehangen worden. De rode zijn om stroomafwaarts en de groene om stroomopwaarts door heen te varen als ik het goed begrepen heb. Pakken aan, boten bovenstrooms van de stuw te water nadat we zelf in het frisse water door zijn. Het is anders wel even schrikken als je omgaat. Het surfpak houdt je wel warm, maar hoofd en handen voelen het water (6-8 graden of zo) toch wel. Bovenstrooms van de stuw hangen ook een hele serie slalompoortjes en daar oefenen we hoge en lage peddelsteun, snel wenden en keren en worden zo warm om daarna de baan uit te gaan proberen. Als ik me goed herinner nam een van ons het oefenen op de peddelsteun wel heel letterlijk en sloeg gelijk in het vlakke water om. Dan ben je er wel helemaal klaar voor.

Na elkaar nemen we de grote stroomversnelling die de opening van de WW-baan vormt. Met een forse snelheid stevenen we op een serie van vijf forse golven (1,5 meter hoog) af. Als je maar snelheid houdt blijkt het nemen van deze golven een sensatie zonder kleerscheuren. Je moet sneller dan het water blijven om zelf te kunnen sturen. Daarna is het water wat rustiger en kunnen we afdraaien naar het keerwater dat ons helpt stroomopwaarts te varen. Daar kunnen we weer in de hoofdstroom indraaien en naar keuze links of rechts weer uitdraaien. Het is daarbij zaak rechtop te blijven en dat blijkt (na enkele keren proberen, omslaan en zwemmen, vooral een zaak van overwinnen van je eigen angst, vlot indraaien, op tijd opkanten en peddelsteun maken. Het geeft een goed gevoel als dat na een paar keer proberen lukt. We willen de rest van de baan ook wel eens leren kennen en varen door waarbij we nog een aantal interessante versnellingen en keerstromen tegenkomen. Plots doemt een rotsblok in het midden van de stroom op en dat vraagt stuurmanskunst om en netjes omheen te kunnen varen en na doorkomst op tijd in het achterliggende keerwater even te kunnen rusten. Een rustpositie die het mogelijk maakt om van daaruit de aan weerskanten van het rots fors stromende water te kunnen traverseren (oversteken). We spelen daar nog wat en varen uiteindelijk door naar het einde van de baan, die een driehonderd meter lang is. Daar klim je uit de boot, en loop je met de kano op je schouder terug naar het begin. Onderweg kun je de capriolen van de collega;s en de NK selectie waarnemen. Goed kijken dan kun je de kunst afkijken. Markus heeft ondertussen heel wat filmfragmenten geschoten van onze acties. Rene Meulenbeek weet het zelfs te presteren om te gaan en een stuk van zijn peddel af te breken. We houden dit een uurtje of vier, vijf vol, door steeds een uur je varen, dan even in het zonnetje wat te eten of te drinken en dan weer op een ander stukje van de baan ons te vermaken. Tegen vijven wordt het tijd op te breken en onze lichamen geven trouwens ook wel signalen van voldoening ,aar ook vermoeidheid. Koud hebben we het niet gehad. De inspanningen zorgen voor een constante stroom warm bloed. We pakken alles weer in en op de auto en l,open nog even het stadje in voor een biertje en broodje braadworst. Uiteindelijk wordt dat een D?ner maar die smaakt minstens net zo lekker. De terugweg naar Lochem verloopt nu snel en in Groenlo laden we nog twee boten met bijbehorende uitrusting uit bij oud-lid Tonny Meulenbeek. Die gaat morgen naar Hohenlimburg met zijn zoons. Tonny overweegt weer lid te worden van Njord. Bloed kruipt waar …..

DEMONSTRATIES IN ZWEMBAD ?DE MEENE? IN RUURLO.

Vrijdag 24 juni stond al enige tijd in de agenda, als de avond waarop we in het Zwembad de Meene in Ruurlo, als attractie bij het afsluiten van de zwemvierdaagse een demonstratie kanopolo zouden geven. De waterpoloclub BRC Schuurman (een fusie van Roderlo Ruurlo en Schuurman Borculo) had ons uitgenodigd. Na enig overleg, zouden ze twee glijgootschansen bouwen, zodat we naast het kanopolo ook kinderen kunnen laten varen en laten glijden met de kano?s. Dankzij de hulp van de familie Sterne, Westerink, Groeneveld en van Capelleveen, hadden we genoeg mensen om deze demonstraties succesvol te laten zijn. De week ervoor, hadden we iets dergelijks in het zwembad van Laren gedaan, maar nu hadden we ook een forse glijschans, die zeker niet onderdeed voor die van onze vereniging in Lochem aan de Berkel. De fotoborden met fotomomenten van 2004, kwamen nu ook weer goed van pas en ook hadden we de video met filmfragmenten van Neuss, Scheveningen en Kanopolo in Lochem paraat.

Om een lang verhaal kort te maken, we hadden te maken met een grote hoeveelheid kinderen, volwassenen en zelfs een oma die wel van de glijgoot af wilde. Rijen dik en zo zijn we zeker 2 uur bezig geweest. De leden van de Waterpoloclub wilden natuurlijk ook van die hoge glijgoot af en ontdekten snel dat dat een forse plons geeft. (Zie fotosessie). Na al dit spektakel volgde een kanopolo- wedstrijd, die absoluut het bekijken waard was. Waar de behendigheid en ervaring van onze leden duidelijk werd, bleek evenzo, dat wij niet zo goed kunnen gooien als die waterpolo?rs. Die waterpolo?rs ontdekten, dat als je probeert een forse worp te maken, de wet van actie=reactie opgaat en dat je dan plots omkantelt. Het was een zeer vermakelijk schouwspel, waar zeker 50 toeschouwers van genoten. De plaatselijke krant plaatste een mooie foto en we hadden zelf ook een mooie avond, die met een drankje met de waterpolo?rs werd afgesloten. Dat leverde ons ook de mogelijkheid op, om in het zwembad het Galgenveld in Borculo, samen met hen eens een activiteit te organiseren. Iets voor volgend jaar.

Ruurlo – Spectaculaire kanodemonstraties in zwembad De Meene besloten vrijdagavond de 32e avondzwemvierdaagse van zwem- en polovereniging Roderlo. Op uitnodiging van Roderlo verleende kanovereniging Njord uit Lochem zijn medewerking aan de demonstratie die naast kanovaren in een kajak ook uit een kanopolo wedstrijd tussen Njord en leden van Roderlo bestond. Ook het publiek mocht deelnemen aan de demonstratiewedstrijd.

Kanovereniging Njord uit Lochem bestaat dit jaar 25 jaar. Regelmatig verzorgt de vereniging demonstraties. Een van de honderd tellende vereniging is Eric van Cappeleveen uit Ruurlo. Vrijdagavond zorgde de Ruurlo?r samen met enkele leden van Njord dat er volop gekanood kon worden in het kleine bassin van het zwembad.

Speciaal voor de demonstraties had Roderlo in samenwerking met Njord zowel bij het kleine als grote bassin een schans gebouwd waarvan de kano?rs in het water konden glijden. Dat leverde spectaculaire acties op. Na afloop van de zwemvierdaagse werd in het grote bassin een kanopolo wedstrijd tussen leden Njord en Roderlo gespeeld. Njord speelt niet in competitieverband kanopolo. In wedstrijdverband wordt het spel vijf tegen vijf gespeeld zonder vaste doelverdediger. De bal mag zowel met de hand als met de peddel worden gespeeld. De bal moet binnen drie seconden worden gespeeld. Tijdens de demonstraties en het kanopolo sloeg mening kano?r omver met zijn boot.

Aan de 32e avondzwemvierdaagse van Roderlo namen vorige week in totaal 260 deelnemers deel. Dat viel gezien de zomerse weersomstandigheden de Breedtesportcommissie van Roderlo, die de zwemvierdaagse organiseerde, een beetje tegen. De Ruurlo?rs Wim Faber, Fien Venderbosch en Betsy Haverkamp sloegen geen enkele editie over. Het drietal was voor de 32e achtereenvolgende jaar van de partij. Kinderen tot 12 jaar moesten gedurende vier avonden telkens 300 meter zwemmen om voor een medaille in aanmerking te komen. Deelnemers ouder dan 12 jaar moesten 450 meter afleggen.

Maar zes deelnemers lieten zich tijdens de vierdaagse sponsoren voor het Ronald McDonald Kinderfonds. Het fonds is de overkoepelende organisatie van de Ronald McDonald huizen waar ouders van ernstig zieke kinderen, die in de nabijheid van ziekenhuizen zijn opgenomen, kunnen logeren.

? Contact Elna, 30-06-2005