In de Dennen? Vorden 12 juni 2005

Vandaag gaan we oogsten. Lidy, Henk Groenveld en Jan Westerink hebben op 1 mei in het zwembad de Dennen in Vorden een demonstratie gegeven van kanopolo en dat sloeg toen geweldig in. Zo geweldig dat ze drie uur lang de rijen kinderen die wel eens in een polokano wilden varen hebben ?weggewerkt?. Dat vroeg blijkbaar om een beloning en die beloning bestaat uit het bieden van de mogelijkheid om in de komende weken (12,19,26 juni, 10 juli en 14 en 21 augustus van 10:00-12:00 in het zwembad mogen oefenen en kanopolo?n. We hebben dan het gehele zwembad helemaal voor ons zelf.

Deze eerste keer waren we met 14 deelnemers van jong tot oud, waarvan 2 introduc?s en 5 kanocursus deelnemers die het op waagden en , naar hun reacties te zien, genoten hebben. Wat hebben we deze keer gedaan? Allereerst voor hen die nog niet eerder met een spatzeil hebben gevaren en het omgaan met omslaan nog niet onder de knie hebben, zijn we dat gaan oefenen. Met vier instructeurs kun je natuurlijk niet iedereen tegelijk helpen, maar dat deert niet want gewoon lekker varen of van de lage duikplank afspringen pleziert ook. Daarna volgde een wedstrijdje kanopolo, waar de ware geest van de deelnemers gelijk boven komt. Fanatiek zeg. En de kanopolo regels zijn nog niet helemaal duidelijk geloof ik, Zo mag je de ander natuurlijk niet uit de boot duwen en de bal niet langer dan 3 tellen in je hand houden. De bal in je boot leggen is ook al uit den bozen. Dus rest niet anders dan regelmatig overspelen naar je team genoten. Deze keer hadden we nog geen hoesjes bij ons dus was het wel eens puzzelen wie nu voor je of tegen je speelde. We hadden er niet minder plezier om en hopen jullie als NJORD leden allemaal een keer in Vorden te ontmoeten. Je kanovaardigheid groeit enorm, het water is lekker, Lidy had weer voor een grote hoeveelheid surfpakken gezorgd en het is gewoon kicken zeggen ze tegenwoordig.

Artikel uit Contact, Elna 04-05-2005

Opening zwembad met tal van activiteiten

Vorden – Prachtige weersomstandigheden en gratis toegang. Met een dergelijk affiche is het voor vaders en moeders en hun kroost niet zo moeilijk om zich naar het zwembad ?In de Dennen? te begeven. Dat gebeurde zondagmiddag in grote getale, ruim 800 bezoekers die zich prima vermaakten.

De kleintjen speelden naar hartelust in het vernieuwde peuterbad. De kanovereniging ?Njord? uit Lochem was deze middag met vier kano?s present. Zo kon in het diepe bad de behendigheide van het kanovaren geleerd worden.
Verder werden er in drie etappes ruim 400 ballonnen opgelaten. Voor degene wiens ballon de grootste afstand aflegt stelt het zwembadbestuur voor het seizoen 2006 een gratis zwemabonnement beschikbaar. De komende weken wordt er bij de entree van het zwembad op een grote landkaart de actuele stand van zaken van de ballonnenwedstrijd bijgehouden.

De defintieve uitslag wordt tijdens de zwemvierdaagse ( van maandag 21 juni t/m vrijdag 24 juni) bekend gemaakt.

? Contact Elna, 04-05-2005

Golfvesten? bij Scheveningen 5 juni 2005

Alweer de tweede mogelijkheid dit jaar om je letterlijk meester van de golven van de Noordzee te voelen. Om 7:30 vertrekken vanuit Lochem en op weg naar de afslag N345/A1 waar we de Familie Groeneveld zullen ontmoeten. Wij, Jan Westerink, Jessica Kuiper, Tobias en Eric van Capelleveen maken het deelnemersaantal samen met Henk, Lidy, Diederik en Gijs Jan op acht deze keer. Omdat Eric en Tobias later op de middag nog naar een verjaardag in Doorn moeten rijden Jan en Jessica ook met de groene Peugeot Partner naar Driebergen NS, waar we deze partner achterlaten voor de rendez-vous. Om 10:00 strak rijden we na veel regen onderweg een droge Scheveningse Boulevard op. Ter hoogte van de monding van de Scheveningse haven stoppen we en laden we alle strandspullen uit. En dat zijn niet alleen kano?s en reddingsvesten , maar ook helmen, peddels, schepjes, proviand en twee strandtentjes. Die laatste zetten we op om een beschut plekje te hebben, want er staat toch nog een zuidwestenwind van kracht vier. Ideaal om te varen en zeker nu we precies tegen tijwissel vloed/eb aan zitten. Al snel wagen Jan, Jessica en Lidy en Eric zich in het water om de golven te trotseren. Zijn zij de eersten, Nee hoor, Diederik, Tobias en Gijs-Jan zijn dan al een poosje aan het ?golfvesten?. Dat is een nieuwe sport die de gehele dag in zwang blijf. Je trekt een lekker warm surfpak aan, doet een zwemvest aan en laat je in de branding lekker deinen dan wel meesleuren naar het strand. Omdat de windkracht 4 mooie maar eenvoudige golven maakt is het voor de beginners ook leuk varen in het voorste gedeelte van de branding. De ?die-harts? varen wat verder de zee op en nemen het tweede deel van de branding als werkgebied. Daar liggen ze, na een tochtje recht door de golven heen, te wachten op die mooie golf waarop ze zich naar het strand laten surfen. Je ziet deze golven wel aankomen. Ze kondigen zich aan met een klein wit randje boven aan de golfkop. Als ze 10-15 meter van je verwijderd zijn, start je met het peddelen zodat je op snelheid bent als de golf je ?pakt?. Zodra de golf je oppakt en je een meter hoger op het water komt te liggen, steek je je peddel aan de zijkant van de golf om stabiliteit te houden en te kunnen sturen. Je snelheid is nu minstens verdubbeld en je surft op de kop van de golf het strand tegemoet. Als je zo een dertig meter hebt gevaren is het zaak weer af te draaien en een nieuwe golf te gaan zoeken. Gelukkig kunnen meerderen van ons met enthousiasme vetrellen dat ze dit meerdere keren gelukt is. Het gaat natuurlijk ook wel eens fout. Te laat gestart met snelheid maken, de golf flitst aan je voorbij. Niet gestabiliseerd op de golf, jammer, maar dan glijdt de golf alsnog onder je weg of je duikt onder en kan gaan zwemmen naar het strand. Wanneer we van 10:00 tot zeker 14:00 met slechts een kleine tussenpoos intensief hebben gevaren is het tijd om naar huis te gaan. Alle spullen weer op de boot laden en omkleden, hoewel dat met al die toeristen op de boulevard even slim handdoek vouwen was. Moe, voldaan en eigenlijk alweer benieuwd naar de volgende keer, beginnen we aan de terugreis.

Op veler verzoek ook een paar korte tochten in het programma, waarvan dit er ??n is. Dit houdt in dat we wel vroeg weggaan, 8 ? 10 km varen, om dan om ongeveer 14.00 uur terug te zijn.
De oorspronkelijke bedoeling was om de Baakse Beek te varen bij Vorden, echter veel overdragingen en een vaarverbod bij kasteel Vorden, maakten dit plan ondoenlijk.
Het werd de Eksosche Aa. Ooit van gehoord? Zo dicht bij huis en toch zo mooi! Dat we dit juweeltje nooit eerder ontdekt hebben!
De start was bij Almelo, iets ten zuiden van Wierden, langs het Twentekanaal. Bij het uitzetten van de tocht was het even zoeken naar een geschikte te-water-laat-plek, maar die is wel gevonden en er bleek zelfs een kanostoep te zijn.
De Eksosche Aa is een smal en ondiep riviertje met hoge begroeide oevers. Ook op de bodem groeien veel waterplanten. Enigszins slingerend door een zeer rustig landschap. Er zit een lichte stroming in. Na ongeveer een uur varen komt hij uit in de Midden-Regge.

We hadden een clubje van 10 personen. Ricco, Eric, Remco en Anne, Guus en Marlies met Rick en Koen, Leo en ondergetekende. Het weer was prachtig, zo?n 22?. De dagen ervoor was het rond de 30? dus we boften behoorlijk. Aan de vele jonge watervogels op het water kon je de lente goed aflezen. Vooral opvallend was het grote aantal zwanen die voor onze ogen wegrenden en opstegen. Wat een power! Een imposant gezicht.Zeer relaxed peddelend, in opperbeste stemming, genoten we van al dit fraais en van elkaar

Voor enige aarzeling zorgde een door mensen aangelegde balk over het water met een ?verboden te kano?n? bord erbij. Who cares? Beetje aanloop, meedrukken met de handen, bijna uit evenwicht raken, en floep eroverheen. Daarna de koffiestop, op een dijkje tussen ?onze? rivier en de Regge, waarin de Eksosche Aa uitmondt. Voorzichtig een plekje zoekend tussen de ganzenpoep. We hadden een mooi uitzicht op een zwaan met een wel erg groot ego, die een gans wegjaagt uit zijn gebied. Ik moest erom lachen, nog niet beseffend dat we daar zelf straks ook langs moesten???.

Tijdens de pauze vaart Guus met Rick en Koen nog een eigen rondje waarbij Rick zelf peddelt. Aan het luidkeels ?zie ginds komt de stoomboot? merk je hoe ze genieten. Even later spartelt er wel een heel bijzonder vogeltje door het water: dikke rode snavel, wit met zwarte strepen, wild slaande vleugels. Een ?slavink? vlg. Remco. Guus, onze ornithologische redder, vangt het verwarde beestje en constateert dat het om een uit een vogelkooi ontsnapte vink moet gaan. Meegenomen in een tonnetje zal het dier een plekje krijgen in een bejaardentehuis. Het mooie weer, de fraaie plek, het gezellige gezelschap en het feit dat we alle tijd van de wereld hadden, maakten dat we maar liefst 1 ? uur hebben gepauzeerd! Hoezo een korte tocht?

En toen moesten wij nog langs die zwaan. Met opgezette veren en gekromde hals kwam hij dreigend op ons af. In convooi voeren we voorzichtig en dicht langs de kant voorbij, hem nauwlettend in de gaten houdend. Tegen zoveel overmacht was hij niet opgewassen. Ge?indigd zijn we bij de Pelmolen te Rijssen, daar waar de tocht over de Regge van 24 april begon.
Nadat we van de anderen afscheid hadden genomen, besloten Leo en ik om dezelfde route terug te varen naar de auto. In 5 kwartier waren we terug. O nee, in 6 kwartier, we moesten nl. een stukje langs de kant lopen met de kano, vanwege die zwaan dus??..

Surfen? bij Schoorl 16 mei 2005

Op de laatste dag van het Pinksterkamp bestond dit jaar de mogelijkheid mee te gaan brandingvaren in Schoorl. Elf deelnemers wilden op deze laatste dag van een geslaagd pinksterkamp na het schone vlakwater varen wel eens wat beweging onder de boot voelen. Sem Veldkamp, Bart Huisman, Elles Sterne, Tobias van Capelleveen, GijsJan Groeneveld, Jan Westerink, Jeroen Borgers, Teuni Huisman, Leo de Jong, Henk Groeneveld en Eric van Capelleveen reden met drie auto?s naar Schoorl om daat met windkracht 3 a 4 en een mooie Noordwestenwind het eens te gaan proberen. Nog vroeg in het seizoen ,was gebruik van een surfpak verplicht. Daar had Lidy al aan gedacht en stelde uit haar collectie de nodige pakket ter beschikking. Ingepakt, met een beetje ?Wat gaat ons overkomen? gevoel traden de nieuwbakken brandingvaarders het strand. Het was vloed en we konden de boten gelijk naast de strandopgang (hier 50 meter lopen) neer leggen. Na wat uitleg over wat te doen als je omslaat en vooral ook hoe je door de branding heen komt en een golf kan gaan surfen, volgde de eerste probeersels. De instructeur neemt de brandingvaarder in spee mee de golven in (instructeur loopt en leerling vaart). We leren je de gevaarlijk groot op je af komende golven met gemak te nemen door ?n naar achteren te hangen en door gelijk na de passage van de golf weer vooruit te peddelen. Zo?n golf lift je als het ware vanzelf op en zeker als je nog licht bent. Naar mate ze groter worden moet je soms door de golf heen breken. Dat gaat eigenlijk vanzelf, zolang je de punt maar in de golf houdt. Het water slaat dan om en soms over je heen en je bent voor je het weet aan de andere kant van de golf. Kom je dwars te liggen dan begint het spelen met de golf. Deze wil je als het ware omrollen. De golf drukt je aan de golfzijde naar beneden. Dat kun je voorkomen door je peddel naast je in het water te plaatsen en wel zo dat de waterdruk je rechtop houdt. Als je dat doet aan het einde van de branding kan je je door de golven naar het strand laten drukken. Kies je voor meer op zee, dan wordt je ook vooruit gedrukt, maar verloopt dat wat wilder en wordt je evenwichtsvermogen wel op de proef gesteld.

Het varen in de golven geeft trouwen so wie so een speciaal gevoel. Je deint op en neer met de golven en hebt dus wat stabiliteit nodig. Die krijg je door je knie?n tegen de bootrand/kuip te plaatsen en verdacht te zijn op onverwachtse beweging die je dan vanuit je heupen corrigeert. Na wat proberen de golven te doorbereken wagen de deelnemers zich een voor een aan de branding en proberen daar te gaan surfen. Natuurlijk heeft niet iedereen dit direct helemaal onder de knie maar we zien Sem, Elles, Bart en Jeroen , die voor de eerste keer mee waren snel vorderingen maken. De wind trekt gedurende ons vaardagje aan en loopt op naar windkracht 5. De golven die daaruit voortvloeien worden sommigen van ons te veel en die kiezen voor spelen in de golven met hun wetsuite en reddingvest aan of schoppen tegen het schuim dat door de golven gemaakt wordt en op het strand ligt.

Na een uurtje of drie, vier intensief gespeeld te hebben met de golven, brengen we de boten terug naar het parkeerterrein en laden alles op de auto en botentrailer. Al het natte kan in de skibox van Eric en dat gaat zo mee nar Lochem toe. Aldaar spoelen we alles weer uit en hangen de spullen te drogen voor de volgende keer. Voor foto?s van ons uitje kijk je op onze website www.lkv-njord.nl onder Pinksterkamp 2005. De laatste vijf foto?s zijn in Schoorl gemaakt.

Opening zwembad De Dennen in Vorden opgesierd met kano?s van Njord
Tijdens het openen van het zwemseizoen, zondag 1 mei, werden de bezoekers van het zwembad De Dennen in gelegenheid gesteld eens te oefenen met kanovaren. Dankzij het prachtige weer kon het zwembad een groot aantal bezoekers verwelkomen. Voor even een proefvaartje met een kano was dan ook, grote belangstelling. Vanaf 13 uur tot 16 uur stond er voortdurend een rij hoofdzakelijk kinderen, te wachten tot ze aan de beurt waren voor een proefvaartje. Jan Westerink en Lidy en Henk Groeneveld hadden er hun handen vol aan. Regelmatig gingen kinderen met de kano om, wat extra werk betekende. Moe, maar tevreden konden zij terugzien op een geslaagde middag.

Ook de leiding van het zwembad was enthousiast over het enthousiasme van de kinderen.

Vijf waaghalzen varen de Erft af naar de Rhein (2)

Vorig jaar (2004) kon u het eerste deel van dit verhaal lezen. Toen was de waterstand op de Rhein laag en de stroming in de Erft gemiddeld. Nu kregen Yvonne Both, Leo de Jong, Ruud (introduc?), Eric en Tobias van Capelleveen te maken met een snelstromende Erft (het had donderdag en vrijdag nog fors geregend) en een hoge Rhein (waarin veel regen- en smeltwater werd afgevoerd). De boten waren op de open dag van 30 april al mop de auto geladen en we konden dus om 8:15 afreizen naar Oldenzaal, waar we Leo, Yvonne en Ruud oppikten. Daar werd de boot van Ruud boven de vier andere geladen en via de A31 togen we naar Oberhausen, langs de Flughafen D?sseldorf naar de andere kant van de Rhein en zo naar Neuss (afslag 23 van de A57). Na een rit van 2 uur eerst een lekker kopje koffie in de zon. Het was om 11:00 uur al 25 graden en strak blauw. Het water zag er verleidelijk uit. Terwijl Eric de auto naar de Sporthafen bracht en terugliep (2 km), brachten de anderen de boten naar de Gnadermuhle Br?cke in Selikum. Daar plonsden we te water en namen de eerste waterval, die in een forse golf het hoogteverschil van circa 2 meter overbrugde. We voeren snel door omdat het hier redelijk druk met collega kanovaarders was. Bij de wals konden we al een beetje de golven opvaren en spelevaren. Het was voor Yvonne en Leo de eerste keer in Neuss. Ruud (met 5 jaar WW ervaring maar wel 15 jaar geleden) was het ook even wennen, maar hij had de slag snel te pakken. We voeren door naar de brug, alwaar de KanuClub D?sseldorf aan het oefenen was. Even wat poortjes genomen en door naar de volgende waterval. Die was heel geschikt op te oefenen in het zijwaarts invaren van de golf. Je wordt dat ?gepakt? door de golf en schiet opeens vooruit. Een heerlijk gevoel als je het onder de knie hebt. Een ervaren vaarder uit ?s Heerenberg deed het ons voor en we probeerden na elkaar het kunstje na te doen, met aanvankelijk wisselend succes. Yvonne overwon haar angst, Leo hield stug vol, ondanks het feit dat hij in het begin te water ging. Het leverde een paar mooie plaatjes en veel ervaring op. Uiteindelijk gingen we allemaal wel een keer of wat om. Zelfs lichte Tobias moest er aan geloven. Het maakte het er niet minder leuk om. Na wat uitrusten aan de kant voeren we verder richting Rhein en kregen nog drie fraaie watervallen die we inmiddels bedreven namen.

We kwamen uit om de Rhein, die zich als een machtige rivier ontpopte. We keken vanuit de nietige kano?s naar de duwschepen, roeiers, plezierschepen en voelden de deining van de hekgolven. Ruud en Eric probeerden voorzichtig nog de rand van hoofdstroom uit, maar kwamen snel terug gevaren. Daar had je al snel golfdalen van 1 tot 1,5 meter en een forse stroomsnelheid. Hoewel de reddingsbrigade dichtbij was en actief aan het patrouilleren , leek het ons toch beter de goden niet te tarten en te Sporthafen op te zoeken.

Die bleek druk bezocht en via de scheepshelling werden we weer walmensen. We bonden de boten weer op de auto en reden terug naar de Gnademuhle parkeerplek. We aten in de schaduw van een paar bomen onze boterhammen en gniffelden over de mensen die daar het Barfuss pad liepen. Het blotevoetenpad bestond uit stukjes grind, zand, schelpen, stenen afgewisseld door gras. Het is inderdaad een ervaring de elementen aan je voetzolen te proeven. Daarna reden naar het 15 km verder gelegen Grevenbroich. Daar moest een kano-oefenbaan in de Erft zijn en die wilden we wel eens zien. De route beschrijving wees ons de weg en inderdaad achter de kanoclub aldaar (met kampvuurplaats) zat een omleidingsbaanje van 30 meter met kunstmatige versmallingen die als er water doorheen gaat spectaculair kunnen zijn. Ze stonden evenwel droog omdat de sluis hoog stond. Enfin dat weten we voor de volgende keer. Moe en voldaan, bezochten we nog een terrasje in Grevenbroich voordat we weer naar huis reden. De Duitse ober had er zin in en probeerde ons van alles aan te smeren met of zonder slag/sahne. Een fantastische dag met 32 graden zon en veel plezier was onze herinnering. We gaan vast weer terug en Ruud wist ook allerlei riviertjes in de buurt van Bielefeld (1,5 uur rijden vanaf Lochem) zoals de Ilse en de Ahr die we zeker aan ons programma gaan toevoegen. Ruud hebben we uitgedaagd ook lid te worden en de draad van kanovaren bij ons op te pakken.

TOCHT op de REGGE
Met een flinke club (16 personen, waaronder 3 kinderen) gaan we op pad.
Een stralende dag…..

De opstapplaats is in Rijssen, bij de zgn. Pelmolen, een prachtig gerestaureerde molen. Ernaast is de ligplaats van de Enterse Zomp, een platte schuit, die vroeger voortgetrokken werd door paarden over de jaagpaden. Nu wordt hij gebruikt als toeristisch attractie.

De Regge stroomt hele stukken door puur natuur zonder wegen erlangs of anderszins mensen in de buurt. Heel rustig, waardoor een aantal van ons zelfs een ijsvogeltje heeft gezien, scherend over het water. Momenteel wordt er een fietspad aangelegd vanaf Enter langs de rechter oever van de rivier. Dit pad moet gaan aansluiten op het bestaande fietspad bij Nijverdal.

Bij de eerste rustplek, een grasstrook langs het water, stond een geweldige klimboom pal aan de rivier met overhangende takken boven boven het water. Onnodig te zeggen dat dit voor h??l veel plezier zorgde voor de jonge klimapen. Regelmatig dachten we dat een tak het zou begeven, edoch niemand haalde een nat pak. Tijdens deze pauze klom er ook een ?verstekeling? aan boord. In de vorm van Koen, de jongste zoon van Guus en Marlies, die aanvankelijk met Guus aan het fietsen was maar toch wel graag mee wilde varen met zijn moeder. Hij liet zich co?peratief vervoeren in de Canadees van Henk en Lidy, bij Diederick.

Even verderop zorgde een stuwtje met vistrappen ernaast voor een spannend element. Eric waagde zich er als eerste af en na enige aarzeling volgde menig ander. Zelfs de ?Groeneveld? Canadees overleefde dit experiment, na eerst voor alle zekerheid de kids geloosd te hebben!! Een leuke en spannende onderbreking. Ook hier pauze gehouden om sommigen in de gelegenheid te stellen n?g een keer te gaan. In Nijverdal is de bebouwing zo ver van het water dat je nauwelijks in de gaten hebt dat je door een stad vaart.

Ricco, die vroeger in Nijverdal gewoond heeft, vertelde dat de Regge toen een echte stinksloot was. Na uitbaggering van de rivier en het verdwijnen van een afvalwaterlozende fabriek is de situatie flink verbeterd.
Het eindpunt van deze zeer gezellige en fraaie tocht was bij een P (parkeerplaats) even voorbij Hellendoorn.

TOCHT OUDE RIJN 10 April 2005.
Zondagochtend vroeg op. Een beetje druilerig weer met motregen.. Nog even heb ik getwijfeld of we de tocht wel door moesten laten gaan, maar toen het toch droog werd, was er geen twijfel mogelijk. Vandaag zou ik mijn eerste kanotocht van dit jaar varen. Om 8. 20 uur was ik bij het botenhuis. Anne en Remco Prins waren er al en Hans Maarse, waarmee ik had afgesproken, dat hij zou rijden, arriveerde kort daarop. Samen vlot de kano?s geladen en op naar Elten, waar we Gert Jan Ruesink bij ons startpunt zouden treffen. Een mooie autorit bij bewolkt, maar droog weer. Al enkele dagen zaten de weersverwachtingen er helemaal naast. Er werd voor dit weekeinde regen, hagel en onweer voorspeld.

Net buiten Elten moesten we wachten voor de ?spoorbomen? of wat daarvoor door- gaat. Een soort ?hekken? van rood wit gestreept lint, die met de hand bediend worden. Hans veronderstelt, dat er een stoomtrein of iets dergelijks zal komen vanwege deze ?gelegenheids-spoorbomen met de bedieners? erbij. Ik constateer dat er kennelijk nog iemand is die vanochtend wil gaan kanoen, omdat ??n van de auto?s voor ons een kano op het dak heeft.. Na enkele minuten zegt Hans: ?Is dat Gert Jan niet met die kano op het dak?? En ja hoor, dat was hij. Niet zo toevallig dus. Vervolgens passeert er op de overgang een gewone sneltrein en Gert Jan weet even later te vertellen, dat hij vorig jaar ook al voor dezelfde flexibele bomen moest wachten voor een passerende trein. Vreemde overgangbewaking hebben die Duitsers.

Na net over de grens weer in Nederland aan de weg van Elten (D) naar Lobith (N), de boten afgeladen te hebben, moesten Anne en Remco wachten tot de anderen ??n van de auto?s en de botenwagen naar het eindpunt hadden gebracht. Ik ging ook mee, omdat het eindpunt lastig te vinden was en ik het per slot vorig jaar ook had gevonden. We vonden het vlot, ondanks een keer een verkeerde afslag,

Bij terugkomst bleken Remco en Anne alle boten al klaar te hebben gelegd bij een gunstige instapplek. Na een korte (vanwege de koude wind) koffiepauze konden we tegen 11.30 uur vertrekken. Op het water tussen de rietkragen bleek het aanmerkelijk meer beschut en aangenamer van temperatuur en zeker als je in beweging bent, was het gewoon lekker.

Tijdens het varen, met Remco voorop, konden we genieten van het mooie landschap, het water, de paarden in de weilanden en op de dijk en vooral ook van de vele watervogels, zoals zwanen , ganzen, eenden, waterhoentjes en nog verschillende anderen die ik niet bij naam ken. Ook zagen we een flinke dikke wilgenboom, waar de stam tot aan het midden was doorgeknaagd door bevers.

Bij onze stops heb ik, terwijl de anderen gezellig zaten te kletsen, de gelegenheid te baat genomen om mijn voorraad brandnetelthee aan te vullen met flink wat mooie jonge exemplaren. Hans en Anne hebben enkele van de vele muskusrattenkooien, die we onderweg tegenkwamen, aan een inspectie onderworpen en geconcludeerd, dat ze momenteel dicht zaten en dus buiten gebruik waren. Waarom? Dat weten wij niet. Tijdens het laatste stuk van de tocht begon het wat te miezeren (in de middag zouden er opklaringen komen), waardoor we een geplande tweede stop oversloegen.

Deze tocht, door afwisselend waterlandschap, eindigde in de Jezuitenwaai, een soort meertje aan de Oude Rijn. Aan land gekomen moesten we de boten nog de dijk op en af dragen om bij de kanowagen te komen. Bij dat laatste moesten we wel even opletten, vanwege een heel glibberig (door het vochtige weer) paadje, waar ik natuurlijk toch op uitgleed. Gelukkig had ik mijn multifunctionele kleedje bij me, waardoor ik ook op de terugweg in de auto van Hans mocht plaats nemen.

Maar voor die tijd werden we onder aan de dijk nog opgewacht door een mijnheer in een terreinwagen,die de eigenaar van het meertje en de aangrenzende grond bleek te zijn. Na onze kanowagen te hebben gesignaleerd aan zijn paadje, wilde hij ons graag vertellen, dat hij liever niet wilde dat wij daar aan land gingen. Niet om ons, maar om te voorkomen, dat anderen het zien en binnen de kortste keren hordes kano?rs op zijn priv? terrein aan land gaan, met alle risico?s van dien voor zijn eigendommen.

Tegen 17.00 uur arriveerden we volgens planning moe maar voldaan (Remco en ik konden onze ogen onderweg niet openhouden) bij het botenhuis.

We kunnen een ieder aanraden, eens kennis te maken met dit gebied. Maar let op, voor wie deze tocht ook of nog eens wil maken, je moet dan doorvaren tot aan het gemaal en daar uitstappen, of een stukje eerder bij de brug over het water tussen Oud Zevenaar en Pannerden. Bij de laatste optie mis je toch een uniek stukje van dit mooie landschap.

Het waterspektakel en kanopolo was nog niet koud voorbij of zes enthousiastelingen waagden zich op zondag 13 maart aan het echte werk terwijl de winter nog niet echt voorbij was. Een surfpak was dan ook verplicht en dan is het zelfs als je omgaat niet te koud. Maar als je ?s ochtend de voordeur achter je dichttrekt en 3 graden op de thermometer ziet staan, denk je wel even waar ben ik aan begonnen. Al snel kwam er evenwel een dun zonnetje door en na wat logistiek reden Henk Groeneveld, Marlies Dekkers en Eric van Capelleveen naar de ontmoetingsplaats nabij Winterswijk. Daar troffen ze Leo de Jong en Yvonne Both en een introduc? luisterend naar de naam Leon. We reden vandaar door naar de vistrappen in de Bovenslinge. Ons doel was spelevaren in de stroomversnellingen in de vistrappen. Zaterdag had het fors geregend, dus we hoopten op een redelijke waterstand en waterafvoer. En dat kregen we. Na goed ingepakt te zijn, reddingsvest en helm aangedaan te hebben schoven de wildwaterkano?s ??n voor ??n het water in. En dan blijkt het zwembad toch net even anders dan deze vistrap.

Een enkeling draalt wat voordat de eerste passage door de stenen en watervalletjes van 20-40 cm hoogte verschil genomen worden, maar al doende leert men snel en vervangt enthousiasme de lichte huiver snel. We leren behalve het afdalen ook het in de stroom blijven liggen, gebruik makende van het keerwater. Ook klimmen we als het ware de vistrap omhoog, door met een aanloopje behendig tegen de stroom op te varen. Terwijl we stroomafwaarts zakken, leren we tussen twee trappen te keren en zo ontwikkelt zich snel behendigheid. Om beurten slepen we elkaar langs de kant soms door de stroomversnellingen heen om zo de passages meermalen te kunnen nemen. Na een poosje lonkt de koffie en daarna dalen we af naar de tweede visstrap. Die ligt net na een bocht en blijkt goed af te varen te zijn, maar opvaren blijkt een stuk lastiger. Zelfs Leon , die zich ontpopt als een echte fanaat, komt hier niet verder dan twee trappen. Enfin, dan maar, uitstappen en omlopen. Net boven de vistrap kunnen we makkelijk weer te water en we varen stroomopwaarts terug naar de eerste vistrappen. Na het schoonmaken van de boten en een warme kop koffie kijken we terug op een lichamelijk uitdagende, maar leuke ochtend spelevaren, waarin we het geleerde van het waterspektakel in de Beemd in praktijk hebben kunnen brengen. Deze locatie blijkt een aanrader en als er genoeg water is en het geen visbroedseizoen is dan kunnen we hier zeker vaker terecht. Neuss wordt onze volgende bestemming en daar is iets meer verval en stroming, maar niettemin ook goed te doen voor beginners.

Na een late oprisping van de winter kwam de lente wat later en wel op precies 20 maart, net een dag te laat, want Remco Prins, Hans Maarse, Leo Lucas en Lidy en Henk Groeneveld togen zaterdag 19 maart naar het natuurreservaat De Wieden. Een prachtig natuurgebied wat ook in de winter de moeite waard is om door te varen. Zie daarvoor ook de fotoreportage op deze site. Helaas liet de zon het afweten, maar het bleef droog. In die tijd van het jaar ziet de Wieden er heel anders uit dan in de zomer. Kijk je in de zomer tegen hoge rietkragen aan, nu kon je goed van je af kijken omdat de rietsnijders erg actief waren. De sfeer is dan ook duidelijk anders. Geen toerist te zien, maar wel alleen rietsnijders. Op een bepaalde manier is dat wel gezellig. Over De Wieden ligt een bepaalde rust en hier en daar kom je enkele rietsnijders tegen. De Wieden ziet er in deze tijd van het jaar heel fraai uit. Overal zie je opgestapelde bossen riet, hier en daar smeult een vuurtje, de kleur van het landschap is misschien wel eentonig, maar overwegend wel mooi licht geel. Erg jammer dat het zonnetje er niet bij scheen, maar het verveelde geen moment. Tijdens de koffiestops aangenaam zitten tegen de rietschoven, even in een andere wereld en toch nog zo dicht bij huis.

De Njord vaarders kwamen die dag in gesprek met een rietsnijder, die wist te vertellen dat 70% van het riet dat in Nederland wordt gebruikt wordt ge?mporteerd vanuit het buitenland (voornamelijk Oost-Europa). Deze rietsnijder is in de winter zes dagen per week bezig met dit werk en het is geen vetpot doordat het ge?mporteerde riet de prijs drukt. Wel is de kwaliteit beter van het Nederlandse riet, wat te maken heeft met de maaitechnieken en de verwerking. Maar ook die voorsprong is men aan het verliezen, doordat men in het buitenland ook de kneepjes van het vak steeds beter begint te beheersen.

Maar er werd niet alleen op De Wieden gevaren. Om wat kilometers te maken werd er nog een aardig ommetje gemaakt. De route zag er zo uit:

Startplaats: vanaf de Arembergerweg de Arembergse gracht op richting Zwartsluis.

Linksaf de Oostelijke wetering op; aan het einde van het rechte deel rechtsaf een doodlopende arm in, welke nog een heel eind in te varen is totdat men vlakbij de N334 uitkwam; vervolgens het hele stuk terug en de Schutsloterwijde op; vervolgens ten N-O van deze plas onder de Belterweg door, de Belterwijde op; deze werd helemaal afgevaren tot op de Boschwijde; vanwaar de Wieden werd ingevaren richting de plas Vossebelt; vanaf daar via de Dirkswijde richting Arembergse gracht weer op, waarna nog een klein eindje gevaren moest worden naar de startplaats.