150 KM /UUR

Het wordt door velen niet voor waar aangenomen en schuif het maar in de hoek van de sterke verhalen, maar zonder erg veel te liegen, was de gemiddelde snelheid tijdens de Veluwe Rally 150 km/uur. Voor mij voelde het wel zo.

Dit jaar was het eindelijk weer eens gelukt om de C10 te vullen met enthousiaste leden en niet-leden, die de strijd aandurfden met de woeste wateren van de IJssel. Het enthousiasme werd enigszins getemperd door het vroege vertrekuur, maar het lukte mij zelfs om twee lieftallige dames te strikken, om ons ?s morgens om 6 uur al naar Giesbeek te brengen en zelfs ?s middags weer te halen in Deventer. Dames nogmaals dank en vergeet niet de bloembollen te poten, anders heb je geen herinnering aan dit heldhaftige optreden. Wij hebben onze medaille verdiend met varen, jullie je bollen met rijden.

Niet alleen hadden we allemaal een ?zilveren? medaille voor 50 km, maar ook de trofee voor de vereniging met de meeste inschrijvingen. Hoera, hoera we staan weer op de kaart.

De dag begon kil en koud, maar al snel werd het beter en genoten we van een prachtig rustige dag met weinig wind. Het was wel even zoeken naar de start, omdat deze dit jaar niet meer op de gebruikelijke plek lag, maar we op een andere camping vertrokken. Parkeerplaatsen naast de instapplaats zijn ideaal en al snel werd er gewerkt om de Njordees in elkaar te sleutelen tot onze magnifieke C10.

8:15 u. De bemanning van 13 personen had slechts een kleine kilometer nodig om er flink de sokken in te zetten en al snel was de topsnelheid bereikt van 10 km/uur.

We trokken meteen door tot voorbij Dieren, om daar onze eerste stop te hebben. Zutphen deden we dit jaar weer aan en de Bult van Ketje was (natuurlijk) de plek, waar even moest worden gerust. Het was nog maar net half ??n. Een uitgebreide lunch met af en aan varende kano?rs en 3 vissers, die hun stekje absoluut niet wilden verlaten en het in- en uitstappen wat zouden veraangenamen.

Gelukkig voor mij was de vaart er een beetje uit na Zutphen en zakte de snelheid iets af, maar toch waren we al om 15:30 u in Deventer. Volgens mij een nieuw record.

Laten we nu even gaan rekenen:

Afstand: 50 km
Reistijd: 15:15 u? 8:15 u = 7 uur
Rusttijd: 1,5 uur
Vaartijd: 5,5 uur
Snelheid: afstand / vaartijd = 50 / 5,5 = 9 km/uur

Conclusie: Met wat fantasie en gestoei met rusttijden,
het inzakken van de snelheid na Zutphen, is het dus
gewoon echt helemaal en ongelogen 10 km/uur
we waren met 15 mensen dus wordt dat samen 150 km/uur.
Wie biedt er meer??

Vijf waaghalzen varen de Erft af naar de Rhein

Zondagochtend 08:00 uur. De ochtendmist is net geklaard, het zonnetje klimt voorzichtig om hoog na een avond vol regen. Jessica Kuiper, Henk Groeneveld (op de fiets gekomen), Jan Westerink, Guus van den Berg en Eric van Capelleveen laden vier wildwaterboten op om naar de Erft (Neuss) af te rijden. Onderweg bespreken we het feit dat noch Rene Meulenbeek noch Markus ten Zijtveld als instructeurs mee konden. Jan Westerink en Henk Groeneveld, die voor het eerst meegaan, informeren naar de omstandigheden en waar we precies gaan varen. We besluiten eerst bij de Gnader Muhle te gaan kijken en afhankelijk van de drukte en vaaromstandigheden bij de Eppenhofer Muhle te starten. Na een eerste blik rond 10:15 uur (het is wel anderhalf uur rijden) bij de Gnader Muhle, waar een mooie wals/stroomversnelling is, besluiten we de Eppenhofer Muhle op te zoeken. Daar gaan we met vier boten te water, spel wat in de waterval bij de watermolen en dan zakken de ?manificent four? de rivier af, op naar het onbekende en we spreken af bij de waterval bij de brug nabij de Gnader Muhle. Enfin na een uurtje, waarin ik lekker op een bankje in de zon naar voorbijkomende joggers en fietser te heb gekeken, komen de helden voorbij. ?En nog spannende dingen beleefd?? Nou dat viel tegen, maar het was wel een mooi stuk om te kano?n. Bij de brug wisselen we regelmatig, (we hebben immers vier kano?s bij ons en zijn met zijn vijven) en menige waaghals gaat wel eens om in de forse stroming die achter de brug staat. Daar valt het water circa 40 centimeters in een mooie vlakke golf en geeft fraaie beschaafde kolkjes die het mogelijk maken als het ware stil te liggen op het water. De golven drukken je immers van achteren naar voren en aan de voorzijde maak je een mooie boeg golf. Al snel krijgen we gezelschap van een andere Nederlandse kanoclub met instructeur. Daar kunnen we de kunst mooi van afkijken en die geeft ons ook aardige tips. Na een halfuur spelevaren zakken we af naar de wals bij de Gnadermuhle. Daar gaan we eerste in het zonnetje eten, want de maag knort. Henk, (het zit denk ik in de familie) trapt ongelukkigerwijze in een stuk glas en verwondt zijn hiel. Hij had goede kanoschoenen aan, maar hiertegen is geen kruit gewassen. Gelukkig is het geen erg diepe wond, maar hij besluit wel dat hij stopt met varen. Enfin dan wordt je ala minuut fotograaf en chauffeur. We besluiten door te varen en eens te kijken of we de Erft af kunnen varen naar de Sporthafen aan de Rhein. Door de relatief lage waterstand op de Erft (spelevaren in de wals blijkt lastig), is wel een mooi verval en we ontmoeten nog zeven fraaie watervallen/-stroomversnellingen die ook in mooie bochten liggen. We komen daar vrijwel ongeschonden doorheen, hoewel Jan zijn moed bij de dwarse versnelling wel beloond ziet met kopje onder. Niets aan de hand, je stapt uit en je collega?s vangen de boot wel op, als je je peddel maar vasthoudt. Uiteindelijk komen we na al dit plezier (we vinden ons redelijke helden) uit op de Rhein. Dat is een grote rivier als je van de 5 meter brede Erft afkomt. Grote rijnaken doemen op en trekken mooie boeg- en hek golven waar we nog even (wel op gepaste afstand) op dobberen. Henk zit al klaar op de pier en wenkt ons de sporthafen in. We brengen de boten de scheepshelling op (8 meter hoger) en binden het spul weer op de auto. Het is wat later geworden dan we aanvankelijk van plan waren, maar een fantastische ervaring rijker kachelen we weer terug naar Lochem. We proberen de route via Alpen/Wesel tussen A57 en A3 maar die heeft zoveel 70km gebied en stoplichten dat we die voortaan vergeten. Op de terugweg worden al afspraken gemaakt voor de volgende keer op 24 oktober 2004.

PEDDELEN IN HET WATERPARADIJS DE WIEDEN – ZONDAG 4 JULI
Dobberend als een zwaan, omringd door rietkragen en een zee van gele plomp, met alleen het geluid van kabbelende golfjes, het zacht wuiven van het riet en de gevarieerde trillers van de rietzanger en de karekiet . . . . . . Wie het mooiste van de Overijsselse Wieden wil beleven, moet de kano in.

Zo luidde de uitnodiging, om mee te gaan naar de Wieden. En dat was geen woord teveel. We waren met 8 mensen, Anne, Hans B., Hans M., Henk, Lidy, Merel, Remco en Tom. Ondanks dat we soms bijna stillagen, waardoor Lidy en Tom tijd hadden voor een spelletje ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en ondanks, dat het soms zo hard regende, dat we een keer moesten schuilen, was het fantastisch.

We hebben ’s morgens om 8 uur de boten opgeladen en ons klaargemaakt voor een rit van ongeveer 1,5 uur naar Zwartsluis. Daar zijn we het water opgegaan. We hebben onderweg 2 pauzes gehad. Na de lunchpauze hebben Hans B. en Henk een kortere route genomen, omdat Hans B. niet snel voer, waardoor de tocht anders wel heel lang zou duren voor ieder??n. De 6 overgebleven vaarders hebben onderweg nog een (plas)pauze gehad.

We hebben een zwaan, een reiger, roofvogels en natuurlijk eenden en futen gezien. Ook werd Lidy, tijdens de lunchpauze, opgeschrikt door een laagvliegende zwaluw. Overal in het water zag je lelies en andere waterplanten. We zijn door slootjes gevaren, waar je goed in het midden moest blijven, anders zat je zo vast in het riet. Ook zijn we onder laaghangende takken doorgevaren, die striemen op je gezicht maakten.

Al met al was het dus een fantastische dag. Gelukkig is er niemand omgeslagen. Wie niet mee is geweest heeft absoluut iets geweldigs gemist.

Het was zondag 12 september. Half acht ging de wekker al want we gingen een ?tochtje? maken met de kano. Half negen zaten we met een duffe kop in de auto richting Lochem. Voordat we naar Brabant gingen, moesten we eerst nog even Teuni (en haar kano) ophalen in Lochem. Nadat dit gebeurt, was gingen over allerlei binnenweggetjes naar Doesburg en daar gingen we de snelweg op. Het was een aardig eindje rijden dus na een uurtje kwamen wij op de plaats van bestemming aan. Dit was ongeveer 3 meter buiten Nijnsel. Daar kwamen we de rest van de club tegen die op een camping in de buurt hadden gestaan. Toen we na een half uurtje de kano?s afladen hadden en wat gedronken te hebben, gingen we kano?n op de Dommel. Er was zo?n 14 man aanwezig. De tocht was ongeveer twaalf kilometer lang. Na zo?n twee kilometer varen kwamen we een stuw tegen. In die stuw zat een gootje waar we doorheengingen. Onderweg hebben we nog gegeten in een weiland. Bepaalde personen zijn door bepaalde redenen een klein beetje (heel erg) nog nat geworden. Maar dat viel wel weer mee. Na de twaalf kilometer afgelegd te hebben kwamen we bij een brug aan en jawel, daar was het eind van de tocht.
Hier gingen de kano?s uit het water en werden schoongemaakt door de ene helft van de groep, terwijl de andere helft de auto?s op ging halen. Het was een erg mooie dag met een mooie omgeving dus wij hebben erg genoten van de tocht.

Pinksterkamp vond dit jaar plaats aan de oevers van de Kagerplassen, een waterrijk gebied in het westen van het land, in de buurt van Leiden en Warmond. We kampeerden in het dorpje Zevenhuizen, pal aan het grote water. Een prachtplek.Een en veertig man sterk, waarbij de kinderen in de meerderheid waren (21) !!!!! En dat niet alleen, de meesten voeren ook zelfstandig. Een compliment waard. Zaterdag begon goed met stralend weer en een lekker briesje. Reden genoeg om direct vandaag over de Kaag zelf te gaan naar de overkant en het Kaageiland te ronden. Achteraf misschien toch een te heftig begin, zo vanuit ?het niets? het grote woelige water op te gaan. De Njordees aarzelde (zijn we wel voldoende bemand?), Anne (Remco?s vader en een zeer moedige beginneling) verkoos een duik en Daphne had wat startproblemen met de deining. Maar uiteindelijk hebben we deze problemen overwonnen en de rest van de tocht verliep voorspoedig: een stop op Kaageiland met een korte wandeling door Kaagdorp, druk verkeer op de Ringvaart, de rustige slingerende Boerenbuurt, een picknick op een boerenweiland met goed zicht op de zeilboten, het vriendelijke Vennemeertje, kortom een afwisselende tocht met perfect weer.Deze dag ging Lidy niet mee varen. Zij besloot 2 jeugdbootjes voor de vereniging te kopen die in de buurt tweedehands aangeboden werden. En ze kwam er mee terug!! Prachtbootjes voor een goede prijs. Uiteraard moesten deze bootjes een naam hebben en zo werd aan de kinderen gevraagd namen te verzinnen die door een deskundige en geheel onpartijdige jury beoordeeld werden.De held van de dag was zonder twijfel Gijs-Jan. Allereerst omdat hij de gehele tocht voorop gevaren heeft zonder pep-talk van zijn ouders. En ten tweede omdat hij ?s avonds tijdens het spelen gevallen is, daarbij een lelijke wond opgelopen heeft welke zonder t e huilen in het ziekenhuis gehecht is!!! Noem dat maar ?ns niet stoer. ?s Avonds uiteraard weer met z?n allen koffie gedronken met wat lekkers erbij. Het moet gezegd worden: met zoveel kinderen erbij, was de levendigheid ?s avonds groot en het lachen ruimschoots: ooit vlechtjes in Ido?s haar gezien? en al eens eerder een modeshow tijdens pinksterkamp meegemaakt? of een ?koppel? spel gedaan? Zondag. Bewolkt, maar droog weer. Vertrokken voor een tocht door het ?achterland? . Oftewel door de smalle slootjes tussen weilanden, z?nder motorboten, onder superlage bruggetjes door, soms zelfs t? laag voor de Njordees, zodat behulpzame buurtbewoners deze openden. Helaas belemmerden de HSL werkzaamheden de doorgang voor alle soorten vaartuigen ter hoogt van de A4, zodat de geplande lange tocht niet door kon gaan. Mede door het dreigender wordende weer, besloten we om met z?n allen de korte tocht te varen. Een goede beslissing, zo bleek. Vlak na aankomst op de camping begon het te hozen! ?Avonds tijdens het jaarlijkse pannenkoeken bakken ?volgens traditie tijdens een flinke regenbui? werden de namen van de nieuwe boten onthuld: Nemo en Haaienhapje. Met gepaste trots hebben Gijs-Jan en Daphne de beide boten met Kaagwater gedoopt. Maandag wederom stralend weer. Klaar voor een tocht door Leiden. De geplande instapplaats bij de Leidse kanovereniging kon door een misverstand niet gebruikt worden. Maar het nodige speurwerk leverde een goed alternatief op aan de Zijl. De tocht voerde over de drukbevaren Zijl, vervolgens over de singel en tot slot door de grachten in het hart van Leiden. We keken onze ogen uit naar de oude pandjes aan het water, de Lakenhallen, de stadsschouwburg, enz. enz. De terrassen zaten vol, het bekijks was groot. De dag die de kortste had moeten worden, werd uiteindelijk de langste! Af te meten aan de reacties van een ieder bij het afscheid nemen, kan ik opmaken dat het een bijzonder gezellig, gevarieerd en levendig weekend is geweest. Met ook nog overwegend heel goed weer. Kan het mooier??

Yvonne Both

p.s. Het controle bezoek van Gijs-Jan aan het ziekenhuis de volgende ochtend verliep naar tevredenheid: zijn wond zag er schoon uit. Veel succes met je verdere herstel, Gijs-Jan!!

Ik vond het een heel erg leuk kamp. Vooral omdat er zo veel kinderen waren. Dat maakt het extra gezellig. De tochten waren niet te lang en goed te varen. Persoonlijk vond ik de tocht door Leiden het leukst. Dit kwam ook doordat ik met Ido en Sandra in de Canadees van Henk en Lidy mocht varen. We hebben de traditie pannenkoeken bakken in de regen dit jaar in ieder geval niet gebroken!! Ik hoop dat het volgend jaar net zo leuk word!!

Auteur: Kim Veldkamp

Zwerven door het Twiske

Op zondag 14 juli stapten we vroeg in de auto om de tocht naar het Twiske te gaan maken. De naam doet vermoeden dat we in Friesland terecht komen maar niets is minder waar. Het Twiske is een natuurgebied dat net ten noorden van Amsterdam de plaatsen Den Ilp, Oostzaan insluit. Het is een watergebied met vele eilanden en goed ontsloten. Je kunt er spelevaren, zeilen, wandelen, fietsen en natuurlijk ook prima kano?n. Hoewel het ?s ochtends nog fris was, werden de boten snel afgeladen en te water gelaten. In een grote groep voeren we eerst door de ontelbare kreken die het gebied groot is, Elke bocht had weer een verrassing in zich. Gelukkig hadden we een gids die wist waar de paaltjes stonden. Zo kwamen we, inmiddels met een zonnetje op de hoofdstroom van het gebied terecht, die ons naar de dijk bracht. Daar was het klunen geblazen. Ook was het oppassen geblazen want er schoten wielrenners en recreatiefietsers aan alle kanten langs ons. Onder belangstelling lieten we de boten weer te water aan de andere kant en voeren over de grote plas, waar zelfs enige deining stond, naar de overkant.

Varend net onder de oever, hadden we van de wind niet veel last en zo leidden Rick en Hans ons naar de Speelsloot, waar we van verschillende kanten naar toe voeren. Daar was een kabelbaan, en andere speeltoestellen en konden we ons prima vermaken, terwijl de volwassenen hun rust en boterhammen tot zich namen. De terugtocht verliep prima, hoewel de golven en de vermoeidheid bij sommigen wel hun tol eisten. Maar motiverende woorden brachten ons veilig terug naar het vertrekstrand. Hoewel Jessica in een onbewaakt moment, terwijl ze onder een net te laag bruggetje wilde doorvaren, haar horloge naar de bodem zag verdwijnen. Enig zoeken in de veenmodder leverde toch snel weer het kleinood boven water. Een ijsje op de A1 die ons terugbracht naar de Achterhoek was het toefje op deze geslaagde tocht waaraan veel beginners deelnamen.

Wildwater varen op de Erft (Neuss)

Zondagochtend 08:15 op het Botenhuis had Rene Meulenbeek gezegd, want het is 7 kwartier rijden naar Neuss. Dus vroeg op gestaan en koffie/limonade, broodjes en wat knabbels ingepakt. Via Hummelo, Emmerich en Kleef reden we via de 57 naar Neuss/Erfttal. Op de parkeerplaats Hochzeitshain genoten we in de ochtendzon van een kopje koffie/thee/limo alvorens de Erft te gaan verkennen. We, Rene, Pim, Markus, Maurice, Tobias, Guus, Jessica en Eric, hebben ons prima vermaakt in het snelstromende water van de rivier de ERFT.

Allereerst het water in om te acclimatiseren. Het water was weliswaar niet koud, maar wel even wennen. Je lekker door de waterval heen laten stromen en daarna de boot in en te water. Door de waterval van de WALS en warempel we bleven allemaal overeind terwijl het voor sommigen toch de eerste keer was dat ze een waterval van 50 cm namen. Enfin Rene leerde ons in de stroming van rechts naar links te peddelen, zonder we wegdreven, omsloegen en geheel hulpeloos naar een kant werden gedreven. Pim die aanvankelijk aan de kant ons samen met Markus (filmde) gadesloeg, wilde nu ook wel eens varen en Vader Rene stond de boot aan hem af. Ook Pim toonde zich net als Tobias in staat de boot over de waterval en in de stroming meester te blijven, wat voor 10 jarigen een goede prestatie is.

Daar waar het water van de waterval naar onder valt, ontstaat als het ware een wals waar je met je boot lekker in kan gaan liggen, mits je peddelsteun regelt en naar de goede kant inhangt, want anders sla je subiet om. Rene deed dat voor en sloeg ook om en na enige aarzeling werd dit voorbeeld opgevolgd.

Na een rustpauze op de parkeerplaats, wederom in het zonnetje, zijn we stroomopwaarts naar de brug gelopen en aldaar te water gegaan. Door de brugopeningen versnelt het water en dat leverde de mogelijkheid om te spelevaren, in de waterwervelingen vrijwel stil te komen liggen op een forse stroming. Het weerwater, de terugslag, zorgt ervoor dat je boot als het ware stilvalt, hoewel het in de stroom blijven liggen wel enige vaarmanskunst vereist.

Als laatste oefening zijn we weer stroomafwaarts gevaren, hebben de wals genomen en hebben bij de kleine waterval nogmaals geoefend op van links naar rechts in de stroom varen, spelevaren en een enkeling heeft getracht de waterval echt op te varen. Moe maar bijzonder voldaan hebben we de thuisreis aanvaard. Uiteindelijk zijn we een hele zondag op pad geweest, maar dat hadden we ook niet willen missen.

Windracht 5

Op zondagochtend 1 september vertrokken we 7 man/vrouw sterk naar Scheveningen om daar te gaan brandingvaren op een speciaal daartoe ingericht deel van het Scheveningse strand. Dat betekent dat je aldaar mag surfen en kanovaren en dat zwemmers zich bewust moeten zijn van het gevaar daarvan. Dat dat laatste niet altijd het geval is merkte Rene, die het fors met een Engelsman aan de stok kreeg, toen deze vond dat Rene veel te dicht langs hem voer. Gelukkig ondersteunde de strandwacht ons standpunt. Dit was overigens een incidentje in een prima en goed verlopen dag kajakken. De zon scheen volop en er stond een windkracht 5 die de golven opzweepte tot 2 a 3,5 meter.

Dit was voor Tobias, die het ook snel koud kreeg, iets te veel en hij verruilde de kano voor het strand, waar hij kastelen bouwde. De anderen voeren keer op keer de golven in , draaiden en probeerden op de golf mee te glijden naar het strand. Je wordt dan al het ware opgetild en met kracht vooruit geduwd. Een sensatie, die overigens, als je nog niet zo goed kan sturen, de kano snel ondersteboven kan keren. Je helm beschermt je tegen botsen met de bodem, maar als je het eskimoteren nog slecht beheerst, eindig je wel snel buiten de kano en is het zwemmen gebalzen. De kano vindt zijn weg wel naar het strand, maar jij moet er ook achteraan. Dan leeghozen, inpakken en wederom de golven in. Het eerste stuk als een zeehond, de kano vooruit duwen totdat je water onder de boot houdt en je de aanval op de golven kunt starten. Bij iedere golf naar achter hangen en de boot recht door de golven laten klieven. Soms gaat er een breker geheel over je heen en dan snel weer corrigeren en doorvaren. Dat je daar flink moe van wordt mag duidelijk zijn. We namen bij tijd en wijle dan ook onze rust en de jongeren zochten naar verloop van tijd ook de golven als zwemmer op. Met een zwemvest en wetsuite aan is dat fijn dobberen. Kortom we zien terug op een geslaagde dag die om herhaling vraagt.