De deadline is weer akelig dichtbij en buiten schijnt een heerlijk zonnetje. Ik realiseer me dat het kano?n en vooral Njord mij steeds meer bezig houdt. Daarbij zit ik vaker dan mij lief is achter de computer in plaats van in de kano of op de fiets. ?s Winters geen punt, maar in de lente en zomer toch wel eens vervelend. De laatste tijd wordt minimaal eenmaal per dag in de ?mailbus? gekeken en haast iedere dag gaan er meerderen mailtjes de deur uit. Internet is een zegen voor een aantal zaken, maar het maakt dat je toch meer tijd besteed aan zaken die je vroeger niet deed.
Netto kost de computer ons toch meer tijd, vermoed ik.
Toch heb ik ook weer gekanood. De Reggetocht met de canadees gevaren, Diederik nog als passagier bij Lidy en mij in de canadees en Gijs-Jan in zijn eigen kayak. De opkomst was groot en het weer buitengewoon prachtig. De startplaats beloofde al veel goeds. Mooie bomen, enkele leuke boerderijtjes en een molen. Een niet te lange tocht waarbij vooral van het mooie weer, maar ook van het leuke beekje werd genoten. Op de kanosite is dat met foto?s ook mooi weergegeven. De vistrapjes zorgden in eerste instantie voor enige spanning. Als je ervoor ligt zie je niet goed hoe het verloop is en of de drempeltjes niet te ondiep zijn, wat voor een canadees heel vervelend kan zijn. Als hij namelijk op een drempel vast komt te zitten en de boot wordt een soort wip waarbij hij een kwartslag kan draaien, kun je zo zijwaarts over de drempel kantelen. Maar er stond gelukkig voldoende water op en soepel gleden we met onze canadees van trapjes. Ook Tobias en Gijs-Jan gingen de uitdaging aan en als ouder vind je dat waarschijnlijker nog spannender dan zijzelf.
Half mei was het beroemde Pinksterkamp. Voorafgaand hebben wij al op de camping Veerhof aldaar gekampeerd. Ook de familie Roelofsen, met gezelschap van Sven Sterne, waren al een aantal dagen eerder present.
Camping Veerhof bestaat nog maar vijf jaar en is nog klein, maar is aan het groeien. Het is een leuke camping waarbij je wel moet proberen een standplaats te vinden die je wat uit de wind houdt, want het kan er lekker waaien.
De camping is een voormalige boerderij waar nog schapen en paarden worden gehouden. De lammertijd is er opzettelijk verlaat naar mei. Dit om de toeristen en met name kinderen te plezieren. Er werden dan ook haast dagelijks lammetjes geboren.
Enkhuizen en Medemblik zijn natuurlijk leuke plaatsjes om te bezoeken. Medemblik ligt op een half uur fietsen.
Zelf heb ik nog in mijn eentje een kanotocht gemaakt, met name om te bekijken of de route geschikt was voor een tocht. Vanaf de camping door een heel landelijk stukje richting Hauwert. Na de camping van Hauwert overdragen waar ik kon kiezen tussen de kortste vaart of een omweg via Zwaagdijk Oost.
Daar even gepauzeerd en een kort contact gehad met (waarschijnlijk) Poolse gastarbeiders. Dat verklaarde waarom het laatste deel van de camping er wat rommelig uitzag met een groepje aftandse caravans. Ik koos voor het ommetje Zwaagdijk Oost en dat had ik niet moeten doen. Het werd een zwaar stukkie. Het begon met een overdracht waarbij ik moest uitstappen uit een stukje water waar een flinke laag smerige smurrie opdreef. In het kleine stukje van het dorp zelf volgde een vijftal overdragingen, waarna ik uiteindelijk weer ongestoord richting Wervershoof kon varen. Na nog een keer overdragen kwam ik daar weer op een offici?le kanoroute terecht.
Deze kon ik volgen naar de camping, waarbij ik heel verrassend over een naviduct kwam te varen. Bijzonder dat er in dat gebied waterlopen op verschillende niveaus zijn. Het was een alleraardigste tocht waarbij ik vooral in het eerste deel veel eenden met kuikens tegenkwam. Het was duidelijk dat zij niet gewend waren aan bootjes, want de meeste moedereenden voerden vlak voor mijn kano een aardig stukje toneel op door zogenaamd vleugellam een heel eind voor mij uit door het water te fladderen. Op water waar regelmatig wordt gevaren zie je dit soort toneelstukjes niet, die eenden hebben meer vertrouwen in de mensheid. De tocht leidde door een schaaprijk gebied. Ik kwam dan ook ??n verdronken lam en ??n verdronken schaap tegen.
De campingbaas was heel benieuwd naar mijn ervaringen, want hij vond dat er in het gebied te weinig mogelijkheden waren voor een kanotocht. Ik kon hem zeggen dat de tocht zeer geschikt was en dat er alleen op de twee overdraagplaatsen kanostoepen moesten worden geplaatst. En Zwaagdijk Oost uiteraard rechts laten liggen.
En dan de natuur, want daar gaat het bij het kano?n natuurlijk ook om. We hebben de tijd van veel kuikens onder de watervogels wel weer zo?n beetje achter de rug hoewel er bij ons achter in de beek (half juni) nog steeds allerlei soorten waterkuikens opduiken.
In Medemblik zagen wij een unicum, een eend met 16 kuikens! Bij het varen moeten we dus rekening houden met al die gezinnetjes op het water. Dus van de oever vandaan blijven. Ik had het de anderen op het hart gedrukt, maar het is met zo?n grote groep op het water ondoenlijk. Ook ikzelf zat als stuurman van de Njordees dus geregeld te dicht bij de oevers. Gelukkig zijn veel watervogels wel wat gewend, ook hier passen de dieren zich weer aan de mens aan.
Mensen houden meestal van dieren, dus genieten we wel van die kuikentjes op het water. Sommigen houden van schildpadden, maar die liefde houdt nogal eens op dan en worden deze dieren uitgezet. Er gaan verschillende verhalen rond over het feit of deze dieren het redden. Er wordt gezegd dat ze in leven blijven maar zich hier niet voort kunnen planten. Wie weet het antwoord? Op de camping van Oostwoud zat in het riet ook een, naar het leek, volgroeide schildpad. Deze verplaatste zich niet, wat misschien te maken had met het feit dat het toen voornamelijk nogal koud was. Hij had wel een plekje uit de wind en in de zon opgezocht.
Wij houden ook van dieren en hebben twee konijnen, Hollandertjes. E?n ervan heeft jongen. Ze begon met vijf en na drie weken waren het er nog twee. De eerste twee zijn niet ouder geworden dan twee dagen. Omdat wij van dieren houden hebben de konijnen een aardige ren. Deze was alleen begrensd met gaas dat geen kleine konijntjes tegenhoudt. Dus moest daar weer fijn gaas tegenaan, maar er bleven nog enkele gaatjes over en ik was natuurlijk te laat om die te dichten. Want ach, die kleine konijntjes kwamen het hok nog niet uit en als ze dat zouden doen, dan zouden ze die paar gaatjes heus niet direct vinden. Dus missen we op een dag plots een konijntje. Dat heeft een kat gedaan, denken we. Er zwierf al die tijd een zwarte kat rond de konijnenren. Verdorie, hadden we er toch maar een net over heen gegooid. Later op die middag kom ik tijdens het wieden een klein zwart met wit konijntje tegen. Wel kleine belhamel, was je toch al ontsnapt. Wij, en vooral de kinderen, weer opgelucht maar dat hield geen stand. De volgende ochtend lag de avonturier dood in het hok en werd het zoveelste konijnengraf in onze tuin gedolven. Waarschijnlijk heeft hij dingen uit de tuin gegeten die niet goed voor hem waren.
De moeder en de oma van de kleintjes zijn nogal close met elkaar, wat tot vreemde gedragingen kan leiden, tenminste in mensenogen. Konijnen hebben er waarschijnlijk geen probleem mee. De eerste drie weken moest oma ?s nachts buiten in de ren blijven. Als ?s ochtends het hok weer open ging, werd er door de beide dames eerst flink geknuffeld, waarbij moeder zich tegoed deed aan de melk van de dochter. Misschien daardoor vond ik de kleintjes er wat magertjes uitzien en heb die toen maar met koemelk bijgevoerd.
Wat brengt ons de komende maanden weer aan vaargenot? De IJsseltocht op 3 juli, echt heel mooi varen en lekker met de stroom mee. Op 28 augustus de Vecht bij Zwolle, daar ben ik heel benieuwd naar, want dit ken ik nog niet.
Natuurlijk is er ook nog het wildwater varen in Hohen Limburg. Ik ben benieuwd, want ik ben er nog nooit geweest. Misschien ook nog op de Waddenzee, hoewel dat nog onzeker is. Rest me nog iedereen een prettige vakantie toe te wensen.
Author: Guido
Peter s. de Vries – Sep/Okt
PETER S. DE VRIES EN DE ZOMERSE ROMANTIEK, WAAR WAS JIJ?
Al voordat de zomervakantie echt begon, mocht ik er even aan proeven. Romantiek! Met een zeilbootje op de Loosdrechtse plassen. Kabbelend water, een hapje en een drankje en een lekker zonnetje. Stereotype, maar heerlijk.
Niet ieder??n leek zo over deze ambiance te denken. Op de vele, te dure sloepen met Ralph Lauren-poloshirttypes, ging het om het zien en gezien worden. Helaas voor de mensen in de midlife-crisis, maar ook voor de jongere figuren. Niemand kon tegen deze zongebruinde jonge kanovarende adonis op. Elke varende Njord?er staat hier al om bekend. Op de wal was het gedrag van mijn omgeving niet anders. De grote SUV?s reden af en aan. Van mijn zijde, verbazing alom. Zeker toen ik het er later met iemand over had. Hij zei, dat hij zich er ook zo aan stoorde. Zijn beweegreden was echter, dat er vroeger op Loosdrecht tenminste nog klasse was. In de tijd, dat men er voornamelijk nog uit het Gooi kwam, zag je tenminste nog een mooie Porsche i.p.v. zo?n ?overdone Jeepding?. PARDON, dat was mijn statement niet! Zijn we bezeten door bezit? Waar is de passie, het gevoel en de romantiek? Ook bij mij ontbrak die, maar dat kwam vooral omdat jij er niet was.
Waar vind je dit gevoel wel? In Parijs, de stad van de liefde, waar in de dagen ervoor, tijdens mijn vakantie op het Franse platteland bijna geen mooie vrouw te bekennen was, struikelde ik er in Parijs over. Frans centralisme ten top. Ja, dat noem ik nog eens vakantie (en dan de Postbank leeuwenbrul). Helaas spreek ik geen woord Frans, dus kon ik niets aanvangen met de vele ?loslopende? dames. Er waren ook heel veel stelletjes. Samen op de foto bij de Eiffeltoren, gearmd door de straten, of zoenend in de metro. Leeftijd deed er even niet meer toe. Hier was naast Dior, Gucci en Prada ? la sex and the city, ook de gevoelskant aanwezig. Iets waaraan in deze wereld nog wel eens gebrek lijkt te zijn. Alles leuk en aardig, maar ik was alleen in Parijs. Zonder jou.
In Groot-Brittanni? leek juist weer een gebrek aan gevoel. De VS wilde op de G8-top in het Schotse Glen Eagles geen Kyoto-achtig besluit nemen, want dat was slecht voor hun economie. De derde wereld kwam er bekaaid af met enkele miljarden aan steun. De investeringen in ontwikkelingshulp worden meestal uitgevoerd door bedrijven van het land dat de hulp verstrekt. Zo is ons eigen kringetje weer rond. Tevens zijn westerse subsidies voor eigen producten blijven bestaan, waardoor een Afrikaan nooit kan concurreren op de wereldmarkt. Het knallende tegengeluid in de Londense Metro en bus, gericht op een andere kwestie, gaf wel blijk van passie. Wel in een overtrokken en fundamentalistische vorm. Gelukkig was jij daar ook niet.
Waarom verbaas ik me nu zo vaak over deze wereld? Ben ik zo?n idealist of kom ik de oude man in mij nu al tegen, die over ?vrogher? praat? Ik denk, dat verbazing juist een gezonde eigenschap is. Iets wat filosofen als Sartre en Nietzsche ook als ??n van hun drijfveren hadden. Ik denk, dat een bepaalde mate van verbazing je scherp houdt, net als idealen, dromen en passie. Iets wat ik ook in jou terug zie. Je bent mooi, slank en geelblond. Als we samen in ons element zijn, zijn we niet te stoppen. Hiervoor had ik een witte, maar jij bent mooier. Met je luiken en grijplijnen in de juiste maten. Je woont op de Hoeflingweg in Lochem. Eigenlijk zijn we te weinig samen, maar tot een scheiding zal het nooit komen. Ik had graag met je over de Seine gevaren en samen op de foto gegaan op de Eiffeltoren. Ook op Loosdrecht hadden we ons goed kunnen meten t.o.v. die poenerige sloepen. Jij bent veel slanker en ranker. Ik had die jaloerse gezichten wel eens willen zien.
Mijmering – Sep/Okt 2005
MIJMERINGEN VANUIT DE KANO.
Onze vereniging kent, wat betreft het toervaren, ook een soort zomervakantie, Zo begin juli tot eind augustus, is er gewoonlijk niets te beleven. Dit jaar was de zomerstop wat korter, doordat er in juli en augustus nog kano-activiteiten waren in het zwembad te Vorden. Maar het toervaren lag bijna twee maanden stil.
Op 3 juli was er nog een tocht op de IJssel en op 29 augustus de eerstvolgende tocht, bij Zwolle. Zo?n lange periode zonder varen met Njord, inspireert soms iemand tot eigen initiatief.
Zo ronselde Eric van Capelleveen begin juli nog wat mensen bij elkaar, om op een mooie zomeravond een tochtje op de IJssel te varen. Ik was graag meegegaan, maar smoesjes zoals drukte en oppas regelen, hielden mij daarvan af. Lidy, daarentegen, was wel van de partij en zij was niet de enige. Het aantal deelnemers ( acht personen) zou een Njord-activiteit niet misstaan. Het was mooi weer (zie de foto?s op de site) en naar ik van Lidy heb vernomen, was het een leuk uitje op het water met een lange nadronk bij Ren? Meulenbeek.
Bijna ieder??n heeft de vakantie weer achter de rug. Wij hebben dit jaar de vakantie doorgebracht in het dorpje De Vegt. Voor de onwetenden, het ligt tussen Apeldoorn en Teuge. We hebben daar twee weken op het huis gepast van Lidy?s zus. Nou ja huis, het is eigenlijk een klein boerderijtje met twee paarden, schapen, geiten en kippen. Met natuurlijk ook nog een hond en een kat.
Het was dus ook een vakantie van losse dagjes uit. Zo zijn we enkele malen naar Bussloo geweest.
Eindelijk, want dat was in al die jaren dat we in Zutphen wonen nog maar ??nmaal voorgekomen.
Ik moet zeggen, het was er mooi en het water was zeer helder. Eigenlijk net wat te ver weg, maar je zou er ook prima kunnen oefenen met kanotechnieken.
We zijn ook een dagje naar de Veluwezoom geweest. We hebben getracht de poema te spotten, maar ook wij hebben geen uitsluitsel kunnen geven over wat er daar rondsluipt op de Veluwe. Jammer dat ze het dier willen vangen. Wat wilde dieren op de Veluwe is best wel lekker spannend. Zolang het maar geen Grizzly?s zijn, dat is misschien wel wat te spannend. Deze zomer zijn op Alaska twee rugzaktrekkers door een Grizzly gedood en in de VS ook zelfs een trimmer.
Maar van poema?s schijnen ze daar zelfs in woonwijken niet op te kijken. Dus zijn we hier in Nederland eigenlijk maar watjes.
Als kano?rs hebben we eigenlijk niet met gevaarlijke dieren te maken. Of het zouden zwanen moeten zijn, daar gaan sterke verhalen van in het rond. Sommige van onze leden schijnen er zelfs voor om te lopen, met de kano. Haaien komen we niet tegen, of het zou met het brandingvaren moeten zijn.
Maar ja, de voor de mens gevaarlijke haai komt niet naar de Noordzee. Nog niet tenminste, maar we weten niet wat er met al die klimaatverandering in het verschiet ligt. Maar hou je het bij toervaren, dan kun je theoretisch ??n haaiensoort ontmoeten, en dat is de ?stierhaai?. De enige soort, die zowel in zoet als zout water kan leven. Je hebt dan ook wel meteen de gevaarlijkste onder je bootje zitten. Samen met de ?tijgerhaai? is deze haai het beruchtst om het aanvallen van mensen. Wel gesignaleerd in Nederland is de ?bijtschildpad?. Kan wel meer dan een halve meter groot worden en er gaan verhalen rond dat het beest lelijk kan bijten. Twee jaar terug heeft een boswachter in de Alblasserwaard er eentje gezien en laatst vond men er nog ??n in de IJssel bij Deventer.
Maar goed, voorlopig nog geen gevaarlijke roofdieren in Nederland, laat staan in onze achtertuin. Wat we wel veel in onze achtertuin tegenkomen zijn kikkers en vooral padden. Zo begin juli was de dril van de padden weer massaal uitgekomen en wemelde het van de kleine padjes in onze tuin. Eigenlijk kon je niet door de tuin lopen zonder een slagveld aan te richten. Padjes van amper een centimeter lang. De kinderen waren er druk mee in de weer. Ze werden opgepakt en sprongen dan weer van hun handen af. Ze maakten een val, die voor ons vergelijkbaar is met de Eiffel- toren en sprongen vervolgens gewoon weer in het rond. Dat zijn dingen, die ik niet snap, hadden we maar wat meer van de dieren weg. Zou heel wat traplopen schelen.
Maar goed, na deze ?Jan Wolkers en zijn achtertuin? (hebben jullie zijn boekenweekgeschenk trouwens al gelezen? Leuk boek hoor, dat lekker weg leest) nog even een vooruitblik op de rest van dit jaar. Want we hebben nog wat moois in het vat, wat betreft het varen. Het weekendje Biesbosch eind oktober. Dat was al weer enkele jaren geleden. Een prachtig natuurgebied, waar we ?s avonds gezellig rond het kampvuur kunnen zitten. En ?s morgens in plaats van douchen gewoon een duik in het water, ja dat kan ook in oktober.
Toch maar een weekendje sport overslaan?
Peter s. de Vries – Mei/Jun 2005
PETER S. EN DE KANO-HOMO SAPIENS OP DE DANSVLOER.
Kanotechnische vaardigheden voor op de dansvloer
Middels Peter S. krijgen de lezers langzaam inzicht in het leven van de auteur. Hier zal ik een stukje inzicht geven in mijn wilde-studenten-feestleven, ehhhumm. Op zijn tijd is daar namelijk een verjaardag, feestje of andere gelegenheid, waarbij het geluidsniveau van de muziek naar een dusdanig niveau stijgt, dat ik in gelijksoortige arbeidsomstandigheden, volgens de ARBO-wet, gehoorbescherming zou moeten dragen. Maar ja, je wilt de hippe man zijn, dus stort je je in het dansgedruis. Tussen deze bewegende menigte, stoere mannen en naveltruitjes, moet je laten zien, dat je je soepel kunt voortbewegen op de tonen en dreunen van de muziek. Iets wat voor de blanke medemens toch al wat moeilijker gaat dan voor degene uit zuidelijke oorden. Daarom in deze column weer een stukje van de Peter S. de Vries versiercursus. Ditmaal een technische i.p.v. een maatschappelijke beschouwing. Eerst de vraag, waarom dansen mensen? Ik heb eens opgevangen, dat vrouwen eigenlijk met hun heupen bewegen om aan te tonen hoe goed zij kinderen kunnen baren. Mannen zullen dan bij deze theorie wel weer een laf aanhangsel zijn, zoals wel vaker in de natuur (bron: animal planet e.a.). Nu is dat wel het laatste wat mij op de dansvloer bezig houdt, maar toch even ter informatie.
De kano-sapiens heeft op de dansvloer uiteindelijk een voorsprong. Hij of zij, uitgaande van een geoefende vaarder, heeft namelijk de kanotechniek als tweede natuur. Toen ik mensen laatst uitleg gaf over de heupzwaai en we later op de dansvloer stonden, werd de demo van deze beweging opnieuw van mij gevraagd. Een aantal dames in mijn omgeving volgden. Dat succes smaakte naar meer, dacht ik! De peddelaar/ kano-sapiens heeft namelijk meer in zijn mars. Zet daarom voordat u verder leest eerst een muziekje op met een flinke beat. Zo kunt u de tekst beter begrijpen en tegelijk oefenen welke dansbewegingen ik beschrijf.
Ga staan en doe dan de lage peddelsteun. Eerst naar links en dan naar rechts. Best hip, dacht ik zo. Nu de hoge steun. Je ene arm naast je en met de andere een draaiende beweging, net als op het water. Ook die is vet cool. Pas op dat je geen andere mensen raakt in je enthousiasme! Stap vervolgens uit je kano, met twee handen naast je om de kuiprand. Een variatie hierop is, dat je achter je de kuiprand vastpakt met je ene hand en de andere hand op de kant (graspol methode). Weer een Whoei Verse move erbij! Nu de stap naar kanopolo. Dat is voor de geoefenden onder ons. Je komt aanvaren en wipt een balletje al varende met je peddel uit het water. Dat is hem dus echt wel!
Speciaal voor Jan Raterink en Johan Terwel wil ik aan dit alles de fameuze ?grasmaaier move? toevoegen. Zij hebben al heel wat maaibaantjes op het grasveldje voor het botenhuis getrokken. Uitleg:: doe alsof je een handgrasmaaier in beide handen hebt. Kijk cool, beweeg de grasmaaier naar voren, knik de polsen enigszins en rustig op de maat weer naar achteren. Een kleine heupbeweging maakt het geheel helemaal af.
Meer idee?n? Mail ze naar onze redactie. Op de Njord-re?nie in september kan er dan misschien een kanodance-competition komen.
Op de foto?s hiernaast ziet u enkele voorbeelden, die voor u als lezer, de kano- dance-moves doen illustreren. Ik wil in dit schrijven niet verder uitweiden over kanotechnieken voor de kano-sapiens bij het brommerskieken, of wanneer hij of zij in een nog verder stadium is aanbeland. Dat vraagt ten eerste meer empirisch onderzoek van mijn zijde en/of meer van uw fantasie. Voor de Peter S. de Vries column wil ik het bij het laatste houden.
Mijmering – Maa/Apr 2005
De winter is een tijd waarin de kano haast niet uit de schuur komt. Dan zit ik dan ook vaker binnen te mijmeren en lees de kanobabbels nog eens een keertje extra door, die de laatste keer overigens lekker vol was geschreven. Ik las in het stukje van Loes Prins dat Anne en Remco echte carnivoren zijn. Een weekendje vlees kunnen zij niet missen, dus gaat dit ingeblikt mee, begrijp ik van Loes. Wij kennen dat niet, vlees behoort niet tot onze foerage. Wij doen het zo?n weekendje gewoon zonder vlees. Nu is dat ook helemaal niet moeilijk, vooral omdat ik een tijd vegetari?r ben geweest, en Lidy dus ook een beetje. Daar ben ik inmiddels van af, want kinderen voeden zonder vlees bleek toch geen gemakkelijke opgave te zijn.
Wel vier keer het slot gelezen van het stukje van Loes, de vrouw van Anne dus. Effen Vlot Van Keerl. Waar dat volleybal team vandaan kwam weet ik niet, maar ik ben de dialecten uit het oosten niet goed machtig. Wat zou het betekenen? Even zonder de kerels, of even genoeg van de kerels? Uit het haar artikel zou je beide kunnen halen.
Maar de strekking van het artikel was aardig duidelijk, en geestig weergegeven. Lasten en lusten zijn niet altijd eerlijk verdeeld. En een weekend kano?n en kam-peren (kramperen noemen sommigen het ook) geeft een hoop gedoe er omheen. En dat wist ik al, ik heb er al eens vaker aan gememoreerd. Toch, beste kanoliefhebbers, laat je er niet door ontmoedigen. De lusten wegen ruimschoots op tegen de lasten, vooral als je thuis een alleraardigste vrouw (of moeder) hebt.
Dus noteer het weekendje Biesbosch (22 oktober) alvast in je agenda.
Diegene die zich aan al deze lusten en lasten heeft onttrokken, en altijd de laatste blaadjes van ons clubblad volschrijft met analyses van onze maatschappij, cultuur en politiek, was de laatste keer weer goed op dreef. In ??n A-viertje het hele Nederlandse ?Canon?, toe maar. Als ik het in mijn achterste kanoluik zou kieperen, zou mijn kano met de voorpunt minstens 15 cm omhoog komen.
Daarbij was hij ook nog eens in de war, wat heel duidelijk bleek uit het feit dat hij het raadseltje uit mijn laatste mijmering van 2004 van zijn tafel trachtte te vegen. Hij oreerde niet alleen vagelijk over ouderlijke verantwoording over mijn zoon Gijs-Jan, hij bleek ook twee verschillende voorvallen door elkaar te hebben gehaald. Het voorval van Gijs-jan die op de Bommel bijna kapseisde onder een te lage brug, verwisselde hij met de opgave in een ander artikel waarbij Eric van C. zijn kano in standje 90? had staan. Dus beste Peter, het stond duidelijk in het bijschrift naast de foto. Goed lezen is van levensbelang, voor een speurder en analist.
Wanneer dit nummer bij een ieder in de bus glijdt, is er waarschijnlijk nog ??n zondag te gaan voor het waterspektakel. Het werd heel goed en trouw bezocht deze winter. Met name het kanopolo lijkt weer een aantal enthousiaste jeugdige en niet jeugdige leden warm gemaakt te hebben. Zelf zat ik helaas weinig in de boot, een nadeel als je in de leiding en de organisatie zit. Er zijn haast geen leden meer die nog kunnen eskimoteren, dus heb ik enkele leden daar wat in geoefend. ik was dus ook verbaast en opgetogen dat er zelfs nog lid onder onze jeugd is dat de eskimorol beheerst. Sangita is de naam, onthoud het en vraag haar een demonstratie.
Nog even over de natuur die naar de mensen komt, dan wel of niet noodgedwongen.
Op 18 april fietste ik achter het Intell-hotel langs, in Zutphen dus, en zag een vrouwtjes fazant. Dit was op hetzelfde fietspad, waar vorig jaar ?s ochtends vroeg al eens een buizerd voor me uit had gevlogen. Er bivakkeert bij ons in de buurt ook een gigantische zwerm roeken. Wat produceren die dieren een geluid. Het schijnt dat deze vogel ook nog beschermt is, klopt dat Michiel?
Wanneer dit nummer uit is, is er al weer gevaren op De Wieden. Helaas kon ik er niet bij zijn. Wel hoop ik er op de Duitse Berkel weer bij te zijn. Een must voor natuurliefhebbers en voor diegenen die van een beetje ruiger varen houden. De laatste keer dat we hem hebben gevaren, en ook de enige keer dat ik er bij was, moesten we een boomstam verwijderen die dwars over het riviertje was gevallen. Als ik me goed herinner heeft Marlies Dekkers hem toen in de Eska bevaren. Daar zitten risico?s aan vanwege de grote lengte van de boot. Marlies kwam dan ook een keer volledig dwars te liggen waarbij de beide punten van de boot op de beide oevers vast kwamen te zitten en zij een mooie stuwdam cre?erde. Een korte kano valt dan ook aan te bevelen.
Half mei hebben we weer het Pinksterkamp en wel in Oostwoud. Weer een locatie waar we voor het eerst komen. Het is de toercommissie dus weer gelukt een nieuwe locatie te vinden. Lidy de kinderen en ik hebben dan ook vakantie en kamperen al ruim een weet van tevoren op de betreffende camping. Lidy heeft de camping gezien en haar eerste indruk was goed. Dus nu nog een beetje mooi weer en het wordt vast weer een succes. Nog nooit geweest? Probeer het eens! Ik zou het niet graag missen.
Peter s. de Vries – Maa/Apr 2005
PETER S. DE HORMONEN EN DE LENTE.
Het zonnetje gaat weer schijnen, lammetjes in de wei en onder de mensen stijgt het hormoonniveau ook weer naar zonnige hoogten. Met de komst van de lente constateer ik steeds weer voordelen van het vrouwelijk geslacht t.o.v. de man. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil me echt niet laten ombouwen tot Petra S. de Vries. Daarom de verhouding van de eigentijdse man en vrouw nader beschouwd. De eigentijdse man. Slachtoffer van zichzelf. Zeker in de lente. Een man wordt met al dat chemisch/ hormonaal geweld in zijn bloedsomloop, meteen als ongeremd beschouwd. Een aantal heren maken dat imago naar vrouwen ook meteen waar. Over het algemeen is het echter een vooroordeel, waar je als man moeilijk vanaf komt. Vrouwen hebben van binnen dezelfde chemieperikelen, maar kunnen daar net een wat betere draai aan geven. Bij hen heet dat vrouwelijke charme, zomers gekleed, ontdeugend/ gedurfd. En dat kun je dus als man niet in de strijd gooien. Doe je daar- entegen het tegenovergestelde, dan ben je het type dat als ?broer? gezien wordt. Niets mis mee, maar een relatie met je zus zit er niet zo in. Moeten wij mannen het dan van de fysieke kant in de vorm van spiermassa hebben? Mijn gebruinde en gespierde kanolichaam? Nee, zo hard gaat dat ook weer niet met een beetje peddelen. Misschien is een krachthonk in het botenhuis een goed idee? Over goddelijk gesproken, een ieder heeft uiteraard de dood van de Paus mee- gekregen. Ik heb de begrafenis op tv gezien. Of ik in iets goddelijks geloof? Niet zoals de paus in ieder geval. Ik geloof bijvoorbeeld wel in condooms. Hoewel het niet zo goed is voor de jeugdige aanwas van onze kanovereniging. Dat terzijde ik geloof ook in mijn goddelijke kanolichaam, mijn engelengeduld en mijn hemelse gevoel voor maatschappelijke rechtvaardigheid. Als we allemaal nu eens dat goddelijke stukje in onszelf, wat voor ieder??n anders is, eens zouden gebruiken. Dan hadden we allemaal hetzelfde geloof en kwam er iets van de grond. Best handig. Of ik nu het geloof in de mannelijke toekomst ben verloren? Nee, het lijkt meer op een soort van Paasakkoord van D?66. Laten we toch maar doorregeren. Nu verkiezingen wordt helemaal niets. Maar niet alleen de man zit in een crisis. De vrouw des te meer. Sinds de jaren ?70 is de emancipatie en maatschappelijke verandering pas echt van start gegaan. De vrouw is er uiteindelijk ook een beetje het slachtoffer van. Ze heeft nu zoveel vrijheid, dat ze niet meer weet wat te kiezen. Die stoere man trekt haar wel aan, maar in de toekomst is haar enige recht dan het aanrecht. Het alternatief is die softe man. Die is wel ge?mancipeerd, maar laat over zich heen lopen. Ook vrouwen hebben een Paasakkoord gevoel. Mocht je dus net geboren zijn en behoren tot de volgende generatie, LUCKY YOU. Tegen de tijd dat je groot bent is dit probleem opgelost. Dit hele fenomeen zie je erg goed terug bij het televisie programma ?boer zoekt vrouw?. Een flink aantal vrouwen (vaak van middelbare leeftijd met een eerder huwelijk achter de rug) worden gekoppeld aan een aantal boeren. In het begin zagen een aantal vrouwen het landleven op de boerderij wel zitten. Al die dieren, gezellig en sfeervol. Maar wanneer Sieta een varken zijn rug moet boenen of er een schuur met kippen op transport gaat, lijkt het ineens allemaal (terecht) veel minder romantisch. De beste aanpak heeft boer Joris. De vrouw waarmee hij een kort reisje mocht maken had twee gebroken enkels. Daardoor moest hij haar in zijn armen dicht bij zich over drempels en op stoelen dragen. Vervelend hoor. Zo wil ik wel met de presentatrice van het programma (Yvonne Jaspers) op stap Concluderend denk ik, dat wij als Njordmannen daarom in een groot voordeel zijn. Sport, een beetje Achterhoeker, maar niet teveel. Ik denk, dat dit mede een verklaring geeft voor de scheve verhouding mannen en vrouwen binnen Njord. Mannen zien Njord als een soort leerschool. Wanneer je nu het kledingadvies van mijn vorige column ook aanhoudt, voorkom je dat je een ?standaard-suffe-merkkleding-kerel? wordt. Want je moet ook origineel en ?one of a kind? blijven. Zo leer je dus ook nog wat van deze column. Misschien moet ik hem ook maar eens naar een blad/ magazine voor jonge vrouwen als Viva of Yes mailen.
Mijmering – Jan/Feb 2005
MIJMERINGEN VANUIT DE KANO. Januari & Februari
Het gemiddelde Njordlid zal het wel niet geloven, Njord is geschaduwd door de AIVD. Begin november op het journaal, PKK groep opgepakt op een camping bij Liempde, zouden er een trainingskamp op na houden. Bij Liempde? Het zal toch niet? Beelden van een afgezette weg, enkele ME busjes en een landschap met veel bomen. Dat weggetje zou het kunnen zijn en bedenk ik me, er is waarschijnlijk geen andere camping in de buurt van Liempde. De volgende dag heb ik zekerheid, in het dagblad Trouw, misschien wel de beste krant van Nederland, zie ik een foto van enkele blokhutten, die onmiskenbaar van De Musdonck zijn.
Ja, Peter S. de Vries, steek dat maar in je zak. In plaats van met onze veiligheid, was je bezig met het sociaal beleid van het kabinet, demonstreren in Amsterdam en zo. Je maakte je druk om softe aangelegenheden en verzuimde wat je moest doen, namelijk speuren en waken over onze veiligheid. Dachten wij in onze na?viteit, dat wij relaxed een weekendje op de Dommel konden varen, blijken we bespied te zijn door onze binnenlandse veiligheidsdienst. Daar had je ons toch wel even voor kunnen waarschuwen, Peter.
Nu zit ik met een posttraumatische verwerking van wat eens zo?n heerlijk weekend in Brabant leek. Met bibbers denk ik terug aan de momenten, dat wij voor ons tentje zaten te ontbijten, dat ik met mijn kinderen op het speelveld van camping de Musdonck aan het spelen was. Brrr, mannetjes achter de struiken, of met verrekijkers in de bomen. Big Brother is watching you, in wat voor tijden leven we en hoe vertel ik het mijn kinderen.
Tja in wat voor tijden leven wij. Een tijd waarin mijn Trouw minder dan honderdduizend abonnees blijkt te hebben en meer dan honderdduizend mensen Pim Fortuyn tot de grootste Nederlander aller tijden kozen. Waar gaat dit heen?
Inmiddels ben ik dus aardig afgedwaald, eigenlijk wil ik over het genoegen van het kano?n en alles er om heen schrijven. Maar wat betreft het kano?n, is het nu komkommertijd. Alleen de Sluitingstocht heb ik nog in de armen en pas 26 febr. is de volgende tocht. De tijden veranderen, vroeger was het anders. Toen werd er in december nog een weekend in de Biesbosch gevaren en in januari fungeerden onze kano?s als ijsbrekers, bikkels zoals we toen waren.
Ja, de Sluitingstocht. De ijzersterke traditie, die de laatste jaren een karig aantal deelnemers trekt. Dit jaar niet in Zutphen, maar bij Warnsveld gestart. Hebben we de vermaarde tunnel en de oude stadspoort in Zutphen gemist. Wel jammer, maar het voordeel was, dat we vroeger in Lochem waren. En zo als meestal, was er een zonnetje bij, wat de gezelligheid ten goede kwam. Jaren zijn we voorbij het vervallen, eigenlijk bijna een ru?ne, torentje van de dichter Staring gevaren. En ieder jaar dacht ik weer, wat zonde van het mooie en historisch unieke torentje. Dat dachten dus meer mensen, want afgelopen zomer is met vereende krachten het torentje geheel gerenoveerd en konden wij vanuit onze kano het prachtige resultaat aanschouwen.
Er is zelfs een pontje over de Berkel , om het torentje in een wandelroute te kunnen opnemen. De bedoeling is, dat foto?s van het torentje op onze site te zien zijn. De site, die door inspanningen van Guido van Capelleveen er voor zorgt, dat onze vereniging over de hele wereld gevolgd kan worden. Een prima verzorgde site, die ik een ieder die hem nog niet heeft gezien kan aanraden.
Tot slot, wens ik een ieder nog een goed kanojaar toe en tot 26 februari in De Wieden.
Peter s. de Vries – Nov/Dec 2004
PETER S. HET NJORD-PERSPECTIEF.
E?n pizza ‘Tonino’ graag. Ik sta bij de Pizza- hut op Amsterdam CS te wachten op mijn trein. Ik kom net terug van de demonstratie tegen de huidige kabinetsplannen. Bezuinigen is ok?, maar niet op deze wijze. Ik krijg een pizzapunt, slap en klef, veel kaas en tomaat en verder eigenlijk niets. Oh ja, 3 euro armer. Hier ga ik volgens mij, zelf maar eens op bezuinigen. Daarnaast ben ik blij, dat ik niet van een uitkering hoef rond te komen. Voor hen heeft het kabinet toch wel het minste oog. Enige verdeling van welvaart en wat collectivisme, dreigt een beetje zoek te raken. Dat geldt ook voor mijn pizza ‘Tonino’ Ik heb veel minder beleg, dan mijn buurman, welke mooi voorzien is van een herrieklepper, FNV hoofdband en ?Ja dag? hand/ demonstratie bord.
Zwijgzaam eten we onze punt pizza op en ik neem een volgepakte trein richting huis. Hoezo geen collectief gevoel. Een spandoek in je nek en de geur van andere mensen, die ook een ‘Tonino?tje’ gegeten hebben op 30 cm van je vandaan, doen anders denken.
De volgende dag maak ik een wandelingetje. Voor een kanotochtje is het te koud en het weer te wisselvallig. Ik bedenk me, dat we als maatschappij het best wel goed hebben en dat veel mensen ook maar eens moeten leren omgaan met geld. Vandaag wordt het vuilnis opgehaald. Wat daar allemaal bij ligt! Ik zie er zelfs een bloedmooie computer bij staan. Zonde om zomaar weg te gooien. Thuis sluit ik het ding aan. Na wat antivirussoftware er overheen gehaald te hebben, draait ie weer als een zonnetje. Ik heb het ding voor 50 euro aan een Amsterdamse taxichauffeur verkocht???
In het kader van een beetje bewust consumeren, wil ik deze winter daarom een cursus ‘houten kano bouwen’ organiseren op de kanovereniging. Met resthout en minimale middelen, gaan we met vele enthousiaste leden van Njord onze eigen vaartuigen bouwen. Het leuke van zelfbouw is, dat het eindproduct iets van jezelf is. Je ziel en zaligheid is er in vastgelegd. Je kent je eigen bootje, weet precies wat wel en niet kan, want je hebt het zelf gemaakt. Bedenk je een jaar later, dat dat puntje of dekluik toch net iets anders moet, dan maak je dat zelf anders. Mensen zijn zo consumptief ingesteld, dat ze in dat geval liever een andere boot kopen. En dan al die bezuinigingen en contributieverhoging ook nog. Ja het is me wat.
Dit alles wil niet zeggen, dat we terug moeten naar vroeger tijden. Het wil wel zeggen, dat je met een beetje bewuste (kano)instelling, het in een eigentijds jasje kunt steken. Niet alles is vanzelfsprekend en niet alles moet maar gewoon kunnen. Je moet er even over nadenken. Dat laatste schijnt best moeilijk te zijn. Of niet meneer Zalm. Al die demonstranten snapten het gewoon allemaal niet. Misschien moet u ook maar eens vanuit een ander perspectief naar zaken kijken i.p.v. vanuit uw eigen (ivoren)torentje. Oh nee, het is eigenlijk het torentje van Balkenende, maar dat was iedereen al bijna vergeten. Die zit onderhand wel in de WAO met zijn voet.
Conclusie; het Njord-perspectief opent wellicht de ogen van mensen. Geeft een andere blik. Ik blijf het maar zeggen: ?kano?n is niet het enige, dat je samen doet?. Hierbij tevens een botenbouw-uitnodiging voor het kabinet.
Nieuws van de PWBZ
Inmiddels zijn de PWBZ-activiteiten weer goed op gang gekomen. Er is weer gevaren bij Neuss en ??nmaal hebben we weer bij Scheveningen brandinggevaren. Het brandingvaren kent weer enkele nieuwe deelnemers. De laatste keer waren er weer 3 kinderen onder de 11 jaar bij. Je vraagt je af wat jonge kinderen in de branding hebben te zoeken. Dat kun je zien op de foto?s op de site. Kano?n doen ze uiteindelijk maar weinig, maar toch kunnen ze in het laatste stukje branding aardig oefenen. Maar veel leuker vinden ze het, om gewoon in de golven te spelen. Met een surfpak en een zwemvest aan, is dat een veilige en aangename bezigheid. Door dat pak hebben ze geen last van het koude water en in combinatie met het zwemvest kunnen ze zich heerlijk laten drijven op het water. Hebben ze genoeg van het spelen in de branding, dan gaan ze gewoon kuilen graven in het zand. Het brandingvaren is dus voor sommigen gewoon een dagje strand geworden. Dat het niet altijd warm is, maakt door die surfpakken dus niets uit.
Dit seizoen zijn we aangenaam verrast door een aantal activiteiten, die we niet in de planning hadden opgenomen. Zo bood het Pinksterkamp ons de gelegenheid om een keertje extra te gaan brandingvaren. Met zes volwassenen en vier kinderen trokken we er tweede Pinksterdag op uit naar het strand van Schoorl. Haast voor ieder??n was het de eerste keer. Helaas moesten we wel een stukje met de kano?s sjouwen. Dat is in Scheveningen veel gemakkelijker.
Tot onze vreugde hebben we een glijgoot achter het clubhuis gekregen en daarop is ook al op geoefend. E?nmaal is dat in de plaats gekomen van de vistrapjes van de Boven Slinge. Varen op de vistrapjes kan alleen bij een goede waterstand en is dus lastig te plannen. De Schipbeek is afgevallen voor licht wildwater. De hindernissen en de rol, die ze er hadden gemaakt, blijken niet goed te functioneren.
Mijmering – Nov/Dec 2004
Prachtig, schitterend, bijzonder fraai. Eigenlijk kwam ik superlatieven tekort om mijn bewondering uit te drukken voor het gebied waar we doorheen voeren op 9 oktober. Plaats van genieten was de Dinkel. Een mooi meanderend riviertje met leuke obstakels en lichte stroming. Zie daarvoor ook de foto?s op de Njord-site.
Met een groep van 18 deelnemers, waaronder maar drie kinderen, konden we naast het prachtige riviertje en het fraaie landschap ook nog eens genieten van een heerlijk zonnetje. De tweede stop die we maakten, duurde met een uur dan ook ongewoon lang. Relaxed in het zonnetje genoten we van de prachtig hoog gelegen zandheuvel waarlangs in de diepte de Dinkel voorbij stroomde. De kinderen gunden zich geen tijd om te eten en drinken. Zo druk waren ze in en bij het water bezig met dammen bouwen en scharrelen en klimmen langs de oevers.
Tja, en waar denk je dan aan, als je je kano door de bochtjes heen werkt. In de eerste plaats is het opletten geblazen, anders vlieg je uit de bocht of je raakt verstrikt in overhangende takken. Verder moest ik letten op Gijs-Jan. Eerst had ik enige zorg over de kans dat hij door sommige obstakels in de problemen zou komen. Dus bij hem zien te blijven. Maar hij kende geen problemen.
Met speels gemak nam hij de bochten en slaagde er voortdurend in om zowat vooraan te blijven
varen. Dat ging dus prima. Een fototoestel had ik niet bij me, dus geen zorgen
over het missen van mooie plaatjes. Michiel, onze natuurfotograaf, wilde de Dinkel
natuurlijk niet missen. Wellicht zijn enkele plaatjes van de Dinkel nu ook op zijn
site te bewonderen. Maar of hij een ijsvogeltje heeft weten te kieken, betwijfel ik. Die
waren natuurlijk allang op de vlucht. Hij zal er niet om hebben getreurd, want hij
heeft een stelletje vlakbij zijn huis wonen. Overigens heeft Lidy bij ons achter aan
de Vierakkerse Laak ook een ijsvogel waargenomen, waarmee ik weer een soort
kan toevoegen aan de lijst met vogels die zich de afgelopen jaren in de wijk ge-
vestigd hebben. Hoezo bijzonder als je hem ziet? Die tijd ligt dus weer achter ons.
Kano?n brengt altijd weer verrassingen met zich mee. Vaar je op de Dommel in een bosrijk gebied, geen huis te bekennen, hoor je opeens geluiden uit een kinderkamer. De melodie ?altijd is kortjakje ziek? en een kinderstem die mamma roept.
Bleek dit uit de portofoon te komen die Lidy bij zich droeg. Peter, die de andere portofoon had, hoorde hetzelfde. Wel grappig en het kwam luid en duidelijk over.
Als je je bedenkt wat er allemaal voor draadloze communicatie door de lucht plaats vindt, moet het wel een kakofonie van geluiden zijn in onze atmosfeer. Stel je voor dat je de gave, of afwijking, zou hebben om allerlei zendfrequenties waar te nemen,
dan zou je waarschijnlijk compleet gek worden. Ja, de Dommel, twee dagen bevaren in een septemberweekend. Het eerste deel kende ik nog van vorig jaar. Lekker veel meanderen en door de behoorlijke stroming een aardige snelheid. Lidy en ik bevoeren onze Canadees en konden zodoende weer heerlijk onze bochten- vaardigheid weer bijschaven. Daarnaast waren er kleine ongemakken zoals takken in het water en overhangende bomen. Dit zorgde ervoor dat ook ditmaal het natte pak een aangelegenheid bleef van de familie Prins. Remco wilde de watertemperatuur wel eens controleren. Lekker water, was zijn commentaar.
De andere dag deed Gijs-Jan bijna hetzelfde. De waterstand was nogal hoog, ongekend hoog volgens enkele wandelaars, met gevolg dat wij niet onder een brug door konden. Alleen Gijs-Jan, de kleinste onder ons met de kleinste boot, kon er net onderdoor als hij tenminste niet met zijn zwemvest achter de rand was blijven haken. Hier had hij duidelijk niet op gerekend en kapseisde, maar wist zich nog net aan de brug vast te houden. Nu was het zo dat hij die dag pers? zijn spatzeil dicht wilde hebben, waar ik niet zo happig op was. Nu had hij er profijt van, want anders was zijn boot vol gelopen en had hij het niet gered terug te draaien. De volgende dag nam hij het spatzeil mee naar zijn klas om te demonstreren hoe hij dankzij het spatzeil uiteindelijk niet was omgeslagen. Hij wilde het verhaal extra spannend maken door te stellen dat het spatzeil zijn leven had gered, wat mij mijn wenkbrauwen deed fronsen. Boos kwam hij die middag thuis, hij had zijn verhaal niet mogen doen.
Het laatste deel van de Bommel heeft wat weg van de Berkel, maar dan wat breder. Er liggen mooie landerijen langs, wat ons uitnodigde om er even te pauzeren. Alleen waren de bewoners niet zo uitnodigend. Ik geloof dat het me nog nooit is overkomen tijdens een verenigingstocht, maar werkelijk waar, we werden weggestuurd. Gelukkig hadden we onze koffie al op. Overigens had ik niet opgevangen wat die mevrouw tegen de anderen had gezegd. Dus veronderstelde ik dat zij onze hobby kwam prijzen. In mijn na?viteit prees ik het mooie landschap en bood haar een snoepje aan, wat ze nog niet eens weigerde. Later hoorde ik pas dat ze ons kwam verordenen te vertrekken. Dat plaatste dat snoepje onbedoeld wel in een ander daglicht.
Wat voor water is er zoal nog meer onder mijn kano doorgegaan de laatste twee maanden. Het water van de Noordzee heb ik tot in alle gaatjes van mijn lichaam gevoeld. Juist brandingvaren, met Ren? en zijn zoon Pim, met Eric en zijn kinderen (die overigens meer mee waren gegaan om kuilen te graven) en Lidy en ik met onze kinderen (hetzelfde verhaal als bij Eric). Wel om te varen waren Merel en Jessica meegegaan. Voor hen was brandingvaren de eerste keer. Daar had de zee geen rekening mee gehouden en zij hielden het voor gezien toen bleek dat zij niet door de branding heen konden breken. Zij hielden zich toen maar bezig met zwemmen en ook kuilen graven. Ook Lidy vond het te zwaar, dus bleven uiteindelijk Ren?, Eric en ik over om de zee te bedwingen, of om ons door de zee te laten bedwingen, wat de zee overigens bij Ren? niet lukte. En dat allemaal bij Scheveningen, onder het oog van de massa.
Ook het water van Neuss heb ik leren kennen, mijn eerste keer op dat riviertje. Wild was het niet, wel wat leuke waterstroompjes met walsjes. Op die walsjes ben ik wel enkele keren omgeslagen. Jan Westerink had er ook zijn vuurdoop. Ons kersvers nieuw lid, was zo moedig om ook het woeste water op te zoeken, wat hem geheid een continue nat pak opleverde. Maar niettemin deed hij het toch maar en het resultaat was dat hij wel leerde zijn kano meer onder controle te houden. Eric, Guus en Jessica kende Neuss al wat beter en wilde ook het laatste stukje afvaren.
Aangezien ik in een glasscherf was gestapt, kon ik mooi de auto naar het eindpunt brengen. Tevens kon ik daardoor enkele mooie plaatjes schieten, zie onze Njord-site. Ik was met de auto veel eerder op het eindpunt, een jachthaven aan de Rijn (of moet ik zeggen Rhein). Hierdoor was ik in de gelegenheid aan de oever van de Rijn van de zon en het uitzicht te genieten. Ook kon ik lekker wat filosoferen, zoals over het feit dat ik door aardige Duitsers de goede weg kreeg gewezen, wat mij deed denken aan verhalen van Nederlanders die opgaven van het feit dat ze een, de weg vragende, Duitser de verkeerde kant op hadden gestuurd, wat geloof ik iets met een oorlog uit ver in de vorige eeuw had te maken. Ik prees me gelukkig dat de Duitsers blijkbaar aardiger zijn dan de Nederlanders.
Een ander klapstuk, de zoveelste dit seizoen, wil ik jullie niet onthouden. Namelijk de Veluwerally. Onze vereniging was hier maar liefst met 14 deelnemers vertegenwoordigd. Twee in een kayak en de rest in de Njordees. Hoe dat kan laat ik jullie zelf raden of laat het Peter S. de Vries maar uitzoeken. Een feit is dat wij hiermee, op de 50 km. afstand, de trofee voor de meeste deelnemers wisten te winnen.
De sfeer was goed, het tempo lekker hoog, en er was een aangenaam zonnetje. Wat dat zonnetje betreft, dit jaar heb ik maar ??n tocht meegemaakt waarop dat zonnetje het af liet weten, namelijk De Wieden. Wie zegt dat we het slecht hebben getroffen met het weer dit jaar, kan ik toch echt niet geloven.
Dankzij de goede organisatie van Ricco, waren we dit jaar heerlijk vroeg thuis. Om halfzes zaten we, de haartjes nat en gekamd, aan tafel met enkele heerlijke pizza?s. Het levens genieten kan tenslotte niet altijd spiritueel zijn. Ik hoop velen weer te zien bij de sluitingstocht, tot dan.