De belevenissen van Sault Brenaz

Op het terras van Manderscheid
Manderscheid, een lieflijk plaatjes in de Vulkan-Eifel was onze eerste stop op weg naar Sault Brenaz. Na de rivier de Lieser met een waterstand van 53 cm Plein verkend te hebben, en dus veel stenen gevoeld te hebben, waren we toe aan een echt Duits Weizenbier en een witte wijn uit het Ruwertal. En dat kregen we ook tot groot genoegen van de vaarders onder ons. Met het zicht op beide auto’s vol geladen met kano’s en ander kampeer en vaarmateriaal, was het prima toeven in de warme voorjaarszon. We lieten de natuurimpressies van de Lieser nog eens aan onze gedachten voorbij trekken en spraken af dat we hier zeker terug gaan komen. Tobias en Bart gingen daarna op zoek naar een goede Stube waar we echte Duitse Schnitzels konden eten. En hun keus bleek prima. Uren later, voldaan zochten we het Hüttendorf van de Familie Moritz weer op. En al snel daalde net als de plotselinge korte maar heftige regenbui de nachtrust over ons.

Eric van Capelleveen

Le Cheran varen
Op de camping in Sault Brenaz stond ook een cursusgroep van Zwalker ( www.zwalker.nl) . Ter afwisseling voeren zij op woensdag de rivier ‘Le Chéran”, een mooie wildwaterrivier waarvan het bovendeel goed te doen is voor de enigszins ervaren kayaker en het benedendeel goed is te varen  voor beginners. De instap voor het bovendeel is in La Compote, ongeveer 2 uur rijden vanaf Sault Brenaz. ( departement Savoie, regio Rhône-Alpes), arrondissement Chambéry.) De bergpiek achter ons hield de vers gevallen sneeuw helaas te lang vast. Niet zo veel water dus, waardoor het af en toe ‘keien rijen’ was.  Enkele passages moesten goed worden verkend om de juiste vaarlijn te bepalen, maar dankzij de ervaring van Pablo ging dit vlot en snel. Kleine keerwaters, een fantastich mooie bergrivier en een lange kloof maakten de trip tot een waar genoegen. Met een instructeur die de rivier kent zou dit voor een volgend bezoek aan Sault Brenaz een mooi Njord uitje zijn. Voor een fotoimpressie van de tocht kun je kijken op de zwalker website.

Leo de Jong

Via Ferrata
Onder de inspirerende aanmoedigingen van Yvonne gingen Berend, Bart, Nicole, Hans, Lidy, Gijsjan, Diederik en Leo een ‘klettersteig’ of  Via Ferrata doen. Een fantastische bergweg leidt van de camping naar Hostias. In Hostias verhuurt Marie, de eigenaresse van het ‘petit cafe’ in het dorp, de klettersteigsetjes en geeft uitleg. http://www.laviaferrata.net/topo-via-ferrata-hostiaz.html . Daarna is het de rotswand en jij. De voornaamste spierpijn krijg je dan ook tussen de oren. De trillende armspieren en het angstzweet zijn snel vergeten als je na anderhalf uur klauteren weer boven bent, en …. op 50 meter van het beginpunt uitkomt.   De laatste avond pizza eten, zoals het een nette kano vereniging betaamt. De gespreksonderwerpen zijn niet voor internet geschikt, doordat het gewenste dessert van Gabriel (zonder leesbril gezien als een coupe erotique)  het thema van de avond duidelijk maakte: ‘Kers gaat pervers’. Maar de pizza’s waren prima !

Yvonne Both

Keerwatervaren met de kano
Het keerwater op de baan in Sault Brenaz is met de Dekano prima te pakken als je de peddel en je heupen goed gebruikt. Ik begon onderaan de baan, het beginners stuk. Het keerwater pakken ging eigenlijk al gelijk redelijk goed! Soms ging het ook wel is mis, maar onder het motto: ‘kijken, richten, rammen’ lukte het de meeste keren wel. Omdat de Dekano zo klein is reageert hij snel op je stuurbewegingen en zo kon ik al redelijk snel goed keerwaters pakken. Ik ben vaak omgeslagen deze vakantie, maar daar leer je van. Het is een prima boot om in te beginnen.

Gijs-Jan Groeneveld

Speedboarden.
Onderweg naar Frankrijk dacht ik aan speedboarden. Dat had ik vorig jaar gezien. 
Toen vroeg ik aan mijn vader of het mocht. De volgende dag ging ik samen met mijn vader en Gijs-Jan speedboarden.
Speedboarden gaat met een dikke mat en flippers. Je moet je helm op, surfpak en zwemvest aan en de flippers aan je voeten. Met je handen houd je de board vast en met je boven lijf lig je dan op het board. Met je benen en voeten moet je flipperen. Als je de baan afgaat ga je met de stroom mee. Er liggen allemaal stenen in het water. Het trappelen en sturen vond ik fijn. Het water in mijn gezicht minder fijn.
En de baan waar ik afging eindigde in de Rhone, daar heb ik zelf ook gevaren en daarom ga ik volgend jaar weer.
 
Diederik Groeneveld

Een weekje helemaal Anders
Bovenstaand kopje komt niet van mij, maar van onze voorzitter met de boodschap: “Graag dinsdag 5 mei 18:00 aanleveren”. Er stond nog net niet bij: “want anders….”.
We zijn namelijk afgelopen week in het pittoreske franse plaatsje Sault-Brénaz geweest voor het wildwatervaren. En op de terugweg krijgen we te horen dat we een stukje moesten schrijven voor “Kanobabbels”  (het clubblad van de vereniging). Mooi, ik flans wel wat op pappier.
Krijg ik vanavond een mailtje met daarin voor iedere deelnemer een onderwerp van de afgelopen week. En wat blijkt? Alle onderwerpen zijn al verdeeld en ik sta onderaan met “een weekje helemaal anders”. Da’s dus lekker. Waar moet ik dan over schrijven zonder in herhaling te vallen?
Ik had kunnen schrijven over varen op de Lieser bij het plaatsje Manderscheid in de Eifel. Een prachtig meanderend riviertje in de bergen, waar je werkelijk fantastisch kunt wildwatervaren, mits er voldoende water in staat.
Of over het varen op de baan in Sault-Brénaz, waar ik meer in dan op het water gezeten heb. Mooie daarvan is wel dat de baan uitkomt in de Rhône, dus als ik omkieper, moet iemand anders mijn bootje in de Rhône ophalen en ik kan u verzekeren, dat kost wat moeite.
Of over de lessen van Henk Groeneveld, Leo de Jong en Eric – peddelen, ’t is je moeder niet – van Capelleveen. Hartelijk bedankt voor het vissen.
Of over de vinologen in de club, volgens vinden ze het belangrijkst wat er voor het %-teken staat. Ik niet. Ik vind vruchtensap veel lekkerder.
Of over de Via Ferrata, maar daar heeft Yvonne Both al over geschreven. Trouwens het stelt ook helemaal niets voor. Ik moest maar doen alsof ik aan een wand hing 1,5m boven de grond.
Tja dan blijft er eigenlijk weinig over om over te schrijven.
Maar ach ik ben er even een weekje uit geweest en da’s toch ook wat, niet waar?
 
Hans Nobbe

Sault Brenaz: voor de minder wilde dames onder ons.
Na de succesvol afgeronde tocht op de Ain, besloten Lidy en ondergetekende een tochtje te varen op de Rhone. De Rhone is een echt brede rivier in dit gebied en stroomt wat meer dan de Ain. Voor mij,  tweede  keer alleen in een bootje op het water, na de kanocursus van vorig jaar, best wel spannend.
 
De auto van Lidy werd geplaatst op het eindpunt van de tocht in Groslée en Guido bracht ons stroomopwaarts een kilometer of 12 tot 15 verder langs de groen gemarkeerde  D19: een goed voorteken.
 
Vorig jaar hadden wij de tocht gevaren met waterkaart en de hele fam. Groeneweg met vele uitstapjes naar links en rechts: dit jaar deden we het met z’n tweëen en volgden we de hoofdstroom op goed gevoel…. Het weer zat mee; we maakten onze eerste stop bij een overdraagpunt bij een vistrap met stuw, waar ook 5 wetenschappers zaten om de waterkwaliteit en andere zaken vast te leggen.
 
Met heerlijk weer, een zonnetje, en schitterende uitzichten op prachtig geschakeerde bospartijen, weilanden en huizen en dorpjes, kwamen we , na een tweede pauze, weer aan in Groslee, niet voorat we genoten hadden van een prachtig uitzicht op een kasteeltje wat daar ergens tegen de heuvels aanplakte. De stilte onderweg, met de vogels die maar kwetterden en zongen, maakten indruk op ons, zodat we soms de peddels even stil hielden.
 
Even zitten, voordat we teruggingen en natuurlijk, vriendelijk doch beslist de hulp van 2 Franse heren afgeslagen, die ons wilden helpen de boten op de auto te leggen…..

Corrie van Capelleveen

Op volle kracht door de ‘chute’.
Wat is dat, de chute, zal men zich afvragen. Eerlijk gezegd weet ik het ook niet precies maar ik kan er wel het een en ander over uitleggen. De WW baan van Sault Brenaz kent stroomversnellingen in allerlei gradaties. Het deel dat de chute wordt genoemd is de hevigste. De baan is daar smaller, waardoor de stroomsnelheid wordt vergroot. Maar eerst valt het water vanuit een veel breder deel zo’n kleine twee meter naar beneden om vervolgens na zo’n 50 meter nog eens een meter naar beneden te vallen, dan nog eens na een meter of tien weer een metertje naar beneden. Door zo’n verval begint het water lekker te kolken, te rollen en te golven. Onderweg zijn er hier en daar ook nog enorme stenen neergelegd om het de kanovaarder nog wat lastiger te maken.
Als beginners de chute nemen, gaan ze met knikkende knieën in de kano zitten. Het voelt als een overwinning als je hem voor het eerste weet te nemen zonder om te gaan. Vorig jaar ben ik al enkele keren de chute af gegaan. Dit jaar moest het er maar eens vaker van komen. Eerst met mijn eigen Perception Dancer. Eigenlijk al een ouderwets kano. Te lang en niet zo stabiel in vergelijking met al die speelboten die er tegenwoordig op het WW water rond dobberen. Hij is minder wendbaar en houdt zijn lijn goed vast. Dat heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Eigenlijk was ik wel tevreden over mijn Dancer, alleen nog een ruggensteuntje erin zodat ik wat vaster in de kano zit, en ik kon er mijn jaren wel mee uitdienen. Tot de vierde dag van onze week. Eigenlijk moet ik zeggen tot de derde avond. Want die avond vond Yvonne dat de fles port leeg moest. Met alleen een lichte hoofdpijn die al snel verdween, leek er de dag er na niet veel aan de hand. Eenmaal op de baan ging het direct al op een lullig stroompje mis en lag ik al onderste boven. Gelukkig lukte het eskimoteren wel maar ik had gewaarschuwd moeten zijn. Na wat gestoei op het lage deel van de baan naar het begin van de baan voor het echte werk. Na nog enkele bloopers wilde ik het voortvarend aanpakken en zou ik me niet door de chute laten verrassen. Ik besloot hem goed door het midden te nemen, het midden te houden en er strak door heen te varen.
Bij het eerste verval ging het al direct prima. Er recht doorheen en lekker recht doorvaren. Ik zou eens laten zien dat ik ondanks die port nog prima een recht baantje kon trekken. In volle vaart en mooi rechte lijn op het tweede verval in de chute af. Ging dat effen lekker, maar o nee, er ligt nog een fikse steen bij het tweede verval en daar ging ik toevallig wel recht op af. Te laat om hem te ontwijken. Het schijnt dat de anderen het hoofd hebben afgewend, zo vol heb ik de steen geraakt.
Voor mij ging het allemaal heel snel en voor ik het wist kwam ik weer proestend boven nadat ik al door het derde verval was heengespoeld.
Dag vijf mocht ik de de Piranha van Leo lenen, want Leo wilde graag een dagje klimmen. Eenmaal wat gewend aan de boot met de Piranha de chute af. Dat viel niet tegen, even op de steen letten. Toch makkelijker dan met mijn Perception. Op dag zes met de Diesel 75 van Njord van de chute af. Dat was helemaal een feest. Toch moet het met die Perception Dancer ook geen probleem zijn, ging tenslotte ook wel eens goed. Wat te doen volgend jaar?

Henk Groeneveld

Kano tocht op de L’Ain
Een weekje wildwatervaren op de wildwaterbaan in Frankrijk? Niet iedereen vind het varen op de wildwater baan leuk. Gelukkig zijn er vlakwater rivieren in de buurt van Sault Brenaz die zeer aan te bevelen zijn om een tocht op te maken .
Fijn dat Corrie van Cappelleveen er net zo over denkt en samen hebben we twee dagen op het vlakke water doorgebracht.
De eerste dag hebben we ons weg laten brengen door Guido naar het begin punt van onze tocht op de L’Ain.  Ik had mijn auto bij het eind punt neer gezet. 
Het begin punt van deze tocht ligt nabij het dorpje Daranche. Viaduct de Cize- Bolozon ,is bij een erg bijzondere brug, hoge bogen en op 2 niveaus kun je er met de auto rijden. Boven op loopt zelfs de spoorlijn. Via Google Earth zie je hier plaatjes van, dit jaar had ik geen fototoestel mee, Henk maakte n.l. foto’s van het speedboarden.
Het water is nog erg koud, 11 graden, dus hebben wij onze surfpakken maar aangedaan, want stel dat je omslaat dan raak je gauw onderkoeld.
Net voor de brug gingen we te water. Onder en net na de brug kregen we te maken met draaikolken. Zo werden we naar links gedreven en daarna direct weer naar rechts. Gewoon rustig door peddelen dan kom je er wel door heen. Na zo’n 500 meter was de rust op het water weergekeerd. Het water was spiegel glad en erg helder. Het uitzicht is echt grandioos, eerst bergen met bomen en even later een rotsen partij. Je vaart door een kloof. Heel rustig varen, of even niet en genieten van de stilte en het fluiten van de vogels. Dit is pas kicken!!! 
In een bocht ligt een prima aanleg steiger en een prachtige picknick plek. Uitzicht naar 4 kanten, mooier kan niet. Na een heerlijke pauze onze vaarweg weer vervolgd. De rotsen maken weer plaats voor bergen met af en toe een zomerhuisje. Even later kwamen we onze picknick plek van vorig jaar weer tegen, we keken elkaar aan, nee we waren er nog niet aan toe.
De volgende brug kwam inzicht. Het bijzondere aan deze brug is dat er precies onder een huis gebouwd is.
Er kwam een prachtig plekje inzicht, prima om nog een kopje koffie te drinken. We kwamen tot de conclusie dat het varen dit jaar veel sneller ging dan vorig jaar. Toen kanoden we in een 2 persoons kano.
Nog een laatste stukje varen, ons eindpunt is aan de overkant van het dorpje Merpuis.
De afstand van deze tocht is zo’n 12 km. Het is en blijft een prachtige tocht, volgend jaar varen we hem weer, dit verveeld nooit.
 
Lidy Groeneveld.

Hoofd, schouders, knie en teen……….;
het liedje wat een ieder wel kent.
Dit liedje moest vorig jaar worden gezongen als je met je wildwaterboot omging tijdens het wildwatervaren in Sault-Brènaz, ik kende het volledig uit zijn hoofd.
Ik ging namelijk ontelbare keren met mijn voeten vooruit al zingend “hoofd, schouders, knie en teen………..” de Rhône in.
De vraag was of ik dit jaar wederom mijn zangtalent zou laten horen, of was er in het afgelopen jaar een omslag gekomen?
Warempel, NJORD had onlangs een nieuwe wildwaterboot aangeschaft, een WaveSport Diesel.
Ja ja de naam verraadt het al een Diesel, even warmdraaien en dan zonder problemen wildwatervaren zou je denken.
Het ging inderdaad veel beter met de vaarders in de Diesel, nu zullen we op een andere manier de zangkwaliteiten van de NJORD leden boven water zien te krijgen.

Berend Kers

5 uur Sault Brenaz
Nadat we zondag in Sault Brenaz waren aangekomen, bleek al gauw dat ook de mensen van de Kanoshop met een instructeur van Zwalker op het terrein stonden.
In de loop van de week kregen we te horen dat er nog ruimte was bij hun freestyle cursus.
We hebben dit overlegd, en hebben Guido, Bart en ik 2 middagen cursus genomen.
Dit waren de dinsdag en donderdag middag, fijn verdeeld zodat er tussendoor nog geoefend kon worden.
Er lag wat verschil tussen het niveau binnen de groep maar dat werd goed opgevangen. als iedereen op het zelfde stuk zijn eigen ding kan oefenen, en instructies krijgt van onze instructeur Brian.
Ik heb geleerd beter te surfen in de golf en er langer in te blijven, Om een 360° te maken (ook al kom in nog niet verder dan 180°) en een beetje om een stern-squirt te maken.
Zo heb ik uiteindelijk de week door veel geleerd, en ook goed spierpijn gekregen.

Tobias van Capelleveen

Shoppen in Sault Brenaz:
In Sault brenaz werd niet alleen gevaren maar ook geshopt en geklettersteigt.
Samen met hans en de familie Kers zijn we een keer naar de Decathlon gegaan. We wilden eigenlijk naar de Decathlon dicht bij Lyon maar onderweg kwamen we er ook nog eentje tegen. We zijn daar naar binnen gegaan maar vonden dat ze niet veel hadden dus zijn we doorgereden naar Lyon. Daar was er ook maar een beperkte collectie maar toch heeft Nicole een bikini gekocht. De dag was gezellig en leuk.
Gabrielle en Nicole wilden nog een dagje shoppen: We gingen naar bourg en Bresse, maar daar viel alles een beetje tegen. Al met al was het een leuke en toch nog een geslaagde dag want Gabrielle had een leuk broekje gekocht.
 
Nicole Kers
 
Mijn ervaring in verschillende boten op SB.
Ik vond Sault brenaz dit jaar weer erg leuk, met alle gezelligheid en het varen natuurlijk. Dit jaar heb ik ook in verschillende boten gevaren, net zoals bijna iedereen. Het begon de eerste dag met de nieuwe Wave Sport. Die vond ik erg fijn varen op de plekken waar je kon varen op die rivier in Duitsland. Als daar wat meer water had gestaan dan hadden we daar perfect kunnen varen. maarja alsnog erg gennoten en mooie dag gehad.
Volgende dag eerst een stuk rijden maar toen we er waren hadden we nog even tijd om wat te gaan varen dus heb ik me maar in mijn kleine boot gewurmd. Dat vaarde heel erg anders als die Diesel. veel wendbaarder en je puntje word sneller gepakt, wat tot gevolg heeft dat je of omgaat of ongeveer rechtop in het water staat.
Volgende dag eerst rustig uitgeslapen en met allebei de bootjes wat gevaren veel geoefend en veel geleerd. ´s middags komt mijn moeder met het nieuws dat ik misschien wel een minicursus krijg van kanoshop. Ik kan 2 keer een halve dag cursus krijgen op de baan. Volgende dag zeggen ze dat het goed is en kunnen Guido Tobias en ik die middag meteen beginnen. Ik heb het toen eerst in mijn oude boot geprobeerd maar dat lukte niet omdat hij nog te lang was dus ik kon een bootje van hun lenen.
Mijn derde boot dus al. Een groene wave sport hij washeel erg kort maar je kon er nog wel redelijk goed inzitten. Toen ik eenmaal weer bij de golf was, ging het stukken beter en heb ik nóg meer geleerd. 2 dagen later weer de cursus, hebben weer heel veel geprobeerd te surfen en ook wat trucjes geprobeerd. Laatste dag nog geklommen en toen was het al weer afgelopen.
 
Bart Kers

Wandelen rond Sault Brenaz
Dit jaar verliep de voorbereiding wat anders dan vorig jaar; een blessure aan mijn arm maakte dat ik dit jaar niet in de boot zou stappen. Dus ook maar geen surfpak meegenomen om te voorkomen dat ik de verleiding toch niet kon weerstaan. Daarom veel boeken meegenomen en de wandelschoenen maar eens extra gepoetst.
Dinsdags  ben ik met Corrie en Lidy aan de wandel gegaan; Na een uitgebreide autorit hebben we een prachtige route gelopen op de bergkam tegenover onze camping. Het pad was af en toe erg stijl en glad waardoor het eerste deel het karakter van een survivaltocht kreeg. Op enkele stukjes moest je bijna van “boom tot boom” lopen om vooruit te komen. Uiteindelijk kwamen we op een prachtig uitzichtpunt uit. Van daaruit hadden we zelfs zicht op de besneeuwde top van de Mont Blanc! Al met al een heerlijke dag waar we moe maar voldaan van thuiskwamen.
Donderdags ben ik met Leo en Yvonne met de auto naar de net ontdekte klimwand gereden. We hadden de avond ervoor bij het bekijken van de klimwand (tip van de kanoshop-boys) gezien dat hier een paar mooie wandelingen voorbij kwamen en die wilden we eens gaan uitproberen. We zijn erg enthousiast aan de wandel gegaan; het eerste deel was erg stijl. Na verloop van tijd hadden we het gevoel dat we wel eens ter hoogte van de camping zouden kunnen zitten. We hebben toen besloten om te proberen naar de camping toe te wandelen en de auto later weer op te halen.
Nou  wil het toeval dat we op de weg de Pizzeria tegenkwamen waar we de volgende dag met z’n allen zouden willen eten. Daar hebben we de boel geïnspecteerd en een menukaart gescoord. Dat zag er goed uit.
Na een behoorlijke wandeling kwamen we op de camping terug. Heerlijk genieten in het zonnetje van een kopje thee. Wederom een geslaagde dag.
Kortom; ook als je niet vaart is het heerlijk om een weekje in Sault Brenaz te zijn!!  maareh, volgend jaar toch maar weer in de boot!

Gabrielle Kers

Leren surfen op de golven
Voor mij was dit al weer het derde jaar Sault Brenaz. Nu ik enigszins kan wildwatervaren mocht ik me aansluiten bij de “professionals”. Samen met Bart en Tobias hebben we een cursus freestyle kayaking gehad. Hierbij heb ik geleerd hoe je stil in een golf kan blijven liggen met je kayak, wat we ook wel surfen noemen. Hier heb ik voor het eerst is in een echte playboat gevaren, wat me wel even zwaar kwam te staan, Dit bootje was voor de verandering is kleiner dan ik zelf, en daardoor ook een stuk wendbaarder. Daarbij bleek ook het eskimoteren heel anders te voelen wat ik moest bekopen met enkele zwemsessies. Geluk dat Berend verder op de baan aan het oefenen was, anders had ik nog mogen zingen ook, scheelde dat weer even. Maar na veel oefenen lukt het nu een beetje zonder omgaan door een golf te surfen en er ook nog soms even te blijven plakken, net genoeg om even te lachen voor de camera 😀

Guido van Capelleveen